Het is het net niet, Bentley. Ten eerste: zijn poten zijn te lang — dus dit idee klopte sowieso al niet. Maar zijn wimpers zijn wit, wat lang niet elke Jack Russell heeft, maar Bentley dus wel. Bovendien zijn de haartjes waarin nog wat kleur zit te weinig vermengd met het grijs en wit. Geen probleem hoor, ik vind het al mooi dat hij zo vaak model mag staan. Ik had trouwens nog een andere afbeelding. Daar klopt de Jack ook niet helemaal, ben ik zelf ineens tattooless, en kijk ik een stuk grimmiger dan in het echt. Al kan ik dat natuurlijk makkelijk zeggen. 😉
Uitwaaien in Zeeland
Vandaag was het echt uitwaaiweer in Zeeland — lekker fris in de wind, maar vooral ook zonnig. Ik was er vroeg bij en ging meteen op pad. Ik had een uitnodiging ontvangen. Hoewel ik het eerst een beetje een vreemde uitnodiging vond, besloot ik toch te gaan. Gelukkig maar, want het viel alleszins mee. Het was er bovendien niet druk, wat scheelde. Grote kans dat ik anders rechtsomkeert had gemaakt. De rest van de dag heb ik volop genoten van het mooie weer. Even niks moeten, gewoon zijn.
Kleine jubilea en grote zorgen
Vanmorgen vroeg – ik lag nog in bed – ging de telefoon. Mijn maat. Net thuis van zijn werk. Doodmoe en dringend toe aan slaap, maar hij wilde toch eerst even bellen voor een feliciterende groet. We hebben vandaag namelijk een klein jubileumpje. Iets met zilver. We doen er verder niet veel aan. Er zijn andere dingen aan ons hoofd. De afstand tussen mijn schoonvader en ons is op dit moment niet bepaald gemakkelijk. Zeker nu hij verder achteruitgaat en soms wel twintig keer per uur belt, met verhalen die steeds meer door paranoia gekleurd worden. Instanties werken maar mondjesmaat mee. Hun argument: u woont zo ver weg. Maar dat is natuurlijk onzin. Als we dichterbij woonden, zouden we ook bellen. Ze maken het zich gewoon te makkelijk. Het zal geen jaren meer duren, dat weten we. Maar het vreet energie. En mijn schoonvader is niet de enige bron van…
Bloemenvelden als nalatenschap van graafmachines
Het bloemenveld hierachter was werkelijk een lust voor het oog. En niet alleen hier — op meer plekken in de Zak van Zuid-Beveland doken deze kleurrijke akkers op. Alle landbouwgronden die tijdelijk onbruikbaar waren vanwege de werkzaamheden van TenneT, zijn dit jaar ingezaaid met bloemen. Omdat de akkers niet bewerkt konden worden, sloegen TenneT en andere aannemers de handen ineen. Op advies van vereniging Poldernatuur Zeeland werden de velden ingezaaid, met als resultaat een bloemrijk landschap dat nog jaren zichtbaar zal zijn. De lila bloemen beginnen inmiddels een beetje te verbleken, maar de eerste zonnebloemen maken nu hun opwachting. De foto hierboven maakte ik een paar dagen geleden in de avondzon. Eerder plaatste ik al een foto van dit veld — het blijft bijzonder hoe snel zo’n plek verandert, maar z’n magie behoudt. Wat me eraan raakt, is dat iets wat tijdelijk onbruikbaar leek, in bloei kan staan. Stilstand als…
Herhaling die geen herhaling is
Soms heb ik het idee dat ik in herhaling val op mijn blog, zoals gister over mijn zonnepanelen en de was. Maar goed, na zoveel jaren schrijven is dat misschien ook niet zo gek. Sommige dingen blijven terugkomen — en eerlijk gezegd, dat mag best. Zoals de voortuin. Die heb ik al vaker genoemd, en er zijn al heel wat foto’s van verschenen. Toch blijft het bijzonder. Op zomerse dagen, als het rolluik open is en het licht mooi naar binnen valt, voelt het uitzicht door het raam bijna als een schilderij. De hibiscusstruiken staan nu in volle bloei — hun bloemen zijn elke keer opnieuw een feest om te zien. Er groeit trouwens meer in de tuin, maar op dit moment is het toch echt de hibiscus die de show steelt. Later dit jaar, als de dagen korter worden, is het de hulst die onze aandacht trekt. Rond kerst…
Tussen zonnekracht en valappels
Sinds we zijn overgestapt op een dynamisch energiecontract, hebben we eigenlijk geen vaste wasdag meer. Met zonnepanelen loont het sowieso al om te wassen als de zon schijnt, maar met dynamische tarieven is stroom in het weekend vaak gratis of spotgoedkoop — al is dat niet altijd het geval. Onze wasdagen verschuiven dus nogal eens, iets waar ik als gewoontemens wel even aan moest wennen. Maar uiteindelijk kun je van alles een routine maken, zelfs als die routine niet op een routine lijkt. Zuinig omgaan met energie voelt voor mij niet als een beperking, maar als iets dat juist prima in een gestructureerd leven past. Het is goed voor de planeet, én voor je bankrekening — ook niet onbelangrijk. De enige uitdaging is dat je de stroomprijzen pas de avond van tevoren in de app kunt zien. Gelukkig kun je het weer wel al een paar dagen vooruit bekijken. Vandaag…
Een overdosis John in Alan Wake-stijl
Het zal voor de meesten geen verrassing zijn dat ik ook game. Geen Tetris-achtige spelletjes of iets als Jewel, maar echte games met een verhaal. Denk aan Metro Exodus, Fallout en natuurlijk Alan Wake. Overigens: ik wil niet zeggen dat Tetris of Jewel geen ‘echte’ games zijn – ze zijn gewoon niet mijn ding. Alan Wake is zonder twijfel een van mijn favoriete games. Ik heb ’m twee keer helemaal uitgespeeld, en het blijft een bijzondere ervaring. Vandaag was ik na het sporten een beetje loom. Geïnspireerd door een AI-creatie die ik gisteren maakte, besloot ik mezelf eens in een Alan Wake-achtige scène te plaatsen. De eerste afbeelding laat een van de geesten zien die je in de game achtervolgen – en als je niet uitkijkt, doden. De tweede toont het bekende tankstation. Alleen wie het spel kent, zal het direct herkennen. Het resultaat? Een stevige dosis John in een…