Dagen van herinnering, nachten van twijfel

Niet eerder stonden 4 en 5 mei me zo tegen als dit jaar.
Er zit een soort misselijkmakende weerstand in mij die ik moeilijk kan negeren. Sterker nog, ze lijkt alleen maar te groeien.

Ik wil helemaal niet dat deze dagen zulke gevoelens oproepen. Herdenken zou moeten verbinden, niet wringen. Maar al jaren sluipt er iets onder de oppervlakte. Iets wat, gevoed door wat er wereldwijd gebeurt, steeds zichtbaarder wordt.

Misschien heeft het te maken met mijn eigen familiegeschiedenis. Dat ik gevoeliger ben voor onrecht. Voor geweld. Voor het gemak waarmee menselijk falen soms wordt verpakt als politiek of noodzaak.

Nederland was tijdens en vlak na de Tweede Wereldoorlog lang niet zo tolerant als we onszelf graag herinneren. Het beleid tegenover vluchtelingen was streng, restrictief en vaak inconsequent.
Mijn grootouders, aan moeders kant, hadden het geluk dat ze hier wél terechtkonden.

Dat besef schuurt, juist nu.

Want vandaag zie ik hoe er opnieuw haat groeit richting vluchtelingen. Hoe ze worden aangewezen als oorzaak van problemen zoals woningnood, terwijl ze daar geen enkele invloed op hebben. Arbeidsmigranten en expats spelen daarin een grotere rol, maar daar hoor je de politiek zelden over.

En ondertussen blijven wereldmachten conflicten voeden, met alle gevolgen van dien. Oorlog leidt tot verwoesting. Verwoesting leidt tot vluchtelingen. Het is een ketting die zich eindeloos lijkt te herhalen, terwijl de verantwoordelijkheid zelden eerlijk wordt benoemd.

Misschien is dat wat wringt.
Dat herdenken soms voelt als terugkijken, terwijl de lessen in het heden lijken te vervagen.

Maar goed.
Het moest eruit.

Gelukkig is er een plek waar dat kan. Hier.

💬 Misschien kijk jij er anders naar. Of juist hetzelfde.
Ik ben benieuwd hoe deze dagen voor jou voelen.