Als puber woonde ik tot begin mijn 17de jaar nog thuis bij mijn vader. Daarna vloog ik uit.
Nadat mijn moeder overleden was verhuisde wij naar een ander huis binnen Goes, en voor 2 jaar en nog een paar maanden keek ik vanuit mijn slaapkamerraam recht op de achterkant van de ‘s-Heer-Hendrikskinderenstraat.
De eerste maanden zag het er uit zoals op de foto. Later werden de panden gesloopt/gerenoveerd. Ik heb meer met het uitzicht zoals het er op de foto uitziet. Triest. Wij kinderen moesten een hele kluif verwerken, en mijn vader gaf niet thuis als we wilde praten.
Ik kwam de foto vandaag tegen, en natuurlijk gebruik ik mijn blog om de foto te delen, maar ook zeker om ‘m in dit grote online archief te plaatsen.
Een stukje uit mijn leven weer heel even tastbaar in de vorm van emoties die weer even naar boven kwamen.
REMEMBER: keep your head down.
19 Comments
inge
January 13, 2014 at 20:38http://www.youtube.com/watch?v=KEl0VK-UU7w ^^
Laurent
January 13, 2014 at 01:09Dat moet moeilijk zijn geweest voor jullie allemaal…
Boerin Zonder Naam
January 12, 2014 at 10:50Bijzondere foto; moeten veel herinneringen voor je aan zitten.
De blog over de brand: Wat een ontploffing zeg. Zouden er nog machines of olie o.i.d. in de schuur gezeten hebben gezien de zwarte rook?
@ Wat betreft het laden van de blog bij bloggen.be.: Ik heb er zelf ook last van. Sinds een maand of twee is er iets veranderd, waardoor o.a. de blog maken moeilijker is, de letters kunnen amper groter of kleiner gemaakt worden, de blog is trager te laden, en nog het een en ander wat voorheen makkelijker/beter was. Nu staan er in de zijkant twee links naar blog zonder naam.punt.nl en blog zonder naam.wordpress. Daar staan dezelfde blogs te lezen, misschien laden die wat sneller?
(Bij punt.nl heb ik de draad weer opgepikt, na een paar maanden, juist omdat bloggen.be dus zo raar doet. Vandaar dat er een paar maanden ontbreken.)
klaproos
January 12, 2014 at 09:57ja redstar,
een foto kan je zo weer terug in de tijd brengen,
ik hoop voor jou dat je alsnog gehoor hebt kunnen vinden om je verdriet een plek te kunnen geven.
xxx
zon-nebloem
January 12, 2014 at 08:48herinneringen die je raakten krijg je nooit uit je gedachten, op sommige momenten worden ze naar boven gehaald en maken je blij of triest….
gerdaYD
January 12, 2014 at 08:24*zucht*
Wat een ontroerend log lieve jongen, hierbij moet je toch een traantje bij wegpinken, ik kan me heel goed voorstellen hoe jij je voelde toen je deze foto weer tegenkwam… Bedankt om dit toch wel heel intiem verhaal met ons te delen, en ik hoop dat jij er wat aan had ?n aan de reacties die hier op komen…
Diana Drent
January 12, 2014 at 07:54Ik kan me goed inleven dat er bij jouw weer emoties naar boven kwamen toen je de foto zag. Het is ook niet mis wat je schreef.
Maar terughalen van herinneringen is helemaal niets mis mee. Naast de slechte herinneringen zul je zeer zeker ook wel de goede herinneringen hebben behouden.
Fijn relaxte dag!
Albert y Mara fotoblog
January 12, 2014 at 01:49Hopelijk is mijn reactie wel overgekomen John, want ik zie dat ie eerst goedgekeurd moet worden. Komt dat door de link die ik heb bijgevoegd? Ik verneem het graag van je.
Grtz Mara
Albert y Mara fotoblog
January 12, 2014 at 01:46Ja John ik werd even stil toen ik je log las. Op zo’n jonge leeftijd je moeder missen is verschrikkelijk. Bij deze foto komen veel herinneringen bij je boven en ik wens je sterkte en moest meteen denken aan dat nummer van The Beatles (ik ben een grote fan) Grtz Mara
In My Life
There are places I remember
All my life, though some have changed
Some forever not for better
Some have gone and some remain
All these places have their moments
With lovers and friends I still can recall
Some are dead and some are living
In my life I’ve loved them all
But of all these friends and lovers
There is no one compares with you
And these memories lose their meaning
When I think of love as something new
Though I know I’ll never lose affection
For people and things that went before
I know I’ll often stop and think about them
In my life I love you more
Though I know I’ll never lose affection
For people and things that went before
I know I’ll often stop and think about them
In my life I love you more
In my life I love you more
En dit is de link naar de videoclip, heeft m’n lief voor me opgezocht.
https://www.youtube.com/watch?v=Zicw_dVwhfM
Ren?Smurf
January 11, 2014 at 23:41ja, je jeugd draag je altijd met je mee. Gelukkig kan je als volwassene de zaken beter relativeren. En helaas veranderd de mensheid altijd alles, maar ach, dat hoort zo.
Ria
January 11, 2014 at 23:34Het ziet er ook best triest uit zo, maar wel een foto met veel herinneringen aan een moeilijke periode. Hopelijk is het nu wat opgeknapt daar, net als jij 😉
Billy
January 11, 2014 at 22:57herinneringen zijn niet altijd zo aangenaam als verondersteld wordt…
Hans
January 11, 2014 at 22:46Doet me ook wel aan de buurt waar ik ben geboren, ook 1900 bouw. Hans
ot, vond verziekje wel leuk gevonden 🙂
jager
January 11, 2014 at 22:33Daar gebruik ik mijn blog ook voor, terughalen van herinneringen! Daarvoor heb ik die honderden dia’s ingescand nu mijn vader niet meer leeft! Dit soort foto’s kan je dan gelijk pakken!
sjoerd
January 11, 2014 at 21:06Dat is een hele mooie foto. Hij geeft goed weer wat er bij je opkomt. Triestheid, toch geeft het je verhaal en geschiedenis weer.
Han
January 11, 2014 at 20:43Foto’s zijn persoonlijke herinneringen, waar de een niets aan vindt ontroert het de ander.
Hans
January 11, 2014 at 19:02Een foto om te koesteren, zo komen de herinneringen weer boven.
Je gevoel in die periode is wel te vergelijken met het uitzicht wat je had. Hans
Marjolijn
January 11, 2014 at 18:09Bewaar hem maar goed Red, dan kun je er nog vaker naar kijken…!!
rietepietz
January 11, 2014 at 18:05Een prachtige foto met een ontroerend verhaal er achter.
Je zult n? waarschijnlijk wel wat meer begrip op kunnen brengen voor de houding destijds van je vader, de man stikte waarschijnlijk z?lf bijna in z’n verdriet en in die tijd was huilen voor een man nog een teken van zwakte ,ik gok dus dat hij emotie uit de weg ging en d??rom niet met de kinderen kon praten over hun grote verlies.
Maar “begrip hebben” wil niet zeggen dat daarmee het verdriet van destijds ongedaan gemaakt kan worden…en d?t is jammer!