Zwarte keien,

De zwarte keien met hun laagje wier zijn glibberig van het terug trekkende water, en ik moet meer moeite doen om mijn balans te behouden, dan wanneer de zon enkele uren zijn drogende werking zou hebben gedaan, en als toen ik als kind blootsvoets over de keien leek te schaatsen.

Ik probeer een blik te werpen in de anders zo ruime werkelijkheid waar ik kijk op kan hebben vanaf dit zelfde punt, maar de bijna ondoordringbare mist, weerhoud mij ervan, zelfs maar een ori?ntatie punt te maken. Ik kan na het maken van een paar cirkels met mijn lichaam, bijna geen voor- of achterkant meer raden, net zoals geen links of rechts. Ik voel bijna niet meer waar ik vandaan kwam.

Het is dat ik weet waar ik ben, anders zou ik mezelf in een andere wereld kunnen wanen, daar waar het geluid ver dragen kan, maar waar geluiden ook een sfeer oproepen van onwerkelijkheid.
Gedachten hebben nu de vrij loop, en de rust die deze doemachtige weersomstandigheden met zich meebrengen, geven mij een gevoel van vertrouwen. Hier, waar ik me zo vertrouwd voel met de omgeving, heb ik heel wat uren doorgebracht. Vroeger, en dan heb ik het over een jaar of zesentwintig geleden, kwam ik hier voor het eerst, en de reden was dat ik een plek zocht in de wereld?welke op dat moment alleen van mij zou kunnen zijn. Een raar idee misschien, maar dat gevoel kreeg ik daar.

Zeker als ik in de avond op de fiets door de polder de afstand overbrugde, om te belanden in een wereld vol natuurlijke rust, en mijn gedachten onderweg al de vrije loop kon geven. Hier op deze plek, waar de littekens van een eerder gevecht tegen het wassende water nog zichtbaar zijn, als gestorven soldaten liggen ze daar, niemand die ze miste, geen thuisfront dat stond te wachten bij terugkeer uit het oorlogsgebied, hier voel ik me op mijn gemak.