En de stilte antwoordde

Harm staat in de tuin, half gedraaid naar de rand van het bos.

“Anna?”

Zijn stem draagt verder dan hij had verwacht. Alsof de lucht hem optilt en tussen de bomen legt. Hij luistert. Wacht.

Iets kraakt in de verte.

Of het verbeelding is, weet hij niet.

Hij wrijft met zijn hand langs zijn kaak. De baard prikt onder zijn vingers, ongelijk gegroeid. Alsof hij ergens halverwege gestopt is met bijhouden. Zijn haar hangt in losse strengen langs zijn gezicht, ergens tussen ooit en nu.

“Anna!”

Nu harder. Minder vragend, meer dwingend. Zijn hand vormt een kom rond zijn mond, alsof hij zijn woorden richting kan geven. Alsof ze anders verdwijnen.

Aan de rand van het bos breekt plotseling beweging los.
Vogels schieten omhoog uit de bomen, een donkere golf die zich even verzamelt en dan uiteenvalt.

Hij kijkt ze na.

Te lang.

Alsof hij iets mist terwijl hij niet kijkt.

Dan weer stilte.

Hij zet een paar stappen naar voren. Het gras buigt onder zijn voeten, nog vochtig.
Er loopt een spoor doorheen. Of lijkt dat maar zo?

“Anna…”

Zachter nu.

Voorzichtiger.

Alsof hij bang is dat een te harde stem iets onomkeerbaar maakt.

Het huis achter hem blijft stil. Geen deur. Geen stem.
Alleen dat ene gordijn dat heel even beweegt.

Hij draait zich half om. Wacht.

Niets.

Wanneer hij weer naar het bos kijkt, lijkt het donkerder dan daarnet.

Alsof het dichterbij is gekomen.

Hij blijft staan.

Zijn hand blijft even hangen bij zijn gezicht, alsof hij zich ineens bewust wordt van hoe lang hij hier al staat. Of misschien hoe lang hij al roept.

Luistert.

Maar wat hij hoort, is alleen nog de herinnering aan zijn eigen stem.