“Ze komen zo uit school,” zegt hij, en staart naar een deur die niemand meer opendoet. Inleiding Een persoonlijk verhaal over dementie, herinnering en het langzaam verliezen van wie iemand was—en wat het betekent om als dochter te blijven komen, zelfs als je niet meer wordt herkend. Het Verhaal Ooit was hij een man van rituelen. Koffie om half zes, de krant strak gevouwen naast een broodje kaas en een eitje. Nu tikt de klok doelloos verder terwijl hij, kaarsrecht, in dezelfde stoel zit—wachtend. In zijn hoofd zijn de kinderen nog klein. Hij hoort hun stemmen op de gang, voetstappen op de trap. Zijn vrouw leeft nog, ergens in de keuken, fluisterend over weekendplannen. De werkelijkheid is anders—maar dat verschil voelt hij niet meer. Zijn handen, ooit gehard door vuur en metaal, maken nog altijd tastende gebaren. In zijn dromen bouwt hij verder aan de boot die hij nooit afmaakte….
Een middag vol omwegen
Het mooie weer was werkelijk niemand ontgaan. Even met Bentley lopen, dacht ik vroeg in de middag. Even… Dat ‘even’ bleek uiteindelijk een wandeling van anderhalf uur. Een geluk dat ik bij tijd en wijle behoorlijk sociaal ben ingesteld. Nee hoor, wie houd ik voor de gek? Ik bén gewoon een sociaal mens, alleen komt het soms wat ongelukkig uit in de planning. De laatste dagen lijkt de tijd door mijn vingers te glippen als droog zand. En ik weet: er komt heel binnenkort een moment dat ik bewust even gas terug wil nemen. Minder moeten, meer gewoon zijn. Hoewel ik van nature een planner ben, laat ik sommige dingen ook gewoon gebeuren. Want wie zegt er nou nee tegen een goed gesprek met fijne mensen die slechts een paar huizen verderop wonen? Terug thuis, onder het heerlijke zomerzonnetje, besloot ik het gras maar eens te maaien – het groeit…
Water, wind en zonneschermen
Het ging hier vannacht behoorlijk los: stevige wind, knetterend onweer en bakken regen. Voorlopig ben ik dus weer even gered, want mijn watervoorraad begon al aardig de bodem van de regenton te laten zien. Het lijkt misschien niet zo, maar het is hier nog steeds kurkdroog. Zeeland staat, niet voor het eerst, opnieuw bovenaan als droogste provincie van Nederland. De foto hierboven maakte ik alweer twee maanden geleden, maar het beeld is nog steeds actueel. Overal in de omgeving zie je boeren de velden besproeien. Lange slangen over het land, sproeiers die draaien, trekkers met waterhaspels… alles om de jonge aanplant in leven te houden. Vandaag was ik zelf ook weer met iets praktisch bezig: het zonnescherm voor het dakraam van de slaapkamer. Beneden hebben we rolluiken, en ja, technisch gezien zouden die ook op de dakramen kunnen… maar daar begin ik toch maar niet aan. Dit scherm volstaat voorlopig…
Een ochtend vol koffie, zon en paarse velden
Vanmorgen vroeg al de deur uit om bij een goede vriend langs te gaan. Hij zou later vandaag voor een paar dagen vertrekken, dus spraken we af om nog even samen koffie te drinken en wat dingen te doen. Een van die dingen was kijken of de zonnescreens die hij had meegenomen, het juiste formaat hadden voor mijn dakraam. Gelukkig bleek het perfect te passen. Zon buitenhouden scheelt echt enorm in de temperatuur binnen. Een verduisterend rolgordijn is leuk, maar daarmee wordt je raam alsnog warm en komt de hitte gewoon naar binnen. Vanmiddag thuis vooral bezig geweest met de lampen waar ik het gisteren ook al over had. Later op de dag kwam ik langs dit prachtige veld. Vol in de hete zon, omringd door een zee van paars. Ik vond het heerlijk. Ik weet het… ik hoor bij die zeldzame groep mensen die goed tegen de hitte kunnen….
Komkommertijd is aan mij nog niet besteed
Gisteren gebruikte ik het woord komkommertijd, maar eigenlijk heb ik daar nog geen last van. Komkommertijd verwijst naar een periode in de zomer waarin er relatief weinig nieuws is—politici zijn met reces, instanties draaien op halve kracht, en de kranten vullen zich met licht verteerbare artikelen. Toch valt er, zeker op politiek gebied, momenteel genoeg te schrijven. Maar ik hou me er liever een beetje buiten. Niet omdat het me koud laat—integendeel, ik heb over veel zaken een uitgesproken mening—maar juist omdat die meningen al snel gelabeld worden. Je wordt in een kamp geplaatst, ingedeeld, voorzien van een vlaggetje dat ik helemaal niet wil dragen. Ik respecteer ieders kijk op de wereld, maar pas zelf in geen enkel standaard hokje. Dus kijk ik liever wat verder om me heen. En ik verveel me bepaald niet. Zo kreeg ik vorige week een buitenwandlamp cadeau—12 volt halogeen, samen met twee tuinlampen in…
Komkommertijd, herrietijd
Soms lijkt de zomer stil te vallen. Maar schijn bedriegt, want boven mijn hoofd gonst het. Een kleine mijmering over geluid, slaap en wat we normaal zijn gaan vinden. Onder het mom van komkommertijd: de vliegtuigen komen hier steeds lager over. Sinds de aanvliegroute over dit deel van Zeeland loopt – recht over het dorp en erlangs – worden we regelmatig getrakteerd op flink wat lawaai. En dan te bedenken dat het nog altijd niets is vergeleken met wat mensen rond Schiphol en andere vliegvelden te verduren hebben. Ik slaap graag met het raam open. Niet alleen vanwege de frisse lucht – al staat die wel op nummer één in mijn lijstje met voordelen. Ik luister ook graag naar de meeuwen en ganzen in de inlagen hierachter. Met de wind meestal uit de goede hoek is dat een rustgevend achtergrondkoor om bij in slaap te vallen. Maar inmiddels slaap ik…
Onder de motorkap van mijn blog
Een blog onderhouden is meer dan af en toe een foto plaatsen of een tekst schrijven. Zeker als je kiest voor wat meer vrijheid, kom je al snel in een wereld van codes, stijlen en verborgen instellingen terecht. En dat bleek vandaag weer. Een eigen blog onderhouden—en dan bedoel ik eentje die je zelf host bij een hostingprovider, zodat je meer vrijheid hebt—is niet alleen een kwestie van foto’s publiceren en teksten schrijven. Zodra je ook invloed krijgt op de vormgeving en technische structuur, wordt je hobby opeens een stuk breder. En stiekem ook technischer. Een tijd geleden schreef ik al dat ik wat wilde aanpassen en vernieuwen. Vandaag ben ik daar rustig mee begonnen. En ik moet zeggen: er steekt verrassend veel tijd in. Of beter gezegd: de tijd vliegt voorbij zodra je eraan begint. Even iets opzoeken in een van mijn oude boeken, checken wat er inmiddels veranderd…