Lang geleden is het alweer. Ik denk dat ik een jaar of zes, misschien zeven geweest moet zijn. Ik zat met een vinger in een van de bierflesjes te peuteren die op het terras stonden naast de stoel van mijn vader. Leuk speelgoed! Plop… daar zat mijn vinger opeens vast in de hals van de fles. Slik, wat nu? Hoe harder ik probeerde er uit te raken, des te dikker werd mijn vinger. Ik weet niet meer hoe ze me bevrijd hebben van dat bruine gevaarte, maar ik vond de ervaring net zo verschrikkelijk als toen een van mijn zusjes een kraal in mijn neus duwde toen ik iets jonger was. Die moest uiteindelijk van behoorlijk ver tevoorschijn gehaald worden door de huisarts, omdat ik deze eigenlijk steeds verder omhoog duwde in de hoop hem te kunnen pakken. Zo zijn er veel meer dingen geweest. Te veel om op te noemen. Zo sprong ik op elf jarige leeftijd eens tegen een plafond in een trappenhuis. Een gat in mijn kop, en bewusteloos in het portiek. Mijn ouders waren behoorlijk van slag nadat ze me hadden zien liggen in mijn eigen bloed. Ergens moet er nog een foto van rondzwerven bij een van mijn zussen.
Zo zit ik redelijk onder de littekens zo hier en daar, en meestal door mijn eigen toedoen. Stage diving bijvoorbeeld, is echt kewl om te doen als je jong bent, maar dat komt soms ook hard aan. Ik bedoel maar. Sommige mensen worden gekweld door het verleden, of door de drank die hen constant roept. Je ziet het wel eens in een film. Een karakteristiek persoon, een wit hemd, een gezicht getekend door het leven, in een rokerige kamer met een fles drank in de ene, en een glas in de ander hand. Die films zijn meestal wel goed. Zulke kwellingen ken ik niet. Eigenlijk ken ik er geen een. Mijn grootste kwelduivel ben ik uiteindelijk zelf als ik er over nadenk. Is het niet door de eventuele beperkingen die ik mezelf kan opleggen, is het wel door precies het omgekeerde, en mijn zoektocht naar uitdagingen…
[dit verhaal is tot stand gekomen naar aanleiding van een omgekeerd verzoek log van Plato. Een uitdaging die ik niet kon laten gaan.]
38 Comments
Filosofietje
June 9, 2008 at 23:24Het klinkt ook wel een beetje pechvogelachtig :o) Leuk dit, de draai die je er (naar jezelf toe) aangeeft!
Wil/Rdam
June 6, 2008 at 21:03Nu ik heb het gevonden! 😉 Dus nog even een reactie hier.
Ik vond/vind het heel herkenbaar en ik heb het gelezen met een glimlach. Maar toen je over het gat in je hoofd begon,kwam bij naar boven de keer dat ik probeerde om koprol te maken toen ik op een stang zat, een soort van hekje. Nu wat ik niet wist,was dat je dan wel je handen aan de stang vast moest houden……dus je raad het al, met mijn hoofd op de grond en een gat in mijn kop..
Groetjes Wil.
FrankiePebbles
June 6, 2008 at 18:41Mooi verhaal. Dat ongeluk met dat gat in je hoofd zal wel flink pijnlijk zijn geweest.
Als kind kon ik niet tegen het geluid van overvliegende straaljagers. Dat deed erg veel pijn aan mijn oren. E?n keer heb ik me zomaar midden op straat van mijn fiets laten vallen om mijn vingers in de oren te kunnen stoppen.
rietepietz
June 5, 2008 at 16:56Zo te horen was jij destijds , zoals mijn vader dat noemde , “een gezonde Hollandse jongen ” en die huilde niet bij dit soort ongelukjes .Ik hoop dat jouw vader milder was .
groetjes , Riet
mysterycouple
June 5, 2008 at 16:13Zo hebben wij allemaal ons eigen kwelduiveltje in ons.. de ??n wat meer duiveltjes dan de ander.
Waarom heb ik soms toch het idee dat hier in huize mystery wij allemaal bezeten zijn door dit fenomeen???
Of moeten we het echt zien als de soap des levens??
Aukje
June 5, 2008 at 14:38Zo ging ik eens achteruit van een sneeuwheuveltje met de slee inplaats van vooruit.
Ik was een jaar 6 toen ik door het ijs zakte.
Maar is gelukkig goed afgelopen.
Pleeboy
June 5, 2008 at 01:38arme pleeboy?
nee hoor gna gna:-)
Renesmurf
June 4, 2008 at 23:33Als kind heb ik een keer met mijn voet vastgezeten in een spouwmuur, op een bouwterrijn.
En ik ben wel eens op een container geklommen en wist niet hoe ik er weer af moest.
Niks aan overgehouden.
RedStar
June 4, 2008 at 22:57@ Claartje, Hehehe, ja die bedbodems herinner ik me wel 🙂 LOL arme pleeboy.
