(En oudere mensen iets nieuws leren? Veel succes!) Hoe leg je aan anderen uit dat je hond – die over twee maanden dertien wordt – volledig is afgestemd op jou, je gewoontes en jullie gezamenlijke leven? Dat hij zijn eigen hondenbestaan leidt, en dat daarbinnen geen ruimte meer is om hem ‘iets bij te brengen’ ten bate van andere mensen? Gewoon uitleggen, zou je denken. Zeggen dat het niet gaat lukken. Dat ze die gedachte het beste kunnen laten varen. Want er zijn maar weinig ‘oude honden’ die je nog kunstjes kunt leren. En Bentley is daar geen uitzondering op. Dus ik leg het uit. Simpel. Werkt niet. Gaat niet lukken. En ik wil het ook niet. Mijn hond is blij zoals hij is. En eerlijk: het is ontzettend moeilijk om een oudere hond ineens iets nieuws aan te leren. Je moet dat eigenlijk niet eens willen. Het levert vooral…
Even uit de lucht
Alleen thuis zijn heeft zo z’n eigen rust. Geen feestje, maar ik red me prima. Ik weet mezelf goed bezig te houden, en ook wanneer het tijd is om te ontspannen. Vorige week woensdag leek er niets aan de hand. In de middag nog even langs geweest bij een vriend, samen gegeten, goede gesprekken. Maar ’s avonds begon het: een brandende pijn in de huid aan de linkerkant van mijn gezicht en hoofd. De volgende dag bevestigde de huisarts wat ik zelf al vermoedde: het past bij migraine of clusterhoofdpijn. De hoofdpijn herkende ik – die had ik eerder gehad – maar dit voelde anders. Alsof mijn huid verbrand was. En zo lagen donderdag, vrijdag en zaterdag grotendeels stil. Op de noodzakelijke dingen na – Bentley uitlaten, de kippen verzorgen, iets eten – deed ik weinig. Geen ruimte in mijn hoofd, letterlijk. Daarna heb ik het rustig weer opgepakt. Ook…
Rustig wonen, onrustig vooruitzien
Deze blogpost is eigenlijk de derde in een reeks van drie. Het begon met Logistiek gedoe voor gevorderden, waarop Ria reageerde met een vraag. In mijn vorige blog ging ik daarop in. Vandaag beantwoord ik een vraag van MizzD, die zij stelde op die tweede blogpost: Ben je niet bang voor de toekomst?.. ik zou heel goed op het platteland hebben kunnen wonen, maar nu ik ouder word trekt het me echt niet meer zo… alles zó ver weg… en wat als je niet meer kúnt rijden? Een goede vraag. En herkenbaar, denk ik, voor veel mensen. Bang ben ik niet, maar ik denk er natuurlijk wel over na. Zorgen maak ik me soms ook, maar die probeer ik zo snel mogelijk naar de achtergrond te duwen. Want echt veel invloed heb ik niet op de kaalslag die zich op het platteland voltrekt. Verhuizen zou sowieso geen eenvoudige opgave zijn,…
De prijs van rust en ruimte
“Of er nog geen HUB is hier bij ons, of een leenauto — zo’n wagen die iedereen mag gebruiken — of gewoon een buurtbus?” vroeg Ria gisteren in een reactie op mijn post Logistiek gedoe voor gevorderden. Helaas: de mogelijkheden voor openbaar vervoer zijn hier in de gemeente nogal beperkt. Af en toe rijdt er een bus, maar die brengt je eerst naar het Tolplein. Pas daar kun je overstappen richting andere bestemmingen, zoals Goes, Terneuzen of Middelburg. Handig is anders — zeker niet als je, zoals ik deze week, met je auto naar een garage moet die totaal ergens anders ligt. Lopen is geen optie. Het is veertig minuten rijden met de wagen. Te voet zou het me uren kosten, letterlijk. En met de bezuinigingen op het openbaar vervoer — nog snel door het kabinet doorgevoerd vlak voor de val — wordt het er voorlopig ook niet beter op….
Logistiek gedoe voor gevorderden
Vandaag bracht ik mijn auto weg voor de APK en een onderhoudsbeurt. De afspraak had ik maanden geleden al gemaakt, toen ik toevallig de monteur van de garage tegen het lijf liep. Geen moment dacht ik eraan dat de tegenpartij er misschien niet zou zijn. Laat staan dat ik een leenauto nodig zou hebben. En die leenauto’s? Die bleken allemaal al vergeven. Sinds mijn hersenkneuzing is mijn sociale netwerk behoorlijk uitgedund — niet uit eigen keuze, dat wil ik benadrukken. Daardoor werd het vandaag ineens een hele puzzel om thuis te komen, én om vrijdag de auto weer op te halen. Voor vandaag viel alles gelukkig op z’n plek: mijn beste vriend uit Heinkenszand was thuis en kon me zonder moeite ophalen. Morgen vertrekt hij echter voor twee dagen naar Antwerpen, dus die optie valt dan al af. Mijn zoon is aan het werk, mijn zus kan vanwege haar gezondheid…
Uitzwaaidag
Zo, nu mag de zon eindelijk weer gaan schijnen in Nederland — al zal dat waarschijnlijk nog even duren. Maar eindelijk zijn we verlost van het extreemrechtse kabinet. Hopelijk verdwijnen ook de bezuinigingen op de zorg, vooral op de gehandicaptenzorg, ouderenzorg en jeugdzorg. Die waren misschien wel het schrijnendst van allemaal. Vanmorgen trok Wilders zich terug uit het kabinet omdat hij geen gehoor kreeg voor zijn vergaande plannen, die zelfs de Grondwet dreigden te omzeilen. Een beetje politicus had de stekker er echter al veel eerder uit getrokken — bijvoorbeeld vanwege het feit dat er in Nederland nog altijd kinderen in garageboxen en auto’s wonen. Weliswaar samen met hun ouders, maar dat maakt het niet minder schrijnend. Persoonlijk ben ik ook opgelucht dat dit kabinet is gevallen. De geplande bezuinigingen zouden mij namelijk hard raken. Wat ik wel kwalijk vind, is dat sommige PVV-ministers nauwelijks verschenen zijn tijdens hun termijn,…
De tafelboef en het vergeten stoeltje
Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.In mijn wereld geldt een andere variant: als de baas uit zicht is, scharrelt Bentley op tafel. Hij doet het vaker. Niet alleen op de buitentafel, maar ook op de eettafel, mijn bureau — alles met een plat oppervlak en een zweem van mogelijkheid. Als er ergens een kruimel kan liggen, dan zal hij kijken. En ruiken. En klimmen. We weten dit van hem. En dus schuiven we stoelen aan, zetten ze op afstand, bouwen een kleine verdedigingslinie tegen zijn nieuwsgierige neus. Maar ja — soms vergeet iemand één stoel. Eén detail. En Bentley heeft een feilloos gevoel voor precies dát moment. Deze keer betrapte ik hem in volle concentratie, op de tafel. Zijn blik gericht, zijn houding gespannen van verwachting. Een klein tafereel van ondeugd en focus. Ik heb de scène later met AI bewerkt tot iets dromerigs. Warmer,…