In de afgelopen maanden trok ik, tijdens of misschien wel ondanks de storm in mijn leven, regelmatig de deur achter me dicht om te ontspannen. Soms gewoon even weg, soms met een doel. Zo ging ik onder andere met mijn maat naar Antwerpen. In die stad bij onze zuiderburen is altijd iets te doen en minstens zoveel te zien. En laten we eerlijk zijn: de benzine helpt ook mee. Gemiddeld zo’n vijftig cent per liter goedkoper dan in Nederland. Natuurlijk zijn er ook in Zeeland nog wel betaalbare tankstations te vinden, maar die leggen het toch af tegen de Belgische prijzen. In die periode nam ik ook enorm veel foto’s. Om daar vervolgens niets mee te doen, zou zonde zijn. Mijn eigen regel om vooral recente, liefst bijna dagelijkse foto’s te gebruiken, heb ik daarom losgelaten. Sommige beelden verdienen simpelweg meer tijd. De foto hierboven, een foto van de Schelde,…
Luchten
Soms kijk ik omhoog en gebeurt er niets bijzonders. En soms gebeurt er alles.Luchten zijn nooit zomaar achtergrond. Ze dragen stilte, belofte, dreiging of troost, vaak allemaal tegelijk. Witte wolken die niets lijken te willen. Een hemel die bij zonsondergang openbarst in kleur, alsof hij even hardop denkt. Misschien projecteren we onszelf erop. Misschien spiegelen ze ons gewoon genadeloos. Wat er ook speelt, de lucht liegt niet. Ze laat zien dat alles voortdurend in beweging is, zelfs wat van een afstand onveranderlijk lijkt. Ik keek. En dat was genoeg. Het nieuws weegt zwaaren trekt aan mijn gedachten.Maar boven allesdrijft een lucht zonder oordeel. Even kijk ik omhoog,waar niets hoeft.Wegdromen is geen vluchten,het is ademhalen.
Een verjaardag, een kaart en de tijd ertussen
Vandaag is mijn zoon jarig. Hij is inmiddels ook een kersverse vader. 31 jaar alweer. Vanavond ben ik daar dan ook te vinden. Ik zie dan meteen mijn dochter weer eens, die na haar relatiebreuk weer in Middelburg woont. Ik zag haar een paar weken geleden al, in december, toen we samen iets gingen drinken in Goes. Met mijn dochter heb ik minder vaak contact dan met mijn zoon. En natuurlijk zie ik vanavond ook mijn kleindochter weer. Bij verjaardagen horen kaarten, maar op de post is nauwelijks nog te vertrouwen. Mijn nichtje ontving haar verjaardagskaart anderhalve week te laat. Een kennis kreeg de zijne pas na drie weken. Uit voorzorg was ik dit keer ruim op tijd, maar dat betekende wel dat mijn zoon zijn kaart meer dan een week te vroeg in huis had. Post versturen voelt inmiddels als roulette in een casino. En ik vrees dat het…
Sommige bakens verhuizen niet
Ik nam deze foto op 31 december, tijdens oudjaar, bij mijn zus. Zij woont er weer bijna onder. Alsof sommige plekken hun eigen weg terugvinden, precies op het moment dat een jaar zich sluit. Sommige herkenningspunten groeien met je mee, ook als je zelf steeds verplaatst wordt. De toren was er al toen we van Vlissingen naar Goes verhuisden, opnieuw een verhuizing in een al korte jeugd. Hoog en onwrikbaar hoorde hij bij elke dag, bij elke route, bij elk thuiskomen. Als kind was hij meer dan beton en licht. Hij hielp me letterlijk de weg terug te vinden na school de eerste weken. Omhoog kijken was genoeg om te weten waar ik moest zijn. Dat eenvoudige weten bracht rust, juist omdat niet alles vastlag. Later veranderde alles, behalve de toren. We woonden niet meer onder de toren zoals eerst, maar hij bleef zichtbaar, nu vanuit de keuken. Iets verder…
Winterweer
En toen was het opeens behoorlijk winter, inclusief winterweer. Met de winter op zich heb ik geen probleem. Kou is, net als warmte, heerlijk. Elke ochtend, of het nu zomer of winter is, ga ik in mijn korte broek alla Wim Hof de tuin in. Dus in de sportbroek en met klompen. Dan doe ik een klusje van 10 minuten en ga dan weer naar binnen. Soms een minuut of wat eerder als Bentley loopt te zeuren dat hij naar binnen wil. Maar met sneeuw heb ik werkelijk erg weinig. Eigenlijk heb ik met sneeuw maar één ding en dat is dat ik er 100% een afkeer van heb. Ja, het ziet er leuk uit op foto’s, en ja, ik maakte er ook een aantal, maar ik heb een behoorlijke hekel aan sneeuw. De ellende die het met zich meebrengt. De milieu schade door het overmatig gebruik van pekel. De…
Goed gedaan jonge
En Bentley? Met Bentley gaat het natuurlijk nog helemaal prima. Met de kou liep hij buiten lekker met zijn trui aan. Er werd hier en daar wel om gelachen, maar ja, het is mijn hond en aangezien hij vrij klein is, met korte pootjes, slaat de kou vanuit de grond veel eerder tegen zijn buik en borst. Aangezien zijn buik vrij weinig haren bevat, is het veel beter om hem een trui aan te doen. Onlangs was ik bij mijn maat. Moesten we wat werkzaamheden verrichten in de garage, had hij even huisgehouden op de eettafel. Ongelooflijk wat een boef hij soms nog kan zijn. Hij heeft met zijn bijna 13,5 ook nog een flinke rat gevangen. Goed gedaan jonge!
Opa
Ik schreef het al: het was niet alleen storm in mijn leven de afgelopen maanden. Er waren zoals gewoonlijk ook lichtpuntjes. Gelukkig! Een van die lichtpuntjes is een enorm lichtpunt, een vuurtoren, om het maar even naar het maximale te trekken. Ik schreef het al: het was niet alleen storm in mijn leven de afgelopen maanden. Er waren zoals gewoonlijk ook lichtpuntjes. Gelukkig! Een van die lichtpuntjes is een enorm lichtpunt, een vuurtoren. Op 5 januari werd Matilda geboren en zodoende werd ik voor het eerst opa. Ik kreeg al een paar keer de vraag hoe dat voelt, opa worden, maar ik voel me natuurlijk niet anders. Opa zijn is natuurlijk geweldig, dat wel. Je kunt alles nog een keer overdoen, alleen dan zonder de lasten. Die zijn voor de blije ouders. De leuke dingen zijn voor opa en oma. Vandaag is ze alweer een week oud. Een week is…