@ Patrick, Das wat anders hoor 😉
@ Trui, LOL, heb ik je toch verast dus 🙂
@ Marius, 🙂 Nee, klopt. die duivel neem ik overal mee naar toe. en ik begrijp de laatste zin;-)
@ Mikelodeon, absoluut, en nog steeds..
@ Rooos, Aha, nu kan ik het eindelijk een naam geven 😀
@ Liesbeth, JA, behalve ikzef he.. mijn grootste kwelduivel ben ik zelf 🙂
Liesbeth
June 4, 2008 at 20:09mm dat is dan mooi meegenomen, geen last van kwelduivels..wat lijkt me dat lekker rustig…
je herinneringen zijn mooi beschreven, kreeg spontaan flasbacks en zag mezelf weer met m’n hoofd tussen de spijlen enz enz
Roos
June 4, 2008 at 19:07Die vreemde voorwerpen die kinderen in hun neus of oren stoppen heet met een mooi woord corpus alienum. Zie het nogal veel op mijn werk, haha..
p.s: ben blij voor je dat je geen kwelduivel hebt, dat zou je niet veel goeds doen, denk ik..
mikelodeon
June 4, 2008 at 17:48Ach hoe heerlijk te lezen, een echt jongetje dus. leuk idee van die plato trouwens 😉
Marius
June 4, 2008 at 17:27Het zijn van die typisch ogenschijnlijk onschuldige jongemensjesachtige gebeurtenissen, soms zonder in de gaten te hebben wat er gebeurt, soms uit overmoed. Kwellingen zijn het niet, onvergetelijk wel. Die ene duivel hoort bij je aard, die verlaat je nooit, ook niet straks in Denemarken. ‘Vertel mij wat’ zul je wel denken, dat snap ik, maar deze kwelduivel kan eigenlijk niemand missen.
trui
June 4, 2008 at 14:42Grappig! Ik had een heel ander soort kwelduivel verwacht. Zo ??n, die je het leven zuur maakt op school of op het werk. Een persoon dus.
Goed gedaan!
Patrick
June 4, 2008 at 14:24Ik had een lieverheerstbeestje in mijn oog die er niet uit ging dat voelt ook niet echt lekker
claartje
June 4, 2008 at 14:12hahaha dat je vinger vast in een gaatje, komt me bekent voor, dat heb ik ooit gehad in een bodem van een bed met al die ronde gaatjes erin 🙁 en er is hie rmaar 1 kwelgeest en die zit naast me lolllz.
RedStar
June 4, 2008 at 13:52@ Plato, Het was me een genoegen om mee te doen. Ja, al kind kunnen we er wat van. 🙂
@ Bram, Ha Bram, je bent nog in weblog land 🙂 hahaha, ja, zoiets ..
@ Twan, Ja, er doen nog meer mensen mee:-)
@ hd61, excuses aanvaard 😉 en strepen is gelukt hoor
@ Pleeboy, uh, sommige ben ik de oorzaak wel van vergeten 🙂
@ Mannie, hahahaha het dopje van proest 🙂 die is ook leuk zeg 😀
@ Me, pech is subjectief
@ Roosnans, 🙂 thanxz, dat gaat vast lukken. ik wens ok jou een mooie dag 🙂
@ Min, Ha Min, Ja, die wetensschap heb ik ook ja 🙂
@ Ria, ook dat, maar dat was niet de gedachte achter het verhaal..
@ Belinda, Lachen mag he… dat is de bedoeling wel een beetje 😉
@ Esther, Hehehe, leuk dat je het in je zoontjes ook ziet.. En ja., een beetje kind in jezelf houden is goed 😉
@ Jager, ja, je hebt een onschuldig verleden 😉
@ HKH, gebroken heb ik nog nooit iets. wel bijna mijn neus, maar die was alleen uit zijn fatsoen geschoten, en kon weer recht gezet worden. 🙂 Van de brug stappen 🙂
@ Nightfall, LOL
@ Leibele, het is maar hoe je het bekijkt toch
@ Kurai, Oke dan.. een beetje duister beeld roept dat bij me op 🙂
@ Chantal, hehehe proest.. die is ook leuk 😀
@ Pluisje, Dat is een echte vervelende kwelgeest. Daar heb ik niet echt last van gehad. Maar wat je zegt, te veel willen in te weinig tijd,. Dat herken ik wel. Ik heb mijn leven aan me voorbij zien komen, en wil nu overal van genieten 🙂
@ Linda, Hahaha Proest, dat was er een voor grappige thuis video’s 🙂 Oke dan.. jij weet waar ik het over heb 😉
lindakwakernaat
June 4, 2008 at 13:52terugkomend op mijn kwelgeest…
mijn dag heeft naar 24 uur!!
lindakwakernaat
June 4, 2008 at 13:51haha, zoals je verhaal, begint, doet het me denken aan een pup van me….
die stak zijn kop in een vaas, en zat zo vast dat we de vaas met een hamer stuk moeste slaan..
eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik “gezegend” ben met de “vanderzee-genen”
wat inhoud dat ik een pietje-ongeluk ben whaha
Pluisje
June 4, 2008 at 13:42Tja eigenlijk ben ik daar ook een btje doorheen gerold net als Belinda… maar goed toen ik jong was had ik wel last van een andere kwelgeest waar ik mee om moest zien te gaan. voor mij was het door mijn sferocytose (chronische bloedarmoede) een strijd om de dag door te komen, door een operatie op mijn 16de en daarna de ontdekking dat je als mens eigenlijk veel meer kan (ik was altijd doodmoe) heb ik nu wel een andere kwelgeest… teveel willen doen in te weinig tijd, het gevoel dat ik nog vanalles heb in te halen.
