Home » Aan het water,

Aan het water,

Laatst bijgewerkt op 20 September 2008.

Ik moest terug denken aan een bepaalde periode in mijn leven. Een periode van lang geleden. We woonde toen in de Wieringermeer polder in een boerderijtje vlak aan het water. Aan de ene kant het Ijsselmeer, en aan de ander kant de Waddenzee. Niet dat ik toen de schoonheid van de omgeving zag. Ik zag meer het water, en het vissen wat ik er kon doen. Vissen leerde ik al op vrij jonge leeftijd, en het heeft me sindsdien ook nooit meer losgelaten. De misthorens en het stampen van de scheepsmotoren, het lawaai wat de zeemeeuwen kunnen maken, de zilte lucht, de stevig wind die er eigenlijk altijd stond, en het water wat neerslaat op de oevers en de kust, zijn herinneringen die me nooit meer los zullen laten. Daar waar ik nu woon, hoor ik de zelfde geluiden, en ruik ik de zelfde zilte lucht als uit de periode dat ik nog een jongetje was. Het is ook niet verwonderlijk dat ik wel eens kan terug grijpen op een herinnering van lang geleden. 
????????????? ?water.png
In een van die jaren stormde het ongelofelijk hard. Een storm zoals we er zo velen gehad hebben, maar deze staat me nog altijd bij. Van weeralarmen zoals we die tegenwoordig kennen, hadden we toen nog niet gehoord. Op een van de stormachtige herfstnachten, waaide er in Wieringerwerf een dak van een heel huizenblok af, en hingen er de volgende ochtend herfstkatjes van de buren bij ons in de bomen op het erf. Een grote ravage had de storm achtergelaten, en een grote indruk op de belevingswereld van een jong kereltje. Genoeg indruk om een duidelijke herinnering te worden, die zo nu en dan weer omhoog komt als het stormt en ik aan het water zit..

Ik schrijf niet om iets vast te leggen, maar om beter te zien wat er al was. Vaak zit betekenis in kleine momenten die je pas opmerkt wanneer je vertraagt. Dit is geen plek van conclusies, maar van kijken, twijfelen en soms begrijpen. Wat betekent het om mens te zijn, en wat mogen we onderweg niet kwijtraken?

30 Comments

  • Roos

    December 11, 2007 at 15:54

    Ik heb mijn kinder/jeugdjaren nog net in zee gewoond.Noordwijk om precies te zijn en zo heerlijk was altijd wel op het strand te vinden de duinen of bossen alles op zo’n korte afstand van elkaar dat je in 1 flinke welliswaar wandeling alles qua natuur doorlopen had.Ik woon nu wat verder van zee af maar zo graag weer vlakbij de zee willen wonen die lucht alleen al en de meeuwen….

  • RedStar

    December 11, 2007 at 01:25

    @ Me, Ja dat is een behoorlijk spektakel 🙂

    @ Nick, Ja, en die groeien mee…

    @ Hette, 🙂 hij kent dat niet van zijn land he..

    @ Bob, JA best wel..

    @ Martin, Ik ook wind strak in het gezicht, heerlijk gewoon..

  • Martin

    December 11, 2007 at 00:59

    Storm is mooi om te zien zolang het maar geen schade met zich meebrengt..ik vind het heerlijk om buiten te lopen als het echt hard waait..en de hond tjha die geniet er ook van..achter de rondvliegende blaadjes springen..haha..;-)

  • RedStar

    December 10, 2007 at 21:36

    @ Madbello, Ja altijd rodewangen van het buiten zijn 🙂

    @ Riet, Ja dat snap ik wel. Het is geweld natuurlijk, maar ondanks de verwoestende kracht, trekt het me enorm aan.

    @ Bolus, Ik niet 🙂

    @ HKH, ja zeker, de temperatuur gaat naar benee:-)

    @ Blankie, Ja, het kan vervelend uitpakken natuurlijk. Mar op een verkeerde partij stemmen kan haast net zo rampzalig zijn..

    @ Vlechttouw, Ja, vind ik ook 🙂

    @ Mikelodeon, Herfstkatjes heten normaal najaarskatjes. Ik bedoel er idd jonge poesjes mee. Daarom vergeet ik die storm nooit meer. Een heel erg treurig zicht is dat.

    @ Inge, Een deel van je vraag al beantwoord. Ja, Peuter gaat geweldige herinneringen krijgen. Zeker weten, en als jullie ooit zouden verhuizen naar de stad, zal hij dit toch altijd herinneren..

