In ons dorp Ellewoutsdijk, of zoals de Zeeuwen zeggen: Ellesdiek, bevindt zich een belangrijk gemaal. Dit gemaal speelt een cruciale rol in het waterbeheer en zorgt ervoor dat overtollig water wordt afgevoerd naar Oudelande. Zeeland kent talloze gemalen, die onmisbaar zijn voor het drooghouden van polders en het reguleren van het waterpeil. Het Waterschap Scheldestromen beheert deze infrastructuur en zorgt ervoor dat ons land niet onder water loopt. Op dit punt in het dorp draait alles om het gemaal. Hier staan ook de verkeerslichten die met enige regelmaat voor oponthoud zorgen. De eerste fase van de renovatie is inmiddels begonnen: alle kabels zijn blootgelegd. Gelukkig maar, want niemand wil zonder internet komen te zitten. Voordat de daadwerkelijke renovatie van het gemaal begint, wordt eerst een omleiding aangelegd. Zo kunnen we in ons dorp gewoon naar de wc blijven gaan, blijven douchen en ons dagelijkse leven voortzetten. En dat is een…
Verdwenen blogposts en onhandige verkeerslichten
Gisteravond ontving ik een bericht: “In plaats van je laatste post (over een geheim) krijg ik steeds een 404-errorpagina. Wat gaat er mis? Is hij alleen toegankelijk voor ingewijden?“ Nou nee, dat was niet de bedoeling. Elke keer dat ik een post plaats, controleer ik of hij goed online staat. Gisteren was dat ook het geval. Maar later op de avond was hij plots verdwenen. Om 22.00 uur had ik geen zin meer om uit te zoeken wat er was gebeurd, en vandaag had ik het behoorlijk druk. De blogpost heb ik inmiddels teruggevonden, maar hoe hij zomaar van de site kon verdwijnen? Geen idee. Dat ga ik later deze week eens goed onderzoeken. Er zijn geen verdachte activiteiten op mijn blog geweest en ik verander mijn wachtwoord regelmatig, dus een hack lijkt onwaarschijnlijk. Voor nu laat ik die blogpost even rusten. Ik herplaats hem niet vandaag, maar hij komt…
Waar zijn de mussen gebleven? Hier zitten er nog
Het was een koude herfstochtend op een treinstation in Goes. Mensen haastten zich met opgetrokken kragen over het perron, sommigen slurpend aan hun koffie, anderen starend naar hun telefoons. Tussen al die drukte, haast onzichtbaar, hipte een musje over de tegels. Ik zag hoe hij tussen de benen van de reizigers door schoot, een paar kruimels van een gevallen croissant pikte en snel weer opzij sprong. Even later landde hij op een bankje en kantelde zijn kopje, alsof hij de mensen observeerde. Een paar meter verderop probeerde een duif hetzelfde trucje, maar werd weggejaagd. De mus bleef. Onverschrokken. Behendig. Wat me raakte, was hoe dit kleine vogeltje zich moeiteloos aanpaste aan de chaos van de stad. Hij had geen bos of weide nodig—dit perron was zijn thuis. Terwijl de intercity luid aankwam en mensen opstonden om in te stappen, bleef de mus zitten. Hij was niet gehaast. Hij wist precies…
Een tijdloze reis door het universum
Gisteren, terwijl ik mijn maat heen en weer reed naar het Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam, vertelde hij over een bijzonder boekje: Le Petit Prince. Een sprookjesachtig verhaal over een prins die door het universum reist, op zoek naar de zin van het leven. Op het eerste gezicht lijkt De kleine prins een kinderboek, maar het zit vol filosofische en idealistische overpeinzingen die het ook voor volwassenen tot een diepzinnig werk maken. Het verhaal begint in de Sahara, waar de schrijver – een piloot – een jonge buitenaardse prins ontmoet. Door hun gesprekken ontvouwt zich een poëtische en soms melancholische blik op de eigenaardigheden van de mensheid. De prins bezoekt verschillende planeten, elk bevolkt door een figuur die een bepaalde menselijke eigenschap of tekortkoming belichaamt. Eén van die figuren is een koning, die alleen en machteloos op zijn piepkleine planeet woont. Het boek is geschreven door Antoine de Saint-Exupéry, een Franse…
Snelle zorg, lange reis en een bijna-ongeluk
Vandaag bracht ik mijn maat weer naar het Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam. Uiteindelijk duurde de reis ernaartoe en terug langer dan het bezoek zelf. Het was een controleafspraak, en zoals altijd verliep alles daar ontzettend efficiënt. De planning is strak, je bent snel aan de beurt en net zo snel weer buiten. Op de terugweg gebeurde er vlak voor ons een klein incident, waardoor we even stil kwamen te staan. Niet echt noemenswaardig, maar even later zagen we nog een bijna-ongeluk dat veel erger had kunnen aflopen. Een automobilist gaf aan af te slaan, voegde uit, maar bedacht zich en kwam ineens weer de weg op. Er klonk flink getoeter en er werd hard geremd, maar gelukkig liep het goed af. Wij reden op de buitenste rijbaan en zaten er net ver genoeg vandaan om er zelf geen last van te hebben. Het Maasstad Ziekenhuis is een groot, modern ziekenhuis…
Staand slapen in de cel: juridisch houdbaar of onmenselijk?
“De dood van menselijke empathie is een van de vroegste en meest sprekende tekenen van een cultuur die op het punt staat te vervallen in barbarij”— Hannah Arendt PVV’er Emiel van Dijk bagatelliseert internationaal erkende martelmethodeTijdens het Tweede Kamer-debat over het cellentekort deed PVV-Kamerlid Emiel van Dijk een opvallende en juridisch dubieuze uitspraak. Hij suggereerde dat cellen best overvol kunnen worden met criminelen, desnoods door hen staand te laten slapen. Zijn opmerking veroorzaakte direct verontwaardiging bij de andere Kamerleden, die de implicaties ervan met afschuw ontvingen. Deze praktijk – gedwongen staand slapen – is internationaal als een vorm van marteling erkend. Het werd onder andere toegepast in totalitaire regimes en door autoritaire gevangenissystemen om gevangenen te breken, zowel fysiek als mentaal. In de beruchte gevangenissen van de Sovjet-Unie en in Guantanamo Bay werd deze methode ingezet om gevangenen uit te putten en te destabiliseren. Opvallend is dat PVV-Kamerleden geen standpunten…
Stroomstoring en sterke koffiecrisis
Vanmorgen bleef ik iets langer in bed liggen na het wakker worden. Ik lag heerlijk en ik lees graag, dus dat was een prima combinatie. Achteraf gezien had ik dat misschien beter niet kunnen doen, maar ja, dat wist ik toen nog niet. Bentley dacht er in ieder geval anders over—hij vond dat ik wel genoeg letters had verslonden en dat het tijd was om naar beneden te gaan. Dus ja, geen ontkomen aan: eruit. Op de overloop deed ik het licht aan—Bentley ziet niet meer zo goed als een paar jaar geleden, en het trapgat is best donker. Maar… niets. Hmmm. Even het licht in de slaapkamer proberen: ook niks. Oké, dat is gek. Bentley opgetild en naar beneden, waar ik al snel merkte dat niets het deed. Geen stroom. Mijn maat gebeld: hebben jullie stroom? Nee, daar ook niet. Ondertussen riep mijn buurvrouw dat ze kortsluiting had gehad….