Gisteravond bedacht ik me opeens om de administratie van mijn blog te openen. Op 30 juni schreef ik mijn laatste update naar aanleiding van een weekje vakantie. Dat weekje nam ik ook. Daarna gebeurde er van alles in mijn leven waardoor mijn blog op de allerlaatste prioriteit kwam te staan.
Mijn peettante overleed. Niet zomaar mijn peettante. Het was ?het? zusje van mijn moeder. De ene week bel ik nog met haar, 2 weken later wordt ze gevonden. In haar slaap overleden. Een emotionele periode voor een deel van de familie volgde. Zeer zeker ook voor mij. Ik heb wat spullen van haar ge?rfd. Daar ben ik heel dankbaar voor.
Mijn zusje kreeg een soort van mentale uitbarsting. Iets wat er bij mij ook weer enorm inhakte. Je beseft niet waar sommige mensen allemaal mee kunnen zitten, en opeens komt dat er allemaal uit. Op wat voor manier ook.
Ook verloor ik nog een vriend. Iets wat er ook inhakt. Je deelt in je leven toch lief en leed met sommige mensen, en als er iemand uit je leven gerukt wordt werkt dat zeer ingrijpend.
Ik nam ook wel de tijd tussendoor om nog van dingen te genieten. Zo is het niet. Als ik iets geleerd heb in het leven dan is het wel om niet te lang in bepaalde sferen te blijven hangen. Toch is een periode van rouw ook erg belangrijk.
Het wordt echter wel tijd om mijn blog te reanimeren. ?Clear?
Ik ging deze ochtend al bij wat bloggers langs om mezelf een kickstart te geven, maar ik kan onmogelijk alles gaan lezen wat mensen hebben geschreven.
25 Comments
inge
September 28, 2014 at 21:22jeetje zeg, terug van weggeweest, maar wat een heftige tijd moet dat geweest zijn! gecondoleerd nog en sterkte ook nog, want verder gaan we wel, maar we nemen dit soort dingen toch mee..
fijn dat je er weer bent iig!
klaproos
September 28, 2014 at 07:45och john,
dit stuk heb ik gemist,
man, wat heftig, ik schrik ervan..
ja jongen, naarmate we ouder worden gebeuren er dingen om ons heen die er heftig inhakken,
ik hoop dat je het allemaal een plek kunt geven en de tijd neemt die je nodig hebt,
bijlezen is onmogelijk, dat moet je ook niet willen,
das war einmal toch:-) niks is zo vluchtig als bloggen…
lieve groet,
xxx
Laurent
September 27, 2014 at 12:51Zo, dat was nogal wat achter elkaar inderdaad, geen wonder dat je even stil was.
Mirjam Kakelbont
September 23, 2014 at 17:59Je h?eft toch ook niet alles te lezen? Het is geen verplichting. Bovendien weten je volgers dat je op dit moment wel iets anders aan je hoofd hebt. Zouden ze dat niet begrijpen, dan ben je ze beter kwijt dan rijk…
Afscheid nemen en rouwen, daar mag je niet aan voorbij gaan. Het gemis moet toch een plaats krijgen in je hoofd. Het aanvaarden dat twee dierbaren overleven zijn, is al een hele klus. Gun jezelf de tijd. Tijd heelt niet alle wonden, maar achterom kunnen zien en kunnen glimlachen om de herinneringen is al een mooie stap voorwaarts. Sterkte! Ik hoop dat je band met je zusje niet definitief is aangetast.
Liefs en een virtuele knuffel,
Kakel
Sabine
September 23, 2014 at 13:55Ja, dat zijn tijden waarbij je er even helemaal ‘bij’ moet zijn. Sterkte met de nawe?en, en nog gecondoleerd met beide verliezen.
Maar vooral: welkom terug!
Renesmurf
September 22, 2014 at 22:54Welkom terug! En nu vooruit maar weer, het leven gaat door.
Nans
September 22, 2014 at 21:39Fijn dat je er weer bent!
Grtz!
Billy
September 22, 2014 at 17:57je hebt je inderdaad wel lang afzijdig gehouden, maar je had er dus ook alle reden toe.
Welkom terug, John!
Ria
September 22, 2014 at 10:48Verstandig dat je even pauze genomen hebt, er houden dan toch teveel zaken je bezig waar je het misschien op je blog helemaal niet over wilt of kunt hebben.
Marlou
September 22, 2014 at 10:18Ha die John,
ik ben nog steeds blij, dat je er weer bent.
En ik verwacht helemaal niet dat je alles gaat lezen van iedereen.
Dan zou je er een burnout van overhouden.
Niet doen dus…
Gewoon weer rustig beginnen, alles stapje voor stapje…
Dag!
Heb het goed vandaag…
X, Marlou
.
Haba
September 22, 2014 at 07:18Goede morgen John, weer een nieuwe week en een nieuwe dag.
Ik wens je een fijne maandag toe.
ZON-nebloem
September 22, 2014 at 07:07…weer eens een teken van leven.
ik ben hier af en toe eens komen kijken maar zag niks
je weet nooit wat er aan de andere kant aan de hand is
je familie komt op de eerste plaats, je hebt gelijk dat je daar tijd voor nam
gerdaYD
September 22, 2014 at 07:02Blij dat je er weer bent lieve John, minder blij te lezen dat je lange afwezigheid het gevolg was van al die vreselijk dingen die jij meemaken moest… Mijn medeleven uiten is imo niet genoeg, je zal daar weinig aan hebben vrees is. Maar weet dat ik met je meeleef en hoop dat je na deze noodzakelijke periode van rouw toch weer een beetje van het leven kan genieten. Courage jongen en je weet het: mijn virtuele deur staat altijd voor je open moest je er over willen praten!
