Onverwacht naar Bremen

Soms neemt het leven zonder overleg een afslag die je zelf nooit had gekozen.

Afgelopen maandagmiddag werd ik gebeld door zowel de Duitse politie als de tegenpartij. Op de snelweg was een legertruck in een file achterop de auto van mijn partner gereden. De auto was total loss. Gelukkig bleef het bij materiële schade en een flinke mentale klap. Toen ze mij belde was ze nog zo aangeslagen dat een normaal gesprek nauwelijks mogelijk was. Daarom nam de politie ook contact met me op.

De verzekering handelde gelukkig snel. Er werd een huurauto geregeld, maar ze was op dat moment niet in staat om verder te rijden. Ze werd daarom, samen met haar bagage en Xica naar een hotel in Bremen gebracht. Allemaal geregeld door de verzekering. Dat gaf in ieder geval wat rust.

Een reis die langer duurde dan verwacht

Maandagavond besloten we dat ik haar de volgende ochtend zou ophalen. Ik ben daarom direct naar bed gegaan, zodat ik dinsdagochtend vroeg kon vertrekken.

De rit naar Bremen verliep allesbehalve soepel. Wat normaal ongeveer vijf en een half uur duurt, werd uiteindelijk ruim acht en een half uur. Werkzaamheden, files en ongelukken zorgden ervoor dat iedere kilometer langer leek te duren dan de vorige.

Toen ik eindelijk aankwam, besloten we nog een extra nacht in het hotel te blijven. Na zo’n dag had niemand nog behoefte aan een lange terugreis. Ik in ieder geval niet.

Terug naar de gewone dingen

Woensdagochtend vertrokken we vroeg. Dit keer verliep de rit precies zoals je hoopt: rustig en zonder bijzonderheden. Na ongeveer vijf en een half uur waren we weer thuis. Daarna reed ik meteen door om boodschappen te doen. Ik had ook eerst thuis op de bank kunnen gaan zitten met een kop koffie, maar ik had het vermoeden dat ik dan zou instorten. Vanaf het telefoontje op maandagmiddag tot woensdagavond had mijn lichaam eigenlijk maar één stand gekend: doorgaan.

Juist daarom was het prettig om vanmorgen weer terug te keren naar mijn vertrouwde routine. Een wandeling, mijn camera mee, en langzaam het gewone leven weer binnenstappen. De foto’s hieronder zijn gemaakt rondom het hotel en in de directe omgeving. Geen spectaculaire locaties, maar wel plekken waar de rust langzaam terugkeerde.

Het hotel zelf lag verrassend gunstig, vlak bij de snelweg. De kamers waren netjes, het personeel vriendelijk en alles was goed verzorgd. Opvallend genoeg koos ik er woensdagochtend voor om daar te ontbijten. Dat is iets wat ik normaal eigenlijk nooit doe. Meestal eet ik pas ergens tussen twaalf en één uur.

Na dinsdag, waarop ik nauwelijks iets had gegeten, voelde dat ontbijt bijna als een noodzakelijke tussenstop. Twaalf scrambled eggs, drie stukken kip en wat worst. Mijn lichaam had geen behoefte aan luxe, maar simpelweg aan brandstof.

Als plannen plotseling veranderen

Achteraf besef ik hoe snel een gewone week kan veranderen. Op maandag had ik geen idee dat ik een dag later in Bremen zou staan. Het laat zien hoe kwetsbaar onze plannen eigenlijk zijn. We vullen onze agenda’s, maken afspraken en denken te weten hoe de komende dagen eruitzien. Tot één telefoontje alles ineens herschrijft.

Misschien is dat ook de les die zo’n onverwachte reis achterlaat. Niet dat alles maakbaar is, maar juist dat het leven zich daar weinig van aantrekt. Soms vraagt het niet wat je gepland had. Het vraagt alleen of je bereid bent de volgende stap te zetten.

En als je daarna weer thuiskomt, merk je dat de gewone dingen ineens helemaal niet zo gewoon zijn.

Bentley, die natuurlijk met mij meeging en het soms best pittig had doordat ook zijn vaste ritme ineens veranderde, volgde me vanmorgen weer trouw tijdens onze gebruikelijke wandeling. Alsof hij wilde zeggen dat het gewone leven er nog altijd is. Misschien schuilt daarin wel de kracht van een routine. Niet omdat elke dag hetzelfde is, maar omdat ze ons helpt onze weg terug te vinden wanneer het leven onverwacht een andere afslag neemt.