(hmm dit lokt bij mij ook wel weer een logje uit 😉 )
Chantal
June 4, 2008 at 12:55Vinger vast in flesje, ik heb als kind wel eens mijn tong in het vriesvakje gezeten…
kurai
June 4, 2008 at 12:36soms zit ik met mijn ongeschoren kop, mijn gitaar, te zingen, een glas whisky als publeik, over de kwelduivels die door mijn schedel spoken
Leibele
June 4, 2008 at 12:23Mijn kwelduivel is lekker mijn grootste vriend.Kan hij me niet kwellen.
Nightfall
June 4, 2008 at 12:20Zo’n kwelgeest…..ik raak hem heel mijn leven niet kwijt…mijn tweede ik..;-)
HKH
June 4, 2008 at 12:14Dus de bedoeling is je grootste kwelgeest te omschrijven? Hoe dan ook een weer eens heel herkenbaar stukje. Je wilt niet weten wat mij allemaal overkomen is op dit gebied (katjes in neus, van een opgestapelde speakerset – in VERA Groningen – vallen, van een brug afstappen – drie meter -, gebroken arm, sleutelbeen, enkel, baksteen op (in) m’n hoofd, bijna m’n broer doodgeschoten….etc.) to much to many. Toch zijn herinneringen mooi. Alleen, weet je ik moet een blog beginnen 😉
jager
June 4, 2008 at 12:05Hahah, vinger in een fles, kraal in je neus, gat in je kop, dan valt mijn onschuldige avonturen serie over een vakantie in 1991 nog best wel mee 😉
esther
June 4, 2008 at 11:50haha dit doet mij denken aan mijn zoontjes, dan overkomt de een weer iets en dan de ander, of in het ergste geval beiden. gelukkig nog nooit ernstig, maar goed kattekwaad uithalen en op onderzoek uitgaan is iets gezonds op jonge leeftijd…..grinnik….en misschien ook wel op oudere, dat houdt het kind in je levend!
groetjes esther.
Belinda
June 4, 2008 at 11:13Hahahaha en sorry dat ik toch even moest lachen… Ik heb geen kwellingen die me najagen. Heb zelfs nooit een gat in mijn hoofd gehad en geen kraal in oor of neus, geen arm of been gebroken, geen littekens, dus ik ben er nog aardig doorheen gerold!
ria
June 4, 2008 at 10:56Zo wordt iedereen door het leven getekend
Min
June 4, 2008 at 10:36Ha Red, herkenbaar. Genieten ook van het feit dat anderen net zo’n kwelduivel voor zichzelf blijken te zijn. De grootste dus..
roosnans
June 4, 2008 at 08:57Mooi verhaal, wat een herinneringen! Geniet van de dag, zonder kwellingen, vandaag!
Me!
June 4, 2008 at 08:24Anderen noemen het gewoon pech…
Mannie
June 4, 2008 at 08:17Ik heb ook altijd van die dingen gehad vroeger, bijvoorbeeld een dopje van een waterpistool in me keel toen ik water in me mond schoot haha. Me moeder met d’r vingers in me strot om hem eruit te halen
Pleeboy
June 4, 2008 at 01:24een lidteken is net een foto.
elke keer brengt het de heriniringen naar boven:-)
hd61
June 4, 2008 at 01:04Kijk, dat wist ik ook nog niet van je 🙂 waar een
weblog, excuus, een Blog al niet goed voor is 🙂Even kijken of ik kan strepen 😉
Twan
June 4, 2008 at 00:55Wat plato al zei, en ook wat bram al zei 🙂 Heel leuk en herkenbaar dit te lezen.Ik ga morgen eens bij Plato kijken. Ik neem aan dat er meer mensen mee doen?
bram
June 4, 2008 at 00:39Ha Red, wij zijn altijd onze eigen kwelduivel en dat duurt heel lang voor dat we daar achter komen. Zo iets als een ezel…
plato
June 4, 2008 at 00:12Oh wat leuk om jou op deze manier weer een beetje beter te leren kennen. De voorbeelden spreken boekdelen en laten mij denken aan mijn eigen kindertijd. Mijn broertje en ik: er ging geen dag voorbij of we hadden gaten in onze kleding of in onszelf.
Mijn moeder lag regelmatig in een zenuwenkramp van: wat hebben die kinderen nu weer uitgevreten. Wij waren als het ware haar kleine kwelduiveltjes.
Dank je wel Redstar…ik heb genoten.