Bijna dagelijks

Bijna dagelijks sta ik er even bij stil dat ik geluk heb dat ik in Nederland woon. Een relatief veilig land, vooralsnog ver van extreem oorlogsgeweld.
Dankzij mijn grootouders van mijn moeders kant die ik nooit gekend heb. Zij waren het die naar Nederland vluchtte in WO II. Als Nederland toen, net zo tegenover vluchtelingen hadden gestaan zoals nu, dan was mijn bestaan misschien nooit werkelijkheid geweest.
Burgers laten zichzelf nu opfokken door politici die er baat bij hebben aan de macht te komen. De vluchteling krijgt overal de schuld van. De wooncrisis bijvoorbeeld, terwijl dat gewoon neoliberaal markt kapitalisme, uitgevoerd door een VVD minsiter, is.

Jaarlijks komen er gemiddeld 300 tot 400k arbeidsmigranten het land in. Laat ik wel zijn, we hebben een deel van die mensen nodig. Een deel ook niet. We kunnen namelijk makkelijk van een groot aantal slachthuisen af. Daar werken voornamelijk arbeidsmigranten.

In de zorg kunnen we genoeg handen gebruiken, en veel vluchtelingen zijn goed opgeleide mensen. Maar onze politiek wil niet dat een vluchteling hier mag werken. Dubbel dubbel, en ondertussen gaat ons land naar de klote. De zorg, het OV, de woonmarkt, de arbeidsmarkt.

Nee, ik, wij, we hebben geluk dat we in het veilige Nederland wonen. Al word alles door neoliberalisme en extreemrechts nu zorgvuldig afgebroken. Een mooie zonsondergang kunnen ze nooit afpakken.

En als je een mus bent, dan zit je zo nu en dan op een stok. Dan leef je ergens waar ze kippen hebben en heb je altijd genoeg te eten.