Marjolijn
September 22, 2014 at 06:31Welkom terug John.
Ja, mensen verliezen is altijd moeilijk, ik weet er alles van.
Albert y Mara fotoblog
September 22, 2014 at 00:10Je schrijft:
“Ik kan onmogelijk alles gaan lezen wat mensen hebben geschreven”.
Geeft niet John en je moet dat ook niet doen, je hebt veel meegemaakt en dat zal je allemaal een plekje moeten geven. Heel goed dat je af en toe de tijd nam om van het leven te genieten. Zowel m’n lief als ik vinden het fijn dat je weer terug bent in weblogland.
Ik wens je sterkte.
Lieve groeten Mara
Di Mario
September 21, 2014 at 22:39John, ik ben blij dat ik weer iets van je hoor. En ik verwacht zeker niet dat je alles maar terug leest hoor. Het leven komt op je af zoals het is en dat is niet altijd leuk natuurlijk. Je moet dat allemaal weer een plekje geven.
Love As alwyas
Di Mario
Willemvk
September 21, 2014 at 21:36Niet de beste tijd geweest. Alsnog sterkte.
Boerin Zonder Naam
September 21, 2014 at 17:35Ik begrijp je helemaal. Zelf ook een behoor;ijk heftige tijd achter de rug….. en nog….
Mijn vader had al allerlei kwalen, maar werd in juli ongeneeslijk ziek. Na een kort maar heftig ziekbed is hij 3 aug. overleden en 8 aug.j.l. begraven. Een week voor zijn 71-ste verjaardag. Ik ben nu nog bezig met puinruimen en werk inhalen wat allemaal is blijven liggen, terwijl het andere werk ook door moet gaan. Mijn blog in stand houden lukt nog wel, maar soms heb ik de fut en puf niet meer om terug te reageren. Dat schiet er dan wel eens bij in. En moe zijn…… Ik ben best wel gewend om dagen achter elkaar ‘s nachts uit bed te gaan. Maar twee maal in een uur en dat meerdere malen per nacht, zodat je heel niet aan slapen toe komt, dat hakt er in. Daar ben ik nog steeds moe van. En er zijn mensen die zeggen dat het wel een jaar kan duren eer je daar van hersteld bent. Nou ja…. we zien wel.
Maar fijn dat je er weer bent. Ik had zo af en toe wel eens stiekem gekeken of er niet een stukje geschreven was, maar helaas…… We hebben begrip voor je blogpauze, maar zijn benieuwd naar de dingen die je schrijven gaat!
sjoerd
September 21, 2014 at 17:14Niet alles kun je zelf regisseren en voorspellen. Je moet het dan nemen zoals het komt, maar op deze wijze komt het hard aan. Ik wens je veel sterkte toe.
Kay
September 21, 2014 at 15:51Dag John, heel toevallig zag ik deze update. Het spijt mij … ook te moeten lezen wat er zoal gebeurd is in de tijd dat we elkaar wat ontlopen zijn. Mag ik toch oprecht mijn medeleven uiten bij het gebeurde. Als men zoiets leest gaan de scherpe kantjes eraf en dan denk ik dat het in de samenleving best er wat zachter mag aantoe gaan, begrijp je?
in elk geval hoop ik dat je vind waarnaar je zoekt en zo uw blog weer nieuw leven kan geven. Het beste .
rietepietz
September 21, 2014 at 15:11Poeh… niet niets allemaal John en alsnog mijn oprechte medeleven met je verliezen.
Je hebt gelijk, rouw kun je beter niet wegmoffelen al zal ieder dat op z’n eigen rouwen. De ??n schrijft het juist van zich in logjes en de ander heeft daar nou juist totaal geen behoefte aan. Maar toch goed om te horen dat je ook nog wel van dingen hebt kunnen genieten in al die weken van logafwezigheid.
Natuurlijk ga je niet alles in halen wat iedereen in die ruim 2 maanden geschreven heeft, dan heb je dag en nacht werk voorlopig! Niet doen dus maar fijn dat je het weer oppakt!
[F]rankie.XL
September 21, 2014 at 14:21Poeh, heftig man, bij deze alsnog gecondoleerd.
In ieder geval, welkom terug!
Haba
September 21, 2014 at 12:54Goede middag John, ja soms lijkt het wel of alle narigheid tegelijk komt. Je hebt gelijk dat je de tijd hebt genomen om het een en ander te verwerken.
Ik ben wel blij dat je je nu toch goed genoeg voelt om de dingen weer stuk voor stuk op te pakken en verder te gaan. Vergeten doe je nooit, maar het verdriet krijgt een plekje en op dat plekje verliest het op de duur de scherpe pijnlijke kanten en je kunt met een weemoedige glimlach terug denken aan je dierbaren.
Hierbij een virtuele knuffel van mij, tenminste als je die wel wil hebben natuurlijk.
Ik wens je verder nog een goede zondag toe.
Marlou
September 21, 2014 at 12:07Hai John,
wat een enorm indrukwekkende tijd heb jij achter de rug…
Ik voel met je mee, echt: ik weet wat het is om dierbaren te verliezen.
Ik hoop, dat je voldoende rust hebt nu en klaarheid in je hoofd om weer een doorstart te maken.
Ik lees je blog graag, je hoort er zo bij in het rijtje, dat ik elke ochtend lees…
Dus…
welcome back, dear!
Dikke knuffel van Marlou
.
francky
September 21, 2014 at 11:31Het waren duidelijk zware tijden voor je.
Een vriend of wie dan ook uit je onmiddellijke omgeving verliezen laat zijn sporen na.
Hopelijk gaat het weer wat beter met je zus.
En alle logs nalezen is natuurlijk niet te doen, daar ben je weken mee bezig,
Welkom terug in ieder geval.