Morgenochtend moet ik naar België voor een crematie. Daarom vandaag eerst even met de wagen door de wasstraat. Het moest sowieso gebeuren vanwege alle pekel die momenteel rijkelijk wordt gestrooid op de wegen, maar normaal is eens per maand voldoende. Toch wil ik niet met een vuile wagen aankomen. Bovendien rijden er mensen met me mee die ik eerst moet ophalen, en een schone auto maakt nu eenmaal een betere indruk dan eentje die duidelijk veel door de polder rijdt. Alle adressen staan alvast in mijn navigatie. Dat scheelt morgenochtend een hoop gedoe—en vooral tijd. Ik bereid me altijd goed voor. Sommigen vinden dat overdreven, maar daar trek ik me bar weinig van aan. Helaas wordt het weer morgen iets minder dan vandaag. Ik heb geen hekel aan rijden in de regen, maar ik geef de voorkeur aan droog weer. Vandaag was het in ieder geval prachtig. De vogels achter…

Laatst had ik het er nog over met mijn zoon—over mobiele telefoons en de impact die ze op je leven kunnen hebben, zowel positief als negatief. We staan er allebei ongeveer hetzelfde in. Voor mij moet mijn telefoon vooral een hulpmiddel zijn. Naast bellen en fotograferen is het vooral een organiser: ik regel mijn bankzaken ermee en mijn agenda functioneert als een persoonlijke secretaresse, helemaal afgestemd op mijn behoeften. Meer hoeft het niet te zijn. Als je niet oppast—en ik zie het om me heen—word je een slaaf van je telefoon en de socialmedia-apps die erop staan. Ik denk dat je een serieus probleem hebt als je ’s ochtends als eerste je telefoon grijpt om berichten te checken. Hetzelfde geldt voor ’s avonds: als je voor het slapengaan nog eindeloos door je telefoon scrolt, is dat volgens mij geen goed teken. Mijn OnePlus moet gewoon doen waarvoor ik hem heb…