Lig ik hier. Mijn ogen open. Mijn handen onder mijn zwaar aanvoelende hoofd diep in het kussen. Starend naar een streepje licht dat door de gordijnen naar binnen valt, en zich aftekent tegen het plafond. ?Kut man? zeg ik tegen mezelf. ?Was het maar kut dan was het nog wat? is niet grappig nu. Kut is kut, en dat zal altijd kut blijven. En waar komt dat licht vandaan?
Mensen zijn raar bedenk ik me. Behalve ik dan. Lol! Ook niet lollig natuurlijk, want het is gewoon een feit. Ik ben niet raar! *wink*
Mensen die eerst zeggen je niet te laten vallen, en dan later weer zeggen dat er beter maar even geen contact kan zijn laten je daarmee natuurlijk wel vallen. Onbedoeld, dat weet ik zeker, maar toch. Ik snap het ook wel. Als er meerdere belangen spelen worden sommige situaties lastiger om mee om te gaan, en niet iedereen staat even sterk in z?n schoenen. Ik snap het dan ook wel, maar toch ?
klikken = groter = mooier
23 Comments
Wil/Zizy
November 14, 2011 at 13:03Wat een prachtige foto en het zegt ook zoveel.! ik sluit mij dan ook aan bij terrebel 😉
En weet je John ik denk wel eens dat het snappen van anderen en heel erge vissen eigenschap is en is soms verdomde lastig.. tegenwoordig schakel ik bewust mijn snappertje wel eens even uit :-)) en dit snapt men dan weer niet.. pfffft maar lieve john zolang jij jezelf nou maar snapt..dat is het belangrijkste! xxx
Rietepietz
November 11, 2011 at 15:37Ik begon dit keer de logjes in te halen vanaf het nieuwste dus ik w??t al dat je ondertussen weer helemaal happy bent ,helaas …. dit soort dingen gebeurt en soms zijn de omstandigheden ook wel h??l lastig voor de mensen om ons heen ,t? lastig soms om snel te kunnen zien wat welke weg men moet volgen . Ja klopt ,ik ben ook wel een beetje een rare maar daar kan ik niet mee zitten 😉
Dat streepje licht herken ik wel van vroeger ,vreemd genoeg zie ik dat al j?ren nooit meer !
Mooi laantje ,grappig, als je goed kijkt lijkt het alsof er aan het eind een wit huisje staat ,een beetje de weg om thuis te komen misschien ?
mya
November 11, 2011 at 11:53Prachtfoto en mooi geschreven !!! sterkte hiermee <3
Billy
November 10, 2011 at 14:01je voelt je misschien wel wat verraden, John. Maar wat afstand of pauze nemen kan geen kwaad. Daarna kan alles weer goedkomen…
Mooie foto, doet me vreemd genoeg denken aan een zomerse fietstocht… 😉
Groetjes!
Chantal
November 10, 2011 at 07:57Snappen is een ding, maar het leuk vinden is heel iets anders. Ik hoop echt dat je snel wat rustigere tijden tegemoet gaat, die verdien je wel… sterkte!
Suske
November 10, 2011 at 07:22met mensen weet je nooit.
vandaag zijn het vrienden en morgen dan weer niet.
gewoon je eigen weg volgen en de rest komt vanzelf ook al kan het lang duren.
Albert y Mara fotolog
November 10, 2011 at 01:38Hoop doet leven en in de verte
hoe ver ook, je foto geeft dat
in feite mooi weer, komt de
oplossing. Gewoon van
alles even afstand nemen.
Ik wens je sterkte en blijf
je natuurlijk volgen
Groetjes
Mara
oma
November 9, 2011 at 23:19Ha Redstar,
Heb je gevolgd, maar toch weer hier terecht gekomen.
Zo’n zwaar gevoel overvalt je zo maar, kan ook niet anders als je in deze situatie zit.
Mensen blijven vreemde wezens, zo vol beloftes. oma
nans
November 9, 2011 at 22:39Kut
klote
mooie foto
dat wel
lin
November 9, 2011 at 22:14laten we het positief bekijken en hopen dat ze zich even moeten bezinnen omdat ze niet weten hoe ze met de nieuwe situatie om moeten gaan of wat ze zullen zeggen.
