De haven van Ellewoutsdijk is een klein maar historisch onderdeel van dit charmante Zeeuwse dorp. Gelegen aan de Westerschelde, speelde de haven ooit een belangrijke rol in de visserij en handel. Tegenwoordig wordt hij minder intensief gebruikt en dient hij vooral als aanlegplaats voor plezierboten en sportvissers. Vanaf de haven heb je een prachtig uitzicht op de voorbijvarende schepen en de omliggende natuur. Het is een geliefde plek voor wandelaars en natuurliefhebbers die hier komen voor de rust en het panoramische uitzicht over de Westerschelde. De haven van Ellewoutsdijk is meer dan een aanlegplaats aan de Westerschelde; het is een stille getuige van een rijk verleden. Eeuwenlang waren de kades het toneel van handel en visserij, en het dorp onderhield veerverbindingen met Vlissingen en andere Zeeuwse en Vlaamse steden. Goederen, mensen en verhalen kwamen en gingen, gedragen door de stroming. Maar Ellewoutsdijk had niet alleen een economische betekenis—het was ook…
Oude rot, jonge ziel: het leven met Bentley en Xica
Met al het slechte nieuws dat ons dagelijks via allerlei kanalen bereikt, is het fijn dat er in onze eigen bubbel meestal wél leuke dingen gebeuren. Zoals de vreugde die huisdieren brengen. Het was alweer even geleden dat beide honden op mijn blog verschenen, dus tijd voor een update! Met beiden gaat het uitstekend. Bentley, die richting de 13 jaar gaat, begint zijn leeftijd wel te voelen. Hij slaapt veel, maar blijft kwiek en lekker fel. En Xica? Die blijft gewoon Xica. Een hond met een rugzakje, die ooit niets van mannen moest weten. Gelukkig heeft ze nu één uitzondering: mij. Ze luistert als geen ander, we gaan vaak samen op pad, en net als Bentley voelt ze zich helemaal op haar gemak met de baas in huis als het vrouwtje weg is. Het heeft me een jaar of twee gekost om haar vertrouwen te winnen, maar als je als…
Zondag
Op sporten en 3 keer een flinke wandeling na, heb ik vandaag werkelijk niets zinnigs gedaan. Althans, zinnig genoeg natuurlijk want ik heb bijna de gehele dag relaxend doorgebracht. Het is tenslotte zo weer minder goed weer. Daarom ook erg weinig te melden deze dag.
De wilgen wachten nog wel even
Toen ik richting de Hooglandsedijk kwam, zag ik dat alle wilgen al geknot zijn. Wilgen knotten kan in principe het hele jaar door, maar de beste periode is tussen november en maart, wanneer de sapstroom stil ligt en de boom in rust is. Dit voorkomt onnodige schade en zorgt ervoor dat de boom in het voorjaar weer sterk kan uitlopen. Ik heb zelf nog twee wilgen staan, terwijl ik er vorig jaar helaas één heb moeten omhakken. Die twee moeten nog geknot worden, en ik wil daar niet te lang meer mee wachten. De takken beginnen alweer flink te groeien, en als ik het te lang uitstel, wordt het een veel grotere klus dan nodig is. Ik twijfel nog of ik weer één of twee wilgen erbij zal nemen of dat ik een andere boomsoort kies—misschien iets met wat minder onderhoud. Wilgen zijn prachtig en bieden veel ecologische voordelen: ze…
Een minuut hier, een minuut daar
Gisteravond na het eten ontdekte ik dat ik iets bij mijn vriend had laten liggen. De tegenpartij moest om half zes weg, dus ik wilde het nog snel ophalen voordat ik op de hondjes ging passen. Via de reguliere weg ben je al snel 25 minuten onderweg heen en nog eens 25 minuten terug, maar ik ken de polder als mijn broekzak en rijd graag binnendoor. Zo ben ik er in een minuut of tien—dat scheelt een hoop. Natuurlijk loop je het risico een landbouwer met zijn trekker tegen te komen op een smal dijkje, maar tot nu toe is dat altijd goed gegaan en kost het hooguit een minuut extra. Terwijl ik over de Slake reed, viel me op hoe prachtig ‘de dijk, het huis en de bomen erbij, en hoe het zonlicht over de dijk op het veld viel’ eruitzag—nog mooier dan normaal. Dat kostte me nóg een…
Tijd, verlies en een kruipruimte vol geduld
Twee jaar geleden waren we in Zierikzee, toen nog met mijn ‘schoonvader’, die een paar weken bij ons logeerde. Dat kan nu niet meer. Zijn dementie heeft zulke bizarre vormen aangenomen dat we hem niet meer in huis kunnen – en eerlijk gezegd ook niet meer willen – hebben. De afgelopen maanden waren te heftig om dat nog haalbaar te maken. Vandaag was ik niet in Zierikzee, maar bij een vriend die de laatste tijd door een diep dal gaat. Eerst kreeg hij de diagnose van een agressieve vorm van kanker, en kort geleden verloor hij zijn partner aan de gevolgen van Alzheimer. Het is dezelfde vriend voor wie ik mantelzorger was. Ik schrijf dit niet om complimentjes te krijgen, maar om het een plek te geven. Zodat ik het later terug kan lezen, als ik dat wil. Het is niet voor niets een persoonlijk blog. Morgen staat er iets…
Vier maanden dynamische energie: ervaring en besparing
Vier maanden geleden stapten we over van een variabel energiecontract bij Delta naar een dynamisch energiecontract bij ANWB. Voor de overstap had ik het grondig uitgezocht, keer op keer, tot ik er bijna gek van werd. Uiteindelijk besloot ik gewoon de ANWB te bellen voor een duidelijke uitleg en een berekening op basis van ons verbruik en de opbrengst van onze zonnepanelen. Daarnaast vroeg ik om een offerte, die ik vervolgens gemakkelijk naast de eindafrekening van Delta kon leggen. Het prijsverschil was aanzienlijk: de gas- en stroomtarieven bij ANWB lagen stukken lager dan die van Delta. Delta, dat zijn aandeelhouders tevreden moet houden, is inmiddels in handen van een Hongaarse investeerder. Persoonlijk zie ik liever dat mijn geld naar een Nederlands bedrijf zonder winstoogmerk gaat dan dat ik bijdraag aan de winst van een buitenlandse investeerder. Of je na vier maanden al echt een gedegen balans kunt opmaken, betwijfel ik….