Over een voetgangersbrug in Antwerpen. In de afgelopen maanden trok ik, tijdens of misschien wel ondanks de storm in mijn leven, regelmatig de deur achter me dicht. Niet om te vluchten, maar om even lucht te halen. Soms zonder plan, soms met een doel. Zo ging ik onder andere met een maat naar Antwerpen. In die periode maakte ik opvallend veel foto’s. Niet omdat ik zo nodig moest vastleggen, maar omdat mijn blik scherper werd. Ik zag dingen die bleven hangen. Details die vroegen om aandacht. Dingen die iets deden. Zoals deze voetgangersbrug aan de Schelde. Het zijn de lijnen die me trekken. Het ritme. Het spel van herhaling en richting. Ze dwingen je blik vooruit, bijna zonder dat je het merkt. En ja, geel is misschien niet ieders favoriete kleur. Maar lelijk is het niet. En zelfs als dat wel zo zou zijn: lijnen blijven lijnen. Ze doen hun…
Een digitale molensteen afleggen
Het zal veel mensen niet zo interesseren wat ik allemaal uitspook op persoonlijk IT-gebied. Maar als blogger kun je in principe overal over schrijven, en dus ook overal over lezen. Soms leidt dat lezen tot nadenken. En soms tot handelen. We hebben allemaal de spanningen tussen de EU en de VS meegekregen, en de gesprekken over wat er eventueel mis kan gaan. Onze overheid is daarin traag, en eerlijk gezegd had ik weinig zin om af te wachten. Niet uit paniek, eerder uit een gevoel van: dit kan ik zelf ook regelen. Ik wilde bijvoorbeeld al veel langer van Facebook af. Ze verzamelen steeds meer gegevens van je. Twintig jaar geleden voelde dat misschien nog onschuldig of zelfs handig, maar inmiddels niet meer. Voor mij althans. Toch kwam het er nooit van, dat opzeggen. Vooral omdat ik in de loop der jaren allerlei diensten aan Facebook had gekoppeld. Spotify bijvoorbeeld….
Gast
Een mot in rust.Niets meer dan dat.Even hier,daarna weer weg. Al een tijdje zit er een ongenode gast in de badkamer.Elke keer op een andere plek. Gisteravond op de spiegel, waar ik met mijn telefoon een bijna perfecte foto kon maken.Ongenodigd, maar welkom. Een gewone grasmot, uit de familie Crambidae.Al het leven op deze wonderlijke planeet doet ertoe.
Een boodschap aan de deur
Gisterochtend. Net klaar met sporten en weer binnen na mijn tien minuten Wim Hof-achtige sessie. Zo’n moment waarop je lichaam denkt dat het winter is, maar je geest nog in bed ligt. Dan gaat de deurbel. Een hoop hondengeblaf natuurlijk. Dat hoort zo. Snel een trui aan en naar de deur. Daar staan twee vriendelijk ogende vrouwen. Ik denk Indisch. Wat me meteen opvalt: ze kijken niet naar mijn blote benen. Dat gebeurt doorgaans namelijk wél. Ik waardeer dat. Mijn ogen zitten tenslotte niet op mijn knieën. Ze komen een boodschap brengen. Een boodschap van God. In de hal hangt een lijstje met een prentje. Eentje uit de tijd dat mijn moeder nog leefde en we nog naar de kerk gingen. Dat prentje trekt wél hun aandacht. Begrijpelijk. Het hangt daar al decennia en heeft meer gezien dan menig dominee. Maar ja, dat prentje hangt er, en herinneringen hangen soms…
Tussen mist en meldingen
Gisteravond belde mijn maat.“Zeg, ik heb je een bericht gestuurd, maar ik zie geen antwoord.” Dat kan kloppen. Ik let niet zo vaak op mijn telefoon. Het geluid staat sowieso uit, voor Bentley, die slecht tegen meldingen kan. Waarom precies? Geen idee. Het is gewoon zo. En ik neem mijn telefoon ook niet voortdurend overal mee naartoe. Maar goed, voor je het weet zitten we toch weer bijna twee uur te bellen. Terwijl hij maar een paar huizen verderop woont. Klein detail: hij is ziek, dus geen puf om even de deur uit te stappen. Vanmorgen vroeg was het fris, in een donkere mist. Eerst de oud-papierkliko buiten gezet, daarna Bentley uitgelaten. Het was heerlijk stil buiten, maar dat duurde niet lang. Mensen vertrokken naar hun werk, aannemers die hier in de buurt bezig zijn reden het dorp binnen.De mist trok deels weg, wat wel prettig was. Ik moest nog…
Een moment langs de kademuur
In de afgelopen maanden trok ik, tijdens of misschien wel ondanks de storm in mijn leven, regelmatig de deur achter me dicht. Niet om te vluchten, maar om even lucht te halen. Soms zomaar, soms met een doel. Zo ging ik onder andere met mijn maat naar Antwerpen. Die stad bij onze zuiderburen is nooit stil. Er is altijd iets te doen en minstens zoveel te zien. En ja, eerlijk is eerlijk: de benzine hielp mee. Gemiddeld zo’n vijftig cent per liter goedkoper dan in Nederland. Natuurlijk zijn er ook in Zeeland nog betaalbare tankstations, maar die leggen het af tegen de Belgische prijzen. In diezelfde periode maakte ik veel foto’s. Meer dan anders misschien. Om daar vervolgens niets mee te doen, voelde niet goed. Mijn eigen regel om vooral recente, bijna dagelijkse beelden te gebruiken, heb ik daarom losgelaten. Sommige foto’s vragen niet om snelheid, maar om aandacht. De…
Lopend tussen nieuws en geweten
De foto hierboven nam ik gisteravond rond vijf uur. Tijdens het lopen dwaalden mijn gedachten af naar wat er in de Verenigde Staten gebeurt. Het nieuws over de dood van Alex Pretti — een 37-jarige Amerikaanse burger en IC-verpleegkundige die door federale immigratieagenten in Minneapolis werd doodgeschoten — blijft maar rondspoken. Volgens de regering zou hij een bedreiging zijn geweest, maar ooggetuigen en videobeelden tonen iets anders: Pretti hield een telefoon vast en probeerde anderen te helpen toen het geweld escaleerde. Het was niet duidelijk dat hij een wapen trok of iemand wilde beschadigen, en toch viel hij slachtoffers. Het incident volgt op eerdere dodelijke schoten door federale agenten tijdens een brede immigratieactie, wat tot massale protesten en verontwaardiging heeft geleid. Het zet me aan het denken: hoe kunnen mensen blijven verdedigen wat daar gebeurt? Hoe kan men uitleggen dat een ongewapende burger, zonder onderzoek of proces, onder zulke omstandigheden…