Gisteravond lag ik wat te zappen, en kwam op een fragment van een programma ?wat later seks rehab bleek te zijn? waar een kerel een brief had geschreven aan zijn veel te vroeg overleden moeder. Het greep mij enorm aan, en ik voelde de oude pijn die ik ook voelde toen mijn moeder overleed toen zij 37 was.
Lange tijd gaf ik mijzelf hiervan namelijk de schuld. Onnodig natuurlijk, want een kind van 15 kan er niet voor zorgen dat zijn moeder een agressieve vorm van leukemie krijgt. Maar ja, verwerk dat maar eens op een goede manier als je 15 bent.
De dag dat ze stierf wist ze dit. En ik ook. En ik vertelde mijn vader en mijn zussen dat ze dood zou gaan die dag. Mijn vader is daar enorm kwaad om geworden, en volgens mij is hij dat altijd gebleven.
De brief die die gast voorlas was erg persoonlijk, en het greep me dan ook echt aan. De tranen die bij hem en zijn vader naar boven kwamen voelde ik ook over mijn wangen rollen.
Ik liet de oude pijn toch toe, overkwam het, en kwam weer langzaam tot rust. Dit is de enige manier om met oude pijn om te gaan. Het is moeilijk, maar noodzakelijk als je het definitief een plek wilt geven.
20 Comments
jokezelf
June 27, 2012 at 21:20Mooi beschreven. Wat moet het erg zijn om je moeder al zo jong te moeten verliezen. Vijftien is so wie so al een kwetsbare leeftijd.
Suske
June 21, 2012 at 21:38de pijn bij zo’n verlies raak je nooit kwijt, vooral niet als het op een leeftijd gebeurt waarbij men erg fel en gevoelig is. Als tiener kan je dit niet plaatsen en dat blijft voorgoed pijn doen.
Billy
June 21, 2012 at 17:45damn John,
dit is wel heftig man!
Maar het is dan ook een drama voor het leven, en tranen mogen gerust…
ZON-nebloem
June 21, 2012 at 11:32je bent een gevoelig mens; altijd al geweest….het siert je dat je dat zelf toegeeft en dat je nu hier zo eerlijk neerpent wil genoeg zeggen, toi toi
Chantal
June 21, 2012 at 11:24`jeetje, wat schokt me die pijn… vooral dat je denkt dat je vader nog altijd boos is gebleven op je’.
ollie
June 21, 2012 at 09:45Een heel begrijpelijke reactie John en 37 jaar onbegrijpelijk jong . Stom maar elke dag als ik even alleen ben praat ik even tegen mijn moeder ! Met mijn vader heb/ wil ik geen contact zoeken !
Albert y Mara fotoblog
June 21, 2012 at 09:34Een dag te laat, maar daarom niet minder gemeend. Ik vind het moedig van je dat je er zo open over praat. Bepaalde pijn blijft en gaat in feite nooit weg. Ik spreek uit ervaring. Helaas heb ik de uitzending niet gezien hier in Andalucia. Eens kijken of ‘Uizending Gemist’ werkt.
Grtz
Mara
marjan
June 21, 2012 at 01:24Mooi! En soms waait oude pijn weer even op en wil even worden gezien. Fijn dat dit kon.
lin
June 21, 2012 at 00:19wat goed van je dat je je oude pijn herkende en omarmde en dat het daardoor weer een stuk oplost. Super! Het was een cadeautje maar in pijnlijke verpakking. Kun je er nu weer even tegenaan. Sterkte en voor morgen een mooie dag.
inge
June 20, 2012 at 23:17ik moet er toch ook een beetje van glimlachen. waar ‘seks rehab’ al niet goed voor kan zijn. ^^
ik denk, nee, ik hoop niet dat je vader je dat serieus ooit kwalijk heeft genomen, laat staan voor langere tijd.
#hartjeonderjeriemnog <3
oma
June 20, 2012 at 23:07Ha John,
Het is goed om je verdriet ruimte te geven.
Maar het is niet vreemd dat je aanvoelt dat iemand gaat sterven, daar mag je niet boos om worden. oma
Di Mario
June 20, 2012 at 20:48Je zult het bijna niet geloven. Maar dat stukje, juist dat stukje heb ik ook gezien. Voor hem voelde die brief op dat moment als een hele opluchting.
Love As Always
Di Mario
Marlou
June 20, 2012 at 20:03hai Redstar,
Wat goed, dat je dit schreef.
Ik denk, dat het belangrijk is om zoiets een goeie plek te geven.
Geen plekje. Wel nee: een PLEK!!
Mooi, zoals je over je emoties schrijft.
Er zijn niet veel mannen die dat kunnen.
Ik mis mijn moeder nog steeds…
groet van Marlou
.
renesmurf
June 20, 2012 at 17:16Ik denk dat het altijd een open wond zal blijven.
Maar dat is slechts wat ik denk.
Gelukkig heb ik daar geen ervaring mee.
Marjolijn
June 20, 2012 at 16:45Ja, er dwars doorheen.
En huilen geeft je hart weer een beetje meer ruimte.
Mooi blog, dank voor het delen.
zuster_klivia
June 20, 2012 at 16:05I know… Huilen lucht op en haalt steeds meer de druk eraf. Ik ga zelf in september weer beginnen met graven in mijn geheugen en oud zeer opentrekken. Het belemmert me en ik ben het zat.
Mooi blog btw.
Rietepietz
June 20, 2012 at 15:01Kinderleed is het meest ingrijpend , het blijft je leven lang bij je en duikt op de meest onverwachte momenten weer op !
Een mooi en kwetsbaar logje , dat voor sommigen misschien ??k weer herkenning oproept !Toch een vorm van delen van smart !
klaproos
June 20, 2012 at 14:48da’s waar redstar.
er dwars doorheen.
dat alleen , en alleen d?t helpt.
Dikke knuffel,
Sjoerd
June 20, 2012 at 13:02Ik kan me voorstellen dat je daar behoorlijk emotioneel van wordt. Je neemt dat toch je hele leven mee.
linda kwakernaat
June 20, 2012 at 12:14..slik… wat ontzettend stoer om dit zo te delen en te schrijven!
dat toont moed!
bedankt voor het delen!