EEendjes in de sloot, eendjes in de lucht. Ze zoeken elkaar al op—een mooi vooruitzicht voor het voorjaar. Tenzij er natuurlijk een grote man met een Jack Russell langsloopt, dan kiezen ze snel het hazenpad. Dinsdagen zijn voor de grote boodschappen; de tegenpartij ruimt alles op. Prima regeling. Verder iets bijzonders gedaan vandaag: lang van de zon genoten. Veel buiten geweest dus. Geen spannende gebeurtenissen, behalve dat ik misschien een nieuwe buur heb ontmoet—ook iemand met een hond. Hier wonen bijna net zoveel honden als mensen in het voor-dorp.
Wereld in verwarring
Op 17 januari schreef ik dat ik tegenwoordig blogideeën noteer in Google Keep. Als voorbeeld gaf ik: “Ik begrijp helemaal niets meer van mensen.” Maar voordat ik dat verder kan uitwerken, moet ik eerst terughalen waarom ik die gedachte überhaupt opschreef. Wat was de aanleiding? Tja, de wereld is gek. Gekker. En het lijkt alleen maar erger te worden. In onze samenleving zijn er allerlei kampen ontstaan, en sommigen gunnen een ander niet eens het licht in de ogen als die anders denkt. Mijn notitie sloeg daarop. In mijn ideale wereld accepteert iedereen elkaar zoals die is. Wat maakt het uit of iemand homo, lesbisch of trans is? Toch hoor je steeds: “Ja, maar het wordt ons zo opgedrongen.” Dat lijkt me zwaar overtrokken. Of: “Seksuele voorlichting haalt kinderen over om trans te worden.” Ook niet waar. Voorlichting is precies dat: voorlichting. Stel je voor dat je een tiener bent,…
Bentley bepaalt de klok
Aan het eind van de maand gaat helaas de zomertijd weer in—een van de meest onnatuurlijke dingen die we als mens moeten ondergaan. Twee keer per jaar wordt ons bioritme verstoord, en ik heb daar al tijden genoeg van. Daarom houd ik nu al twee jaar dezelfde routine aan: wintertijd. Want laten we eerlijk zijn, dát is de natuurlijke tijd. De aanleiding? Bentley, mijn eigenwijze Jack Russell. Hij is onverstoorbaar als het om etenstijd gaat. In de winter wil hij om vier uur eten, in de zomer om vijf. “Maar dat kun je een hond toch aanleren?” hoor ik vaak. Misschien, bij sommige rassen of heel meegaande honden. Maar niet bij Bentley. Als hij niet op zijn vaste tijd eten krijgt, raakt hij gefrustreerd. En geloof me, niemand wil een gefrustreerde Jack Russell in huis. Het mooie is dat ik zijn ritme onbewust heb overgenomen. Ik eet nu zelf ook…
Wasstraat-waanzin
Omdat ik vorige week zaterdag naar een crematie moest, ben ik de dag ervoor nog even door de wasstraat gegaan. Net als bij een bruiloft vind ik dat je auto dan gewoon schoon hoort te zijn. Normaal rij ik daarvoor naar Oost-Souburg, waar ze zo’n ouderwetse wasstraat hebben. Eerst neemt een medewerker je auto onder handen, geen gedoe met gekke snufjes. Daarna rijd ik vaak nog even door naar het strand van Ritthem met Bentley. Maar deze keer was ik in Goes, waar een nieuwe wasstraat zit van hetzelfde bedrijf. Nou, dat heb ik geweten. Daar zat ik dan, met mijn ADD-brein, terwijl alle kleuren van de regenboog op me afkwamen. Geen idee of ze bij het ontwerp hebben stilgestaan bij mensen die niet zo goed tegen al die prikkels kunnen, maar het was even afzien. Mijn auto was wél goed schoon, dat moet ik toegeven. Was, ja—want een week…
Het is wat het is
Woensdag had ik een afspraak bij de tandarts. Ondanks een onverwacht obstakel onderweg, kwam ik – omdat ik altijd rekening houd met dat soort dingen – keurig op tijd aan. Sterker nog, ik had zelfs nog vijf minuten over om even rond te kijken in de wachtkamer. Iedereen zat op zijn telefoon te staren. Die leesmap ligt er dus echt voor niets. Toen ik omhoog keek, viel me op dat mijn tandarts een boom op het dakterras had staan. “Voor wat schaduw op de lichtkoepel in de zomer,” legde hij uit. Slim bedacht, want ik ben hier weleens geweest in hartje zomer, en dan is het in de wachtkamer bepaald geen pretje. Vandaag ben ik op bezoek geweest bij een goede vriend die het zwaar heeft gehad. De afgelopen negen maanden waren voor hem allesbehalve makkelijk. Het leven is nu eenmaal geen aaneenschakeling van hoogtepunten, zoals sommige mensen op social…
Energie, Reset en een Nachtje Slapen: Mijn Ervaring met Donny Epstein
Soms kom ik dingen tegen waarvan ik denk: Nee, echt niet. Maar ja, je weet het maar nooit. Ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde, al lijken sommige dingen simpelweg onmogelijk. Dit voelde ook een beetje opgezet. Dr. Donny Epstein, de bekende ontwikkelaar van Network Spinal Analysis en EpiEnergetics, deelt inzichten over hoe je energie kunt benutten voor persoonlijke transformatie. Zijn werk is te vinden op epienergetics.com en op YouTube door te zoeken op Donny Epstein. Ik heb de video helemaal uitgekeken, en tegen het einde laat Dr. Donny zien hoe je deze reset zelf kunt toepassen. Uiteraard heb ik het getest voordat ik ging slapen.Het resultaat? Ik viel als een blok in slaap. Maar goed, dat doe ik normaal ook—dus echt bewijs kun je er niet uit halen.
De richtingaanwijzer: een verdwijnende kunst?
Half zeven uit bed. Koffie, vier kilometer lopen, weer koffie en een blogronde, douchen en op weg naar Middelburg voor een tandartsbezoek. Rijd ik over de Westeinde, blijkt die ter hoogte van de Westeindse Weel afgesloten vanwege boomonderhoud. Belangrijk werk, natuurlijk, maar zet die afsluiting dan aan het begin van de dijk in plaats van anderhalve kilometer verderop alles ineens dicht te gooien. Gevolg: eerst een stuk achteruit manoeuvreren en daarna flink omrijden. Ik was op tijd bij de tandarts, maar irritant blijft het. Over irritatie gesproken—ik was niet de enige die op de weg zat, maar wel een van de weinigen die een richtingaanwijzer leek te begrijpen. Steeds minder mensen lijken te snappen hoe die werkt. Ik probeer me nergens aan te ergeren, of in elk geval zo min mogelijk, maar als je door slecht rijgedrag onnodig drie minuten stilstaat terwijl je eigenlijk door had gekund… frustrerend. Verder verliep…