Echt fit was Bentley natuurlijk niet toen ik hem vanmiddag om 14.00 uur ophaalde, maar hij was wél klaar om naar huis te gaan. De dierenarts benadrukte nog eens dat hij, zeker voor zijn leeftijd, opvallend fit is en precies op gewicht zit. Hij mist nu een hoektand boven en twee snijtanden die los bleken te zitten. Het eerste wat hij wilde toen we thuiskwamen, was de tuin in – lekker in het zonnetje liggen. Voor nu doen we het even twee dagen rustig aan. Ik heb me natuurlijk een beetje zorgen gemaakt om niets, maar liever dat dan onverschillig zijn, vind ik.Nog even en hij is weer volop de oude. Voor nu doen we het dus even rustig aan. Hij in de zon, ik met een iets lichter hart. Soms is ‘een tandje terug’ precies wat je allebei nodig hebt. Afbeeldingen gemaakt in Chatgpt
Lente in het hoofd, zorgen in het hart
Onze fruitbomen doen het weer geweldig. Er hangen letterlijk kilo’s bloesem aan de takken. Als alles goed blijft gaan, krijgen we opnieuw een overvloed aan appels, net als vorig jaar. Onbespoten appels, al zal er door luchtvervuiling vast wel iets op zitten. We wassen ze altijd zorgvuldig voordat ze de koeling in gaan. Gisteren kwam ik de vrouw van mijn maat tegen.“John, John, ik weet niet of je het al weet, maar je kunt de eieren van je kippen beter niet meer eten,” zei ze. “Hier zit 3,8 keer de toegestane hoeveelheid PFAS in.”Gek genoeg, een dorp verderop bij een hobbykippenhouder: slechts 1,7 keer.“Ik eet ze al een hele tijd niet meer,” antwoordde ik. Daarna spraken we nog even over de voorjaarsnota en wat geopolitieke verschuivingen. Zoals dat soms ineens gaat. Ondertussen komt de dag dat Bentley onder narcose moet steeds dichterbij. En met die datum groeit de spanning bij…
Een ID-kaart, een bloeier en een rondje joggen
Vandaag kon ik eindelijk mijn nieuwe ID-kaart ophalen. Het ontwerp is weer nét even anders dan de vorige, zoals dat eigenlijk altijd gaat. Wat wel echt nieuw voor mij was: het laten scannen van meerdere vingers. Blijkbaar is dat al sinds 2017 de norm, maar mijn oude kaart stamde nog uit 2015—dus ik had dat hele vingerafdrukcircus gemist.Het roept bij mij meteen de vraag op: hoelang zal het nog duren voordat we ook DNA moeten afstaan? Op de terugweg ben ik even langs de dierenwinkel gegaan om knauwstokken te halen voor de viervoeters. Je weet wel, van die kleine dingen waar je honden intens blij van kunnen worden. Bij een rood licht moest ik kort stoppen, en dat bleek onverwacht mooi uit te pakken. Aan de rand van het fietspad stond een groep bloeiende bomen in volle glorie te pronken. Die moest ik gewoon even vastleggen. Sommige momenten vragen daar…
Waarom ik liever zaai dan schreeuw
Ik ben zelf nooit een muurbloempje geweest. Ik hoef niet per se in de schijnwerpers te staan, maar als ik er ineens middenin beland, is dat ook geen probleem. Die eigenschap kwam goed van pas in de jaren dat ik actief was voor de SP. Of het nu ging om een actie organiseren of een thema-avond presenteren — ik stond er. Niet om mezelf te laten zien, maar omdat het moest gebeuren. En iemand moest het doen. Tegenwoordig doe ik het rustiger aan. De partij belt af en toe nog met de vraag of ik weer eens mee wil doen, maar mijn antwoord blijft vriendelijk nee. Niet omdat ik er geen hart meer voor heb, maar omdat ik geleerd heb dat je met actievoeren zelden echt iets verandert. Al was het organiseren en presenteren op zichzelf eigenlijk best leuk. Nu richt ik me op andere dingen. Dingen die langzaam groeien,…
Het gras achter in mijn tuin
Iedereen kent wel de uitdrukking “het gras is altijd groener bij de buren”, of – zoals ze het lang geleden zeiden – “andermans akker is vruchtbaarder en de koeien van de buren geven meer melk dan de onze.” Het zegt iets over hoe we onszelf vergelijken met anderen. En ja, daar zijn we mensen goed in. Maar als je jezelf eerlijk afvraagt of dat vergelijken je gelukkiger maakt, is het antwoord meestal: nee. Tegenwoordig is het niet alleen het gras. Het zijn de vakanties, de kleding, de lichamen, de carrières – vooral op social media, waar alles gladgepolijst en gefilterd lijkt. En vooral jongeren raken daar soms in verstrikt. Het idee dat je altijd iets mist, dat je eigen leven nét niet genoeg is. En toch… dit hele verhaal begon bij iets heel simpels. Een foto die ik maakte van het gras achter in onze tuin. Want eerlijk is eerlijk:…
Een dag vol klanken en klittenband
Vandaag was weer zo’n dag waarop muziek de hoofdrol mocht spelen. Uiteindelijk blijft muziek toch mijn grootste passie. Niet alleen om naar te luisteren of te verzamelen, maar vooral ook om zelf te maken – iets wat ik met ontzettend veel liefde en plezier doe. En eerlijk gezegd had ik vandaag een uitlaatklep nodig. Volgens de tegenpartij lag ik vannacht in mijn slaap Bentley te roepen. Ik geef het toe: ik maak me zorgen om aanstaande vrijdag. Bentley is inmiddels bijna 13 en moet volledig onder narcose. Iedereen zegt dat het wel goed zal komen – en dat hoop ik ook van harte – maar ik weet ook dat het regelmatig misgaat bij dieren die onder narcose moeten. De laatste keer dat Bentley onder zeil ging, was hij daarna wekenlang zichzelf niet meer. Behalve dat geroep vannacht, slaap ik sowieso al twee nachten slecht. Eergisternacht had ik een nachtmerrie, en…
Een lange rit door de Bevelanden
Omdat het gisteren niet koud en niet warm zou worden, met een matige wind, besloot ik de fiets weer eens van stal te halen voor een lange tocht. Het werd mijn tweede lange rit van dit jaar. Rugzak gepakt, voldoende drinken mee, en gaan. Niet met het verstand op nul, maar ook zeker niet op honderd. Gewoon genieten van de provincie waar ik woon, zonder al te veel nadenken. Dat doe ik tenslotte al vaak genoeg. Tijdens mijn vorige tocht bleef ik nog binnen de grenzen van de Zak van Zuid-Beveland, maar deze keer ging ik daar bewust overheen. De Bevelanden zijn tenslotte méér dan alleen de Zak. Even twijfelde ik nog of ik oortjes zou meenemen, om onderweg naar muziek of een luisterboek te luisteren. Maar zoals meestal besloot ik het niet te doen. Iets over mijn oren zetten waar geluid uitkomt voelt onnatuurlijk op de fiets. Ik wil…