  • inge

    December 10, 2007 at 21:08

    herfstkatjes ?!! ik hoop ook dat dat geen sprokkelkatjes ofzo zijn ? ; )

    maar zulke herinneringen… herkenbaar. de herinneringen die wij nu hier ‘maken’ aan de zee, gaan denk ik ook een (Peuter)leven lang mee !

  • Mike(lodeon)

    December 10, 2007 at 20:24

    Wat zijn herfstkatjes? Please zeg me dat het van die pluimpjes aan de takken zijn en geen jonge poesjes…
    Verder een gave herinnering aan je jeugdjaren. Geuren kunnen hele sterke herinneringen oproepen, heerlijk!

  • rietepietz

    December 10, 2007 at 17:24

    Ja zo werkt dat , ik heb j?ren angst gehad voor hevige storm na de watersnoodramp uit 1953 .
    Het heeft h??l lang geduurd eer ik weer zonder angst van de storm van storm kon genieten !
    Eigenlijk best vreemd want wij hebben er z?lf geen schade door geleden en zijn niet ?cht in gevaar geweest .
    Maar de huilende wind in die nacht om mijn zolderkamertje was reuze angstaanjagend voor een kind van 11 jaar.
    gr. Riet

  • RedStar

    December 10, 2007 at 15:12

    @ Rene, Zeker is dat een ramp..

    @ Pleeboy, Daar heb je wel een beetje gelijk in denk ik..

    @ Frank, Het is een mooie combinatie, hoe dan ook 🙂

    @ Patrick, Yeah, ik ook.. onweer en storm, heerlijk gewoon..

    @ Mannie, Ik kan me er ook meerder heugen, maar deze blijft het best in mijn herinnering..

    @ Ria, toen was ik er nog laaaang niet 🙂

    @ Dapino, Ja heerlijk. Ik heb dat best vaa eigenlijk zulke assosiaties 🙂

    @ Roos, Dat heet gewoon watervrees dus..

    @ Pasula, yep, en ik schrijf het wel op hoor.. 🙂

    @ Twan, Is het ook hoor 🙂

    @ Belinda, ja dat is dus minder zoiets. Staat er nu een van beton?

    @ Pluisje, Ja, lekker eng zoiets 🙂 maar je hebt het overwonnen..

    @ Leibele, Ja, dichte mist, de misthorens, en het kustlicht wat je niet ziet.. 🙂

    @ Jolie, Dat dak blijft er wel opzitten hoor 🙂

  • Jolie

    December 10, 2007 at 14:46

    Wat een heerlijk landschap, -ik begrijp het ook meteen, dat bijv. mijn vader ook juist naar zo’n landschap verhuisd is, ik als het me kon permiteren zou ik het ook doen 🙂
    Ik hoop wel dat je dak vandaag vast genoeg zit!

  • Pluisje

    December 10, 2007 at 14:29

    mijn herinnering aan een storm…. ik als klein meisje, boodschappen aan het doen op het toen nog niet overdekte winkelcentrum waar ik nu werk. ik had het gevoel dat ik door de wind zou worden weggeblazen want kon gewoon niet meer normaal lopen, we zijn toen de bank binnengegaan ik was helemaal overstuur en heb toen daar een spel gehad.

  • Belinda

    December 10, 2007 at 14:07

    Mijn herinnering aan een echte storm gaat terug tot een jaar of 6/7 terug. We hadden net een waaibomenhouten schutting geplaatst (wij vonden hem mooi) maar de storm had heel andere idee?n. Hij heeft max 3 maanden gestaan en in windkracht 11 moesten we achter elk deel (13 stuks) aan! Inmiddels staat er een stevige schutting, gelukkig! 🙂

  • Mannie

    December 10, 2007 at 09:47

    Of ze waarschuwen of niet, storm komt toch wel langs. Ik ken me ook nog wel wat stormen heugen, heerlijk vond ik het. Natuurlijk brengt zo’n storm schade met zich mee, dat is nou eenmaal zo

  • Frank

    December 10, 2007 at 08:12

    Storm en water (kust) kan een mooie combinatie zijn. Als er maar niet te veel schade van de storm is. Langs de kustlijn uitwaaien tijdens een najaars storm kan ook de geest zo lekker verhelderen.

  • Pleeboy

    December 10, 2007 at 02:48

    zie de water en wind als een rode draad door jouw leven gaan

    storm kan ook lekker zijn als je bij de open haard zit in het weekend, vind dat dan ook genieten

  • Renesmurf

    December 10, 2007 at 02:07

    Een echte storm met veel schade is een ramp.
    Dat is een blijvende herinnering.
    Tegenwoordig kunnen ze waarschuwen en alles, zoiets blijft toch eng spannend.