Dark Waters

Polytetrafluorethyleen, zoals het goedje heet dat onder de merknaam Teflon wordt verkocht, werd ontdekt in 1938 in een lab van de Amerikaanse chemiereus DuPont. Er werd in 1941 octrooi op verleend, maar het bedrijf kreeg te horen dat het spul geheim moest blijven. Het zou een bijdrage kunnen leveren aan een nieuw wapen. Later bleek dat het om de atoombom ging. Het werd onder andere toegepast op tanks.
Het wordt veel gebruikt in elektrische installaties, maar ook in de ruimtevaart als hitteschild. De eerste bakpan met Teflon werd in 1954 in Frankrijk geproduceerd onder de naam Tefal.

Malcolm Renfrew werd vaak de uitvinder van Teflon genoemd, de anti-aanbaklaag in pannen. Teflon kwam voort uit een ongelukje van een collega in het laboratorium met een fles freongas. Renfrew had alleen toepassingen bedacht en hij had het wonderbaarlijke spul in 1946 in de openbaarheid gebracht.

Teflon breekt niet af. Teflon is polytetrafluorethylene, dit woord maakt duidelijk om wat voor soort kunststof het gaat. Dit is namelijk een etheenpolymeer. In dit etheenpolymeer zijn alle waterstofatomen vervangen zijn door fluor (halogeenalkeen). Het etheenpolymeer is zeer lang en behoort tot de grootse moleculen ter wereld. PTFE behoort tot de thermoplasten dit houdt in dat deze kunststof door verhitting vloeibaar wordt.
Feitelijk is teflon een gevaar voor al het leven op aarde. Het veroorzaakt een hele rij vormen van kanker. DuPont experimenteerde onder andere met teflon in sigaretten om zo te onderzoeken hoe schadelijk het was.

Iedereen zou de film Dark Waters moeten zien. Ik keek er gister via Netflix naar en was behoorlijk onder de indruk hoeveel slachtoffers DuPont gemaakt heeft in de loop der jaren. Dodelijke slachtoffers wel te verstaan. Iedereen zou zijn teflon pannen en bakschalen de deur uit moeten doen, en zeker geen eten wat erin bereid is aan kinderen moeten geven. Gelukkig ben ik zelf nooit een fan geweest van antiaanbaklagen en we hebben hier dan ook gewoon RVS bakpannen en dergelijke.

Dark Waters 2019

Waargebeurd rechtbankdrama over advocaat Robert Bilott (Ruffalo), die het opneemt tegen chemiereus DuPont, waar decennialang stoffen gebruikt werden waarvan bekend was dat die slecht waren voor mens en milieu. Regisseur van deze ingetogen, maar indrukwekkende film is Todd Haynes, die zich na een reeks fraai gestileerde melodrama’s (Far From Heaven, Carol, Wonderstruck), voor het eerst – en met succes – waagt aan een uitgesproken politieke film. Gebaseerd op het New York Times-artikel ‘The Lawyer Who Became DuPont’s Worst Nightmare’ uit 2016.