Vandaag kon ik eindelijk mijn nieuwe ID-kaart ophalen. Het ontwerp is weer nét even anders dan de vorige, zoals dat eigenlijk altijd gaat. Wat wel echt nieuw voor mij was: het laten scannen van meerdere vingers. Blijkbaar is dat al sinds 2017 de norm, maar mijn oude kaart stamde nog uit 2015—dus ik had dat hele vingerafdrukcircus gemist.Het roept bij mij meteen de vraag op: hoelang zal het nog duren voordat we ook DNA moeten afstaan? Op de terugweg ben ik even langs de dierenwinkel gegaan om knauwstokken te halen voor de viervoeters. Je weet wel, van die kleine dingen waar je honden intens blij van kunnen worden. Bij een rood licht moest ik kort stoppen, en dat bleek onverwacht mooi uit te pakken. Aan de rand van het fietspad stond een groep bloeiende bomen in volle glorie te pronken. Die moest ik gewoon even vastleggen. Sommige momenten vragen daar…
Waarom ik liever zaai dan schreeuw
Ik ben zelf nooit een muurbloempje geweest. Ik hoef niet per se in de schijnwerpers te staan, maar als ik er ineens middenin beland, is dat ook geen probleem. Die eigenschap kwam goed van pas in de jaren dat ik actief was voor de SP. Of het nu ging om een actie organiseren of een thema-avond presenteren — ik stond er. Niet om mezelf te laten zien, maar omdat het moest gebeuren. En iemand moest het doen. Tegenwoordig doe ik het rustiger aan. De partij belt af en toe nog met de vraag of ik weer eens mee wil doen, maar mijn antwoord blijft vriendelijk nee. Niet omdat ik er geen hart meer voor heb, maar omdat ik geleerd heb dat je met actievoeren zelden echt iets verandert. Al was het organiseren en presenteren op zichzelf eigenlijk best leuk. Nu richt ik me op andere dingen. Dingen die langzaam groeien,…
Het gras achter in mijn tuin
Iedereen kent wel de uitdrukking “het gras is altijd groener bij de buren”, of – zoals ze het lang geleden zeiden – “andermans akker is vruchtbaarder en de koeien van de buren geven meer melk dan de onze.” Het zegt iets over hoe we onszelf vergelijken met anderen. En ja, daar zijn we mensen goed in. Maar als je jezelf eerlijk afvraagt of dat vergelijken je gelukkiger maakt, is het antwoord meestal: nee. Tegenwoordig is het niet alleen het gras. Het zijn de vakanties, de kleding, de lichamen, de carrières – vooral op social media, waar alles gladgepolijst en gefilterd lijkt. En vooral jongeren raken daar soms in verstrikt. Het idee dat je altijd iets mist, dat je eigen leven nét niet genoeg is. En toch… dit hele verhaal begon bij iets heel simpels. Een foto die ik maakte van het gras achter in onze tuin. Want eerlijk is eerlijk:…
Een dag vol klanken en klittenband
Vandaag was weer zo’n dag waarop muziek de hoofdrol mocht spelen. Uiteindelijk blijft muziek toch mijn grootste passie. Niet alleen om naar te luisteren of te verzamelen, maar vooral ook om zelf te maken – iets wat ik met ontzettend veel liefde en plezier doe. En eerlijk gezegd had ik vandaag een uitlaatklep nodig. Volgens de tegenpartij lag ik vannacht in mijn slaap Bentley te roepen. Ik geef het toe: ik maak me zorgen om aanstaande vrijdag. Bentley is inmiddels bijna 13 en moet volledig onder narcose. Iedereen zegt dat het wel goed zal komen – en dat hoop ik ook van harte – maar ik weet ook dat het regelmatig misgaat bij dieren die onder narcose moeten. De laatste keer dat Bentley onder zeil ging, was hij daarna wekenlang zichzelf niet meer. Behalve dat geroep vannacht, slaap ik sowieso al twee nachten slecht. Eergisternacht had ik een nachtmerrie, en…
Een lange rit door de Bevelanden
Omdat het gisteren niet koud en niet warm zou worden, met een matige wind, besloot ik de fiets weer eens van stal te halen voor een lange tocht. Het werd mijn tweede lange rit van dit jaar. Rugzak gepakt, voldoende drinken mee, en gaan. Niet met het verstand op nul, maar ook zeker niet op honderd. Gewoon genieten van de provincie waar ik woon, zonder al te veel nadenken. Dat doe ik tenslotte al vaak genoeg. Tijdens mijn vorige tocht bleef ik nog binnen de grenzen van de Zak van Zuid-Beveland, maar deze keer ging ik daar bewust overheen. De Bevelanden zijn tenslotte méér dan alleen de Zak. Even twijfelde ik nog of ik oortjes zou meenemen, om onderweg naar muziek of een luisterboek te luisteren. Maar zoals meestal besloot ik het niet te doen. Iets over mijn oren zetten waar geluid uitkomt voelt onnatuurlijk op de fiets. Ik wil…
Onder het zand, achter het denken
Soms verdwijn ik even. Niet fysiek, maar in gedachten. Dan dwaal ik af naar andere tijden, andere werkelijkheden. Het oude Egypte is een plek waar ik vaak uitkom — niet op zoek naar antwoorden, maar juist naar de vragen die daar nog altijd in het stof verborgen liggen. Al zeker 35 jaar verzamel ik boeken over dat mysterieuze rijk. Namen als Erich von Däniken keren steeds terug in mijn kast. Zijn ideeën over buitenaardse invloed op onze vroege beschaving — de zogenoemde Paleo-SETI-theorie — zijn misschien controversieel, maar ze openen deuren die de academie vaak gesloten houdt. Von Däniken is geen historicus, geen archeoloog. Maar soms, denk ik, is verwondering een grotere leermeester dan een diploma. De piramides… Ze blijven me fascineren. Niet alleen door hun vorm of schaal, maar door het gevoel dat er iets achter schuilgaat. Iets dat niet past binnen onze rechte lijnen van tijd, logica of…
Een rustige dag die het niet werd
Na twee behoorlijk volle dagen had ik mezelf gisteren beloofd om het vandaag rustig aan te doen. Beetje wandelen, beetje thuis rommelen, verder niks. Maar ja, plannen en de werkelijkheid gaan bij mij zelden hand in hand. Het werd uiteindelijk gewoon weer een drukke dag. Ik moest naar Middelburg voor een klusje dat bedacht was door de tegenpartij (lang verhaal…), dus ik heb haar laten rijden. Op de terugweg besloten we spontaan even te stoppen bij Coudorpe om de honden lekker uit te laten. Dat soort onverwachte ommetjes zijn eigenlijk altijd fijn. De ochtend begon trouwens zonder stroom. Niet heel handig, maar ook niet nieuw – ze zijn hier op de hoek bezig met de renovatie van het gemaal, en er wordt wat af gegraven. Ik dacht dus meteen dat daar iets mis was gegaan. Dat bleek niet het geval, maar ik kwam wél een oud-collega tegen. Dat was verrassend…