Tja, als ik echt ergens veel foto?s van maak, dan is het wel van de beesten hier in huis. Vooral de katten zijn een gewillig onderwerp, maar vooral een erg leuk onderwerp om foto?s van te maken. Mensen die in dienst staan van hun katten weten precies waar ik het over heb.
Poes vond ik een jaar of 10 geleden langs de kant van de A58. Meer dood dan levend, en eigenlijk een wonder dat ik hem zag liggen. Ik nam hem mee, en ging langs de dierenarts. Samen lapte we hem op.
Poes heeft wel een beetje een tik overgehouden. Hij is een beetje neurotisch. En kan niet tegen vreemde mensen en tegen veranderingen. Zet je wat anders neer in huis, dan is hij helemaal van slag. De mensen die hij kent gata hij redelijk mee om, maar vreemde mensen in huis, en je ziet hem niet. Het duurt lang voor hij zich toont, en als hij dat doet doet hij dat op een manier zoals op de foto te zien is. Verstopt achter van alles en nog wat.
Gister was Eva er, en die komt hier al een jaar of zo, en nu pas laat hij zich zien als ze er is.
klikken = grot
21 Comments
Marlou
March 18, 2013 at 09:36Hai John,
Prachtige foto… Die ogen van de kat komen zo mooi uit.
Je ziet er een beetje angst in. behoedzaamheid.
Topfoto!
groet van Marlou
.
inge
March 17, 2013 at 12:06‘Mensen die in dienst staan van hun katten weten precies waar ik het over heb.’ hahahahaha ^^
Billy
March 16, 2013 at 20:52je moet haar ook wat tijd gunnen h?, John… 😉
De onze gaat ook vluchten als er vreemde bezoekers komen. Maar na een tijdje komt ze voorzichtig om de hoek piepen, en als die vreemdelingen meevallen durft ze zich wel onder de menigte wagen…
Terrebel
March 16, 2013 at 11:14De meest rare beesten zijn natuurlijk mensen. Zo vond mijn buurman een poes langs de kant van de weg. In een vuilniszak! Ondervoed en onder de schurft maar ze leeft nog al heeft ook zij er een tic aan overgehouden. Fijn weekend, John!
Diana Drent
March 16, 2013 at 05:57Hetzelfde staat weer vermeld. Heb je mijn reactie gekregen in je blog? Laat het me even weten.
Diana Drent
March 16, 2013 at 15:10Word ik als spam aangemerkt. Hahaha.
Dank voor je uitleg!
Redstar
March 16, 2013 at 15:53Het kan iedereen gebeuren!
Diana Drent
March 16, 2013 at 05:55Meer dood dan levend heb je hem gevonden. Waarschijnlijk een goede tik tegen het hoofd aan gehad. Geen wonder dat het beestje neurotisch is geworden. Stel je voor dat je dat als mens overkomt. Daar hou je ook wat aan over. Hersenen zijn teer. En natuurlijk jij weet het zelf ook je kampt met geheugenverlies.
Geweldig dat je hem onder je hoede hebt genomen, ik zou precies hetzelfde hebben gedaan.
En als je kat je vriendin al een jaar kent dan heeft hij echt wel veel tijd nodig om te wennen. Hij heeft waarschijnlijk veel meegemaakt. Normaliter zijn katten toch wel snel bij je in de buurt. Tenminste dat is mijn ervaring.
En een dier heeft menselijke trekjes, heel veel komt gewoon overeen. Het valt onder algemeen gedrag. Het wil niet zeggen dat je een dier vergelijkt met mensen.
Fijn weekend John!
ZON-nebloem
March 16, 2013 at 05:14dat katje heeft geluk dat het bij jou terecht kwam, want ze zijn zo eigenwijs en mar goed dat jij haar haar willetje laat doen want anders was er toch niks met haar aan te vangen.
Maar na 8 jaar reageert ze toch nog wel heel slecht
Albert y Mara fotoblog
March 16, 2013 at 01:38Ook wij kennen dit soort gedrag van onze zwerfkater Snuit (voor foto zie rechter kolom op onze fotoblog) die na 5 jaar zwerven door ons in huis genomen is, en zich uiteindelijk helemaal thuisvoelde bij ons, maar zodra er anderen in huis kwamen was hij op z’n hoede.
Helaas ? oktober 2011. Veel te vroeg. Net als ons katje Mischou ? december 2012.
Helaas nu geen katten meer. Misschien later als we alleen nog maar in Nederland gaan wonen. Zo lang we gezond zie ik dat nog niet zitten, dus nog even geen katten in huis.
Goed weekend John.
Groetjes Mara
oma
March 15, 2013 at 22:52Ha John,
Poes heeft natuurlijk heel wat meegemaakt.
Denk dat het een lieve poes is bij mensen en dingen die hij vertrouwd.
Gelukkig heb je poes een beter leven gegeven. oma
jager
March 15, 2013 at 22:50Je schrijft erover als een dier met menselijke trekjes, maar het is een poes toch?
Wij geen huisdieren meer, later ooit een keer weer een hond maar dat komt nog;)
rietepietz
March 15, 2013 at 22:05Nou deze poes heeft het dus goed getroffen! Wel logisch dat ze een beetje wantrouwend is want wie weet wat het beest meegemaakt heeft voor jij haar vond!
Maar ze is reuze fotogeniek;-)
klaproos
March 15, 2013 at 21:20ach ja wat een lief koppie redstar,
wat een lieverd,
jawel he het vertrouwen moet je winnen van zo’n diertje, dat geeft het niet zomaar weg aan iedereen…
Sjoerd
March 15, 2013 at 20:58Ik denk dat de liefde voor dieren bij sommige mensen in het bloed zit. Wij lopen er ook altijd toevallig tegenaan.
ria
March 15, 2013 at 20:37Erg leuke foto 🙂 En een mooi verhaal natuurlijk.
Di Mario
March 15, 2013 at 18:47Gelukkig dat hij jou tegenkwam anders had hij het misschien niet eens overleefd. Katten blijven dieren met een eigen mening, daar moet je mee om kunnen gaan.
Love As Always
Di Mario
Marjolijn
March 15, 2013 at 17:45Fijn dat poes bij jou een goed thuis gekregen heeft.
Zuster Klivia
March 15, 2013 at 17:23Hij zal heel wat meegemaakt hebben, de stakker.
Ren?Smurf
March 15, 2013 at 17:09ja, arm beestje maar ook gelukkig beestje!
Agn
March 15, 2013 at 16:40Wat een leuk verhaal en zo herkenbaar….
Onze poes heet geen Poes maar Lamat… en is gevonden langs een Route D?partementale 200 km onder Parijs… ook een wonder dat ie daar gespot is door mijn partner. Hij zat in het hoge gras een klein stukje van de weg af. Een paar kilometer verderop kon ie pas stoppen en is toen terug gelopen om hem te zoeken….met succes….
En nu Lamat onze lieve kat, die heel spontaan is(naar ons toe). Hij is heel praatgraag. Als je iets tegen hem zegt dan krijg je altijd antwoord….
Als er vreemden langskomen is ie net als Poes in geen velden of wegen te bekennen…en als ze weg zijn duurt het nog heel lang voordat ie weer “boven water” komt….
En dat wilde ik toch even kwijt…..
Agn