Tussen grenzen en gedachten

De planning was eenvoudig: de tegenpartij zou naar haar vader gaan.
Maar soms schuift de werkelijkheid als een onverwachte wolk voor de zon.

De hoge brandstofprijzen gooien behoorlijk wat roet in het eten. En het gaat niet alleen om benzine. Ook de overtocht van Duitsland naar Denemarken moet betaald worden, en natuurlijk ook weer terug. De inflatie heeft Denemarken duurder gemaakt dan het al was. En dan is er nog die sluimerende onzekerheid, die zich nergens laat vastpakken, maar overal voelbaar is.

Er is momenteel een staakt-het-vuren van twee weken tussen de VS, Israël en Iran. Maar het is broos. Breekbaar als dun ijs in het voorjaar. Niemand weet wat er na die twee weken gebeurt. Niemand kan garanderen dat ze over twee maanden weer richting Zeeland kan komen.

Alle geruststellende en goedbedoelde opmerkingen dat het wel los zal lopen ten spijt.
Wie zou het risico willen nemen om misschien voor langere tijd niet meer naar huis te kunnen?

Het zijn vragen die niet alleen van ons zijn. Ze zouden in ieders leven kunnen opduiken, op een willekeurige dag, zonder aankondiging.

En ondertussen gaat het leven verder, in zijn eigen tempo.

Hoe het met mijn schoonvader gaat? Niet zo best, uiteraard. Dementie is een progressieve aandoening. Het neemt stukje bij beetje afscheid, zonder dat iemand daar echt klaar voor is.

Ik hoop dat het mij nooit zal vangen. Al weet ik dat het risico er voor mij is. Voor nu doe ik wat ik kan: bewegen, sporten, lezen, puzzelen, gamen, fotograferen. En blijven leren, zoals ik nu weer doe met coderen. Kleine ankers, in een wereld die soms los lijkt te drijven. Maar ik ga er gewoon vanuit dat het me nooit te pakken krijgt.

Over foto’s gesproken: gisteravond maakte ik de foto die bij dit stuk staat.
Alsof het licht, heel even, alles weer op zijn plek zette.