Met het vooruitzicht van de voorspelde extreme hitte voor morgen, leek het verstandig om vandaag alvast boodschappen te doen. Nu was het vandaag ook al dertig graden in dit deel van Zeeland (ik zeg het er maar even bij, want Zeeland is groter dan dit eiland, en elke Zeeuw weet: een paar kilometer verderop kan…
Een middag vol omwegen
Het mooie weer was werkelijk niemand ontgaan. Even met Bentley lopen, dacht ik vroeg in de middag. Even… Dat ‘even’ bleek uiteindelijk een wandeling van anderhalf uur. Een geluk dat ik bij tijd en wijle behoorlijk sociaal ben ingesteld. Nee hoor, wie houd ik voor de gek? Ik bén gewoon een sociaal mens, alleen komt…
Water, wind en zonneschermen
Het ging hier vannacht behoorlijk los: stevige wind, knetterend onweer en bakken regen. Voorlopig ben ik dus weer even gered, want mijn watervoorraad begon al aardig de bodem van de regenton te laten zien. Het lijkt misschien niet zo, maar het is hier nog steeds kurkdroog. Zeeland staat, niet voor het eerst, opnieuw bovenaan als…
Een ochtend vol koffie, zon en paarse velden
Vanmorgen vroeg al de deur uit om bij een goede vriend langs te gaan. Hij zou later vandaag voor een paar dagen vertrekken, dus spraken we af om nog even samen koffie te drinken en wat dingen te doen. Een van die dingen was kijken of de zonnescreens die hij had meegenomen, het juiste formaat…
Komkommertijd is aan mij nog niet besteed
Gisteren gebruikte ik het woord komkommertijd, maar eigenlijk heb ik daar nog geen last van. Komkommertijd verwijst naar een periode in de zomer waarin er relatief weinig nieuws is—politici zijn met reces, instanties draaien op halve kracht, en de kranten vullen zich met licht verteerbare artikelen. Toch valt er, zeker op politiek gebied, momenteel genoeg…
Komkommertijd, herrietijd
Soms lijkt de zomer stil te vallen. Maar schijn bedriegt, want boven mijn hoofd gonst het. Een kleine mijmering over geluid, slaap en wat we normaal zijn gaan vinden. Onder het mom van komkommertijd: de vliegtuigen komen hier steeds lager over. Sinds de aanvliegroute over dit deel van Zeeland loopt – recht over het dorp…
Een kriebel op mijn schouder (en een mini-overlevingsstrijd)
Of hoe ik ternauwernood ontsnapte aan de vampier van het terras Zit ik net lekker een bakje koffie te drinken in de schaduw op het terras, voel ik opeens iets kriebelen op mijn schouder. Instinctief sla ik eroverheen. Iets vliegt verschrikt weg en landt op de tuintafel. Gelukkig maar dat ik zo alert reageerde —…