Tussen bos en branding

Harm had geen idee hoelang hij al liep. Vertrokken om te zien of er een spoor van Anna te vinden was.

Onder de bomen verloor tijd iets van zijn betekenis. Alleen het licht veranderde nog. Het grijze van de ochtend was langzaam verschoven naar een donkerder soort schemer dat tussen de takken bleef hangen alsof het bos het niet meer wilde loslaten.

Zijn rugzak schuurde ritmisch langs zijn schouder terwijl hij verder liep over wat ooit een pad moest zijn geweest. Boomwortels hadden het grootste deel inmiddels opengebroken. Hier en daar staken oude stukken asfalt door de aarde heen, alsof de wereld eronder zich langzaam terug begon te trekken.

Harm stopte even.

Hij zette zijn tas neer en haalde het kompas eruit dat vastzat aan een versleten leren lus. De naald bewoog kort trillend heen en weer voordat hij weer tot rust kwam.

Noord.

Tenminste… dat hoopte hij.

Naast het kompas lag de opgevouwen landkaart. De hoeken waren zacht geworden van vocht en gebruik. Sommige plekken waren zo vaak open- en dichtgevouwen dat het papier dun begon te worden.

Vroeger zou hij gewoon zijn telefoon hebben gepakt.

Even kijken waar hij was.
Hoe ver nog.
Misschien zelfs een bericht sturen.

Maar GPS werkte al jaren niet meer. Netwerken waren verdwenen alsof ergens een schakelaar was omgezet en daarna vergeten was teruggedraaid te worden. Apparaten deden het soms nog wel, zolang je iets vond om ze op te laden, maar zonder verbinding voelden ze leeg. Alsof ze zelf ook niet meer wisten waarvoor ze ooit gemaakt waren.

Harm vouwde de kaart weer dicht en hing de rugzak terug over zijn schouder.

“Anna…”

Deze keer nauwelijks harder dan de wind tussen de bomen.

Geen antwoord.

Alleen ergens hoog boven hem het kraken van takken door de wind.

Hij liep verder.

Dieper het bos in leek de wereld stiller te worden. Niet rustig stil, maar het soort stilte waarbij elk geluid teveel opvalt. Zijn voetstappen. Het schuiven van stof langs zijn jas. Zijn ademhaling.

Tussen de bomen stond ineens een verroeste lantaarnpaal.

Scheefgezakt.

Half opgeslokt door mos en klimop.

Harm bleef er even naar kijken. Alsof het ding iets probeerde te herinneren wat hij zelf vergeten was.

Toen liep hij verder.

Na verloop van tijd begon het bos langzaam te veranderen. De bomen kwamen verder uit elkaar te staan en de grond onder zijn voeten werd zachter. De lucht rook anders hier.

Zout.

Harm keek op.

In de verte hoorde hij iets dat eerst op constante wind leek.

Maar ritmischer.

Zwaarder.

Nog een paar honderd meter later brak het bos open.

De zee lag breed en grijs voor hem, onrustig alsof het water ergens kwaad over was. Grote donkere keien lagen verspreid over het strand en de branding sloeg er hard tegenaan, schuim uiteen trekkend tussen steen en water.

Harm bleef staan aan de rand van het zand.

De wind trok aan zijn haar en blies vocht tegen zijn gezicht. Zijn baard voelde zwaar van de mist die vanaf de zee naar binnen kroop.

Hij zette zijn rugzak neer tussen twee grote stenen en haalde opnieuw de kaart tevoorschijn.

Ergens langs deze kust moest een oude doorgang liggen. Dat had iemand hem ooit verteld. Een pad langs de rotsen dat verder noordelijk weer landinwaarts trok.

Misschien had Anna die route genomen.

Misschien ook niet.

Dat woord begon steeds zwaarder te worden.

Misschien.

Harm keek langs de kustlijn. Geen rook. Geen licht. Geen beweging behalve het water en een paar vogels die laag over de branding scheerden.

Even dacht hij verderop iemand tussen de keien te zien staan.

Een donkere gestalte.

Stil.

Hij kneep zijn ogen samen.

Een golf sloeg hard uiteen tegen de rotsen.

Toen hij weer keek, was er niets meer.

Alleen steen.

Alleen water.

Harm hing de rugzak terug over zijn schouder en begon verder te lopen langs de kust, terwijl achter hem het bos bleef staan alsof het hem nog steeds in de gaten hield.

📖 Deel I