In een van mijn vroegste herinneringen uit mijn leven zit ik in een fietsstoeltje. Zo’n stoeltje wat voor aan het stuur bevestigt zit met zo’n plastic windscherm er op. Het is donker, en het licht van de fietslamp zigzagt over de weg. Dat is het enige wat ik me herinneren kan aan deze vroege herinnering. Of het koud was, of juist warm, waar we vandaan kwamen, of naar toe gingen kan ik me niet herinneren, want het fragment in mijn geheugen is te kort. Antwoorden op eventueel gerezen vragen naar aanleiding van deze herinnering heb ik natuurlijk wel. Ik zat bij mijn vader in het fietsstoeltje en we waren onderweg naar huis. Onderweg naar huis van een verjaardag van een van mijn ooms, en mijn vader had een borreltje teveel op. Later in mijn leven kreeg ik wel meer antwoorden op vraagstellingen van mijn kant. Waarom ik mijn vader van zijn werk moest ophalen, zodat hij de weg naar huis nog wist te vinden. De later verworden kluizenaar was een redelijk vrolijke alcoholist in heel wat van zijn levensjaren.
????????????? ?
Inmiddels staat hij droog zoals ze dat noemen. Vrolijker is hij er niet van geworden. Hij zoekt overal een surrogaat voor. Geen drank meer nu, maar een obsessieve drang om schilderijen van zijn vader te maken. Hij wil vastleggen wat hij zich herinneren kan. Het zijn ware kunstwerken die hij maakt, dat wel, maar hoe gezond zoiets is vraag ik me af. Ik mag er geen fotos van maken zegt hij me. ‘dat moet ik maar doen als hij er niet meer is’
26 Comments
rietepietz
April 9, 2008 at 23:23Het is wel mooi d?t je nog dingen kunt vragen , ik heb nog wel eens het gevoel dat ik ze nog van alles te vragen heb maar dat kan helaas niet meer .
Waarschijnlijk is je vader van zichzelf al geen vrolijk mens en heeft hij dingen proberen “weg te drinken ” , dat hij nu dingen “wegschildert”lijkt me geen slechte omschakeling en je hoeft toch niet persee een vrolijk mens te zijn om een waardevol mens te zijn !
julia
April 8, 2008 at 00:14Hoe een leven kan lopen he ? Ik vind dit weer heel mooi en gevoelig onder woorden gebracht !
RedStar
April 7, 2008 at 23:13@ Roos, erg moeilijk, ik leef met je mee..
@ Inge, Ik heb er zeker vrede mee. Ik kan niet anders ook.. HEt zou me opvreten, en mijn leven is me te veel waard..
@ Meuk,Dat lijkt mij ook ja 😉
@ Pleeboy, Ja, hij is ook wel apart 😀
@ Plato, Ik accepteer dat zeker.. het is gewoon zo..
@ Claartje, Zo hebben we idd allemaal onze eigenaardigheden 🙂
@ Roosnans, Thanxz, Ik schilder alleen als het me uit komt. Maar je hebt gelijk. Ja dat ben ik er ook van geweest..
roosnans
April 7, 2008 at 22:15Mooi geschreven, allebei, in verstilde observatie.
Een man met heftige emoties, je vader, denk ik, al lezend. Voor mij is schilderen opgaan in een verhaal, opgaan in mijn werk, emoties een plek geven…misschien voor hem ook…
Wordt er een beetje stil van, van je verhalen…
claartje
April 7, 2008 at 21:41herinneringen aan vroeger is iets waar ik zelf niet rooskleurig naar trug kijk.maar toch knap van je vader dat hij ermee is gestopt. en zo heeft ieder mens wel eigenaardigheden.
plato
April 7, 2008 at 21:35En dan moet je dat accepteren. Jammer misschien.
Mooie herinnering. Goed dat je hem hebt opgeschreven.
Pleeboy
April 7, 2008 at 18:46hij heb in ieder geval wel het lef gehad,dat is al heel wat
en schilders kunnen vaak aparte mensen zijn,kijk maar naar de grote schilders
meuk
April 7, 2008 at 18:28Howel ‘men’ zegt dat ‘te’ nooit goed is lijkt mij obsessief schilderen beter dan obsessief drinken.
inge
April 7, 2008 at 15:31geen woorden voor. las net dat andere logje voor ‘t eerst ook. pfff… man. pittigheden.
zoals je erover schrijft, over hem, lijk je er een soort van vrede mee te hebben. of is de wens nu de vader van mijn gedachte ?
Roos
April 7, 2008 at 15:27Met mijn moeder zit ik in hetzelfde schuitje, die zie ik nooit meer. Dat wil ik ook niet, ze staat dan ook niet droog..
RedStar
April 7, 2008 at 15:18@ Me, toch is dat best moeielijk lijkt me…
@ Twan, Dat is geheel waar ..
@ Martin, Ja, maar het is niet fout gegaan..