19 Comments

Liesbethblogt
July 5, 2026 at 19:13
Wat een ellende maar wat fijn dat de verzekering en de politie zo adequaat reageerde. Even op en neer naar Bremen, ik hoop dat je je rust weer vindt en de tegenpartij er echt niets aan heeft overgehouden.
Tine de Jong
July 3, 2026 at 09:22
Dat waren hectische dagen voor jullie en nu maar even rustig aan doen zodat je weer in eigen ritme zit. Maar echt blij dat het toch goed is afgelopen. Je foto’s waren weer erg mooi van de natuur en omgeving.
Marlou
July 3, 2026 at 08:34
Ha John, dank je wel voor het uitygebreide verslag. Ik maakte me toch ongerust.
Dat was een heel “avontuur”voor alle partijen, zelfs voor die dappere bent.
Heel veel sterkte noig voor je geliefde…
Even rustig aan doen…
Groet van Marlou
Nicole Orriëns
July 3, 2026 at 08:27
Oh, ik leef helemaal met jullie mee John! De schrik ook als je gebeld wordt door de politie! En dan die actiestand. Ik ben heel blij voor jullie dat jullie nu weer rustig thuis zijn. Routines kunnen enorm heilzaam zijn voor geschokte zenuwstelsels.
Ria
July 3, 2026 at 08:23
Een ongeluk zit in een klein hoekje maar kan grote gevolgen hebben, dat zie je nu maar weer. Fijn dat ze goed verzekerd is en alles netjes geregeld werd. Wel een toestand weer ineens, alles bij elkaar want de nasleep zal er zeker zijn. Hopelijk is je partner ook weer snel de oude en haar hondje ook want die zat toch waarschijnlijk ook in de auto? Sterkte allemaal!
Sjoerd
July 3, 2026 at 07:03
Goh zal dat even schrikken geweest zijn, ook al is het alleen materiële schade, je bent er tog even van ondersteboven. Fijn dat er dan een verzekering is die een handje meehelpt. Nu thuis eerst weer even tot rust komen… Sterkte ermee
hemelsgroen
July 3, 2026 at 06:59
Zeg Bremen en ik denk direct aan een ezel, een hond en een haan in een muzikale optocht. Jij hebt voortaan andere associaties. Heel fijn dat jullie weer thuis zijn en dat het rustige ritme weer opgepakt kan worden.
ZON-nebloem
July 3, 2026 at 05:44
Gelukkig ben je weer veilig thuis :o)
Nu terug het gewone leven…
en kijken wat de verzekering nu regelt!
succes samen
Een @->- voor je.
Yova
July 2, 2026 at 21:45
Dit kan zomaar heel anders gaan. Dit verwacht niemand. En dan gebeurde dit met jou John. Dit moet echter schrikken geweest zijn voor der. Maar je hielp haar met alles hiermee. En het was ook wel te begrijpen dat ze niet meer kon rijden. Inmiddels ben je weer thuis gekomen. Je had toen wel veel ophoudingen door al die werkzaamheden onderweg. Maar je plannen moest hierdoor ook wat aangepast worden. Een legertruck achterop moet een goede klap geweest zijn. De foto’s van de groene landschappen zijn erg mooi geworden John.
Lies
July 2, 2026 at 21:26
Alle respect, John, voor jou, je vriendin, Bentley. We beseffen op zo’n moment maar al te goed hoe gewoon zo bijzonder is… (sorry, ‘k val in herhaling).
Heb het goed nu, met z’n drietjes weer thuis!
Lie(f)s.
Henry Blankvoort
July 2, 2026 at 21:18
Gelukkig hebben jullie het achter de rug, en weer thuis, proberen in je ritme te komen. Wat een geluk dat ze er goed uitgekomen is, zonder fysieke klachten. Heeft Xica er geen trauma aan overgehouden, die zat ook in die auto toch?
logbankje
July 2, 2026 at 20:46
Wat verschrikkelijk te worden aangereden, gelukkig geen lichamelijke schade, maar geestelijk kun je er flink van in de war raken.
Het is wel fijn dat de nazorg zo goed is geregeld, dat neemt veel toestanden uit je handen.
Een reis met hindernissen, goed dat je zelf fit en sterk bent.
Het beste is inderdaad zelf in beweging blijven, zitten geeft piekeren.
Een goede wandeling in het groen is goed voor je en Bentley, hij is een goede hond.
Voor alle rustig aan en sterkte met de verwerking, dankbaar dat het zo is afgelopen. Hans
terrebel
July 2, 2026 at 20:29
Oef! Fijn dat het nog goed is afgelopen, behalve dan voor de auto. En inderdaad: wij kunnen als mens plannen maken wat wij willen, als het leven er andere ideeën op nahoudt, komt daar niets van terecht. Goed om daar af ten toe bij stil te staan en ons te realiseren dat het geen kwaad kan om te genieten van het hier en nu.
Charlie
July 2, 2026 at 20:21
wat een nare gebeurtenis zo’n ongeluk onderweg waar je helemaal geen schuld aan hebt! dat was geen fijne thuiskomst na zo’n zwaar verblijf in Denemarken, maar gelukkig kon jij je partner goed opvangen en hopelijk gaat het beter al met haar nu ze weer op de vertrouwde stek is!
Noortje
July 2, 2026 at 19:02
Wat naar dat je wederhelft op de terugreis dat ongeluk kreeg. Wat zal ze blij geweest zijn dat ze jou zag. Ik hoop dat jullie snel weer een beetje jullie normale leven kunnen opnemen.
rietepietz
July 2, 2026 at 17:19
Ach ik kan me zó goed voorstellen dat de tegenpartij er flink doorheen zat en niet zelf verder wilde rijden. Heerlijk dat je weg kon om haar te halen, jouw aanwezigheid was wat ze op dát moment het hardste nodig had. Ze kwam sowieso al niet van een plezierreisje terug dat óók al de nodige impackt op haar gehad zal hebben. De gewone regelmaat moet jullie nu weer terug op de rails krijgen, en dat gaat vast wel lukken, fijn dat ze er weer is.
Suskeblogt
July 2, 2026 at 16:29
Plannen maken is een broos iets. Voor je het weet ligt heel je planning in de prullenbak en komt er van alles op je af. Zo lang en zo ver rijden met hindernissen is vermoeiend. Ik zou moeten recupereren achteraf.
Nu weer jullie routine oppakken. Wat de schade aan de auto betreft, daar zullen jullie nog een tijdje zoet mee zijn.
Rebbeltje
July 2, 2026 at 15:50
Zo dat zal wel schrikken zijn geweest, maar gelukkig goed afgelopen zonder kleerscheuren.
Wel een auto minder…komt vast goed.
Jullie kort verblijf samen in het buitenland…was vast geen vakantiegevoel.
Eenmaal weer samen thuis geeft vast een beter gevoel.
- Rebbeltje
  July 2, 2026 at 15:52
  3 x vast hihi
  Vreemd geschreven maar je snapt wel wat ik ermee wil zeggen.