Stenen uit de lucht

“Kun je me horen?” vroeg ze toen ik opnam tijdens een video-oproep gisteravond.
Dat kon ik niet, maar aan de beweging van haar mond zag ik precies wat ze zei.

Wat ik wél hoorde, was een enorm kabaal. Een geluid dat ergens tussen onweer en een losgeslagen waterval hing. Hard geruis, dreunen, tikken tegen het dak van haar campertje. Dat geruis bleek hagel te zijn. Hagelstenen bijna zo groot als kleine augurken. En inderdaad, ook onweer.

Dat zat daarbinnen niet bepaald comfortabel.

Ineens durfde ik nauwelijks nog te zeggen dat ik zelf een paar kilometer door de regen had gelopen. Al klaag ik daar eigenlijk zelden over. Regen kan heerlijk zijn. Tenminste, normale regen. Vanmorgen kreeg ik druppels over me heen die voelden alsof ze kleine putten in mijn gezicht probeerden te slaan. Maar goed, wandelen met slecht weer blijft uiteindelijk mijn eigen keuze. Een soort vrijwillige ontmoeting met de elementen.

Vandaag ben ik trouwens extra blij met de infraroodverwarming hier in huis. Het kost nauwelijks energie en geeft een warmte die anders aanvoelt dan gewone verwarming. Alsof er ergens een zachte zon hangt die niemand kan zien. Geen droge lucht, geen benauwd gevoel. Alleen warmte die langzaam in de kamer zakt.

Verder begonnen aan de serie Killing Eve. Spannend, scherp geschreven, met precies genoeg humor om het donker luchtig te houden. Tot nu toe een verrassend goede combinatie.