@ Blankie, Ik ga een ander schilderij van hemm plaatsen van de week 😉
@ Mikelodeon, Dat is idd de reden ja. Ik heb er niets mee.. Hij schildert al heel zijn leven. Het is altijd een groot deel van zijn inkomen geweest.
@ Feex, Klopt, en hij zal altijd alcoholist blijven. Ik mis mijn vader trouwens niet zoals jij het waarschijnlijk denkt..
@ Brigitte, Dat schijnt toch een bijwerking te zijn van het stoppen met drinken. En soms is dat ook best moeilijk vind ik..
@ hd61, Ja, dat kan ik. ik ga dat ook doen denk ik zomaar..
@ Ria, Klopt, het kneed je. Ik ga wel wat ander werk van hem plaatsen..
@ Chantal, Zo veel is het bij ook niet. een fractie maar..
@ Mannie, Ik heb er ook geen rot gevoel van overgehouden iig..
@ Belinda, Ja, voor hem waarschijnlijk wel. Ik kijk er anders tegen aan. Mijn zussen ook..
@ Yvon, Thanxz..
@ MC, Ja, hij moest hoor 🙂 anders was het allang bekeken voor hem..
@ Liesbeth, JA, het is best knap, maar er zat nood achter 🙂 Gelukkig maar…
Liesbeth
April 7, 2008 at 14:55Je hebt het mooi beschreven, je vroegste herinnering en dan de antwoorden die je kreeg..knap van je vader dat hij is gestopt..vaak ben je er dan nog niet, daarom is het ook wel goed dat hij zich met creativiteit kan uiten…
mysterycouple
April 7, 2008 at 14:25Wat goed van je vader dat hij zijn acloholica de rug toe heeft gekeerd, en dan ook nog iets creatiefs voortbrengen toppie.. hij lijkt mij een bijzonder mens
Yvon
April 7, 2008 at 14:05Dit heb je toch mooi verwoord Redstar!
Belinda
April 7, 2008 at 12:42Triest verhaal van je vader… Het is ook moeilijk je leven weer op te pakken als je zolang samen bent geweest.
Mijn vroegste herinnering is de kleuterschool.
Mannie
April 7, 2008 at 12:24Herrineringen zijn vaak mooi, tenminste voor zover ik me nog dingen herrineren kan hehehe. Er is een periode waar ik me niet veel meer van herriner
Chantal
April 7, 2008 at 12:12Ik vind het al heel wat dat je zulke oude herinneringen hebt, die zijn bij mij niet zo levendig… van zo ver terug dan…
ria
April 7, 2008 at 11:40Het leven maakt je tot wat je bent, er zijn zoveel factoren van invloed. Jammer dat je geen foto mocht maken 😉
hd61
April 7, 2008 at 11:22Mooi hoe je dit omschreven hebt John. Je kunt altijd een van zijn andere schilderijen op je Blog laten zien:)
Brigitte
April 7, 2008 at 11:21Drank kan heel wat te weeg brengen, heb het ook gezien bij me schoonvader die jaren lang het gezicht was met een fles bier. Toen hij stopte op advies van de huisarts ging hij qua verstand veel verder achteruit, en ze verleden kwam steeds meer naar voren.
Drank maakt daarom ook meer kapot dan je lief is.
FeeX
April 7, 2008 at 11:19Tja.. het stoppen met drinken is meer dan alleen stoppen met drinken..De persoon veranderd niet altijd in zijn voordeel.
De drank is een probleem, de dingen die door de drank werden verdoezeld vaak een ander probleem.
Jammer dat hij in het verleden blijft zitten, de mensen van toen zijn nu niet meer terug te halen.Meer bezig met zijn vader dan met zijn kinderen..
Daarintegen sta jij wel open voor contact, maar schijnbaar is het een moeizaam proces..Eigenlijk komt het op mij over dat hij in zijn verleden leeft..
Vreemd.. eigenlijk lees ik dat jullie beide jullie vader erg missen..en beide willen herrinneren.
Mike(lodeon)
April 7, 2008 at 08:41Fijn dat er inmiddels wel (h)erkenning is en dat je contact hebt met hem. Ik begrijp nu ook waarom je zelf geen druppel drinkt. Ik vind het eigenlijk heel bijzonder dat hij schildert, daarmee vertelt hij zijn verhaal. Mooi stukje Red.
bl@nkie
April 7, 2008 at 01:41Dan gaan je herinneringen best ver terug. Dat lukt mij niet. 😉 Best benieuwd naar die kunstwerkjes… jammer!
Martin
April 7, 2008 at 01:30Lijkt mij vrij moeilijk..om zowiezo van de drank af te blijven..maar eigenlijk was dat dus vroeger best onverantwoord..met een klein kind zo op de fiets..!!
Twan
April 7, 2008 at 00:39Herinneringen kunnen soms heel klein zijn, maar heel veel zeggen.
Me!
April 7, 2008 at 00:18Sommige zaken zijn heel moeilijk te verwoorden. Ik zie mijn ouders helemaal niet meer.