Tja en aan de andere kant, wat heb je aan mensen die je als vrienden ziet en weglopen voor je als het moeilijk wordt. Een paar goeie vrienden waar je wel op kunt rekenen is veel meer waard dan al die vage mensen John. Sterkte en zoek vooral het licht
Keepsmiling
November 9, 2011 at 21:10Da’s idd zwaar k.t!
Voel erg met je mee. Maar deel ook de mening van Klaproos dat het misschien wel even goed is…wat afstand? Als het maar niet te lang duurt 😉
Sterkte en een knuf van mij
x
klaproos
November 9, 2011 at 19:53soms h? redstar
is even afstand nemen gewoon beter..
om daarna sterker terug te komen
zuster_klivia
November 9, 2011 at 19:32Het geeft altijd een waardeloos gevoel als mensen niet voor je kiezen maar je laten ‘zakken/vallen’. I know… Helaas 🙁
Hang in there J!
Marjolijn
November 9, 2011 at 18:05Hoop dat alles weer snel goed komt.
Sterkte man.
renesmurf
November 9, 2011 at 17:05Ik zeg altijd maar, het gaat zoals het gaat.
En ik vind groter niet altijd mooier.
inge
November 9, 2011 at 16:19hoop. op #komtgoed!
ollie
November 9, 2011 at 16:07Vele die me niet goed kennen zeggen dat Ollie nen specialen is ! Het antwoord van me is altijd , als ik er mezelf goed mee voel … Who cares ? mensen die me heel goed kennen hebben een andere mening. Inderdaad je bent nu in een kut periode , begrijpelijk. Maar je komt er goed uit hoor!
En als je in de kut zit , kent ge maar je echte vrienden ! Toen ollie enkele jaren in de shit zat , kon hij zijn vele kennissen op een hand meer tellen , de anderen lieten me zitten !
John Ollie beschoud jou en H. als nieuwe vrienden en dat zal sterker worden als we elkaar meer ontmoeten en leren kennen. Maar Ollie weet een ding zeker …Dat wordt zo !
Marjan
November 9, 2011 at 13:57Inderdaad, mooi shit/kut/kloten. Als je het ‘in jezelf’ maar goed hebt; da’s misschien wel het allerbelangste. Sterkte ermee.
linda kwakernaat
November 9, 2011 at 13:14slik ja das kut!
Paul
November 9, 2011 at 13:02Wat Terrebel zegt is wel zo ja. Weinig mensen staan er bij stil dat iemand die positief in het leven staat ook wel eens zwaar de balen er in kan hebben, terwijl dat juist heel normaal is. Niemand zijn leven gaat altijd voor 100% perfect.
Ik ken je goed genoeg om te weten wat er speelt, en alles komt uiteindelijk goed 🙂
Sjoerd
November 9, 2011 at 12:34Ik kan me voorstellen dat je daar een naar onderbuik gevoel van krijgt. En of alles reg sal kom, zal de tijd ons leren.
HDJ Vidajo
November 9, 2011 at 12:04Rare mensen kleuren de wereld.
Terrebel
November 9, 2011 at 11:54Fantastische foto, Red! Doet mij sterk denken aan een foto van Charlie Chaplin. Zo’n zelfde soort verlaten weg met in de verte en op de rug gezien een zwerver met afhangende schouders en een zichtbaar sloffende tred. Onderschrift: “The funniest man on earth”. In mijn gedachten zie ik jou nu lopen op dat weggetje, John; door velen gezien als een van de meest positieve mensen die er zijn en er vaak niet bij stilstaand dat ook positief ingestelde mensen zich wel eens zwaar kut kunnen voelen…En inderdaad: vaak weten mensen zich geen raad met tegenstrijdige gevoelens en jou wordt dan maar gevraagd geduld te hebben tot ze het weten. Maar soms is het geduld gewoon op…Hang in there, buddy! Alles sal reg kom.