Het hield me toch nog even bezig afgelopen middag. Iedereen heeft wel eens zo’n moment, je zit in de auto en ziet iemand die je kent. Je toetert een keer om de aandacht te trekken, en op het moment dat je de aandacht krijgt van de persoon waar je naar toeterde, zie je dat het iemand anders is. ‘oh, sorry. Ik dacht dat je iemand anders was.’ Soms gaan zulke onbelangrijke hersenspelletjes gepaard met een warm gevoel van het hoofd, wat er meestal op duid dat je een rode kop krijgt. Ik heb het wel eens als mijn ogen tranen van de wind. Dan zie je alles toch weer net iets anders. Vanmiddag dacht ik echter de andere speler in het verhaal te zijn. De betoeterde of de begroete vriend of kennis in de gezichtsbegoocheling van een ander. Ik liep een stukje door het dorp om bij de dijk te geraken. Via de Dijkstraat over het stenen bruggetje, onderlangs de binnendijk naar de buitenste kustbescherming. Aan het eind van de binnendijk is er een T splitsing. Links ga je richting de haven, de buitendijk, en het dorp, en rechts ga je onderlangs en binnendijks langs het natuurgebied. Daar stonden twee voor mij redelijk onbekende vrouwen te praten. Op een dorp zoals dit ken je de meeste gezichten toch wel, dus waarschijnlijk waren het toeristen of iets in die geest.
Een van de vrouwen zag me, en begroete me met een grote glimlach en een uitbundige zwaai. ‘Hoi!’? Uit fatsoen groet ik natuurlijk terug.’Hallo!’? Dit is een allervriendelijkst dorp! Ik sla linksaf, om na een haarspeldbocht omhoog te klimmen richting de top van de hoge dijk. Het liet me niet gelijk los. Wie was het toch die me daar zo uitbundig begroete? Het was lekker aan de buitenkant van de dijk. Het water stond hoog, een frisse bries, en al mijn gedachten waaide weg..
29 Comments
Pleeboy
July 5, 2008 at 00:36je ken je natuurlijk gaan afvragen op welke feestjes je bent geweest wat je niet meer weet;-)
RedStar
July 4, 2008 at 23:10@ Mir, Ik wordt daar ook blij van natuurlijk. Wie niet 😀
@ Riet, Uh, nee, ik denk neit dat het zioiets was, maar het had een oplossing kunnen zijn 🙂
@ Steve, Wie weet… 🙂
@ Jager, Wie weet wel ja.. Uh, nou, ze zag er ook best goed uit ja..:-P
@ Martin, Neh, dat had ik wel geweten.. En die zwaaien niet alleen, die komen gewoon naar me toe 😉
@ Rene, LOL, als ik je hier zie lopen als je vakantie hebt, ga ik toeteren. Als ik in de auto zit dan 😀
@ Mya, Er liep niemand achter me hoor 😀 het had zomaar zo kunnen zijn ja, das waar..
@ Roos, Zou dat het zijn? Ik dacht dat ik er gewoon goed uit zag 😀
@ Mya, Hahaha Geeft niet. 😀 LOL het zelfde!
Mya
July 4, 2008 at 23:03hahaha ik ben het blog berichten nog niet geheel gewoon, want mijn bericht was plots verzonden hmmmm nu krijg ik haast een rode kop lollllllll
alvast nog een heel mooi wk 😉
Groetjes
Roos
July 4, 2008 at 23:01Ik ben ook vaak degene die word begroet. Blijkbaar heb ik een algemene bekende kop ofzo.. Maar ik zeg altijd wat terug. Zelf ben ik wat voorzichtiger, ik moet eerst zeker weten of iemand wel echt is wie ik denk 🙂
Mya
July 4, 2008 at 23:01Had ze nu niet zo uitbundig gezwaaid, dan zou je er nog vanalles kunnen bij inbeelden … je hebt toch voor alle zekerheid ne keer achter jou gekeken of er daar niemand liep ?
Eender hoe ik vond het leuk lezen, mooie sfeer … het laat ontzettend veel anekdotetjes in mijn hoofd ontwaken … maar ik za
Renesmurf
July 4, 2008 at 22:57Toeteren is om te waarschuwen.
Niet om te wuiven, ik doe dat dus ook nooit.
En ik weiger om te zwaaien naar toeteraars!
Martin
July 4, 2008 at 22:21Misschien was dat wel 1 van je vroegere scharrels..ghe ghe..die jij nu niet meer herkende lollzz. :–))
jager
July 4, 2008 at 20:28Ach misschien kende je haar toch wel…Ik dacht even dat je schreef ze was lekker maar daar bedoelde je naturrlijk aan de buitenkant van de dijk mee 🙂
Steve
July 4, 2008 at 17:34Misschien was het wel een van je bloglezers…
rietepietz
July 4, 2008 at 15:20Als ik in een “mensarm” gebied wandel groet ik ook iedereen die ik tegenkom ( maar dan niet heel erg uitbundig ), misschien was het zo iets .
mir
July 4, 2008 at 13:36Diegene vond het in ieder geval leuk je te zien! Ik word daar altijd blij van als iemand me vrolijk begroet. Maar wie WAS het nou..
RedStar
July 4, 2008 at 13:00@ Twan, Dat mag je best zeggen natuurlijk 😉
@ Ria, Bijna dagelijks ? 🙂 Dat is een feest 🙂
@ Wil, Ik herkende je niet nee. Shame on me 🙂
@ Me, Yep, ik zit er ook nooit mee..
@ Mannie, Uh, ik denk het niet.. Ja, we hebben het allemaal wel denk ik..
<>
@ Mikelodeon, 😀 Wat maak jij mijn dag weer goed zeg.. Dank je wel :-)Maar wie het geweest is weet ik nog niet..
@ Inge, Dat fleurt een dag zeker op.. 🙂 we groeten hier toch heel wat af 🙂
@ MC, Geen idee, ik had een traan in mijn oog 😀
@ Leibele, Nee, zeer zeker niet..
@ Claar, Ik heb het niet gezien nee 🙂
@ Chantal, Ik liep op de dijk, en mijn gedachten waaide weg 🙂
@ Liesbeth, Ja, dat heb ik ook wel eens ja 🙂 zal ik binnenkort eens over schrijven denk ik. Ja, Mikelodeon maakt mijn dag 😀
@ Pluisje, Ja, maar ergens is dat best een lekker gevoel als je hoofd warm wordt vind ik..
🙂 Goed w-end!
@ Belinda, Precies, eigenlijk zou iedereen elkaar moeten groeten..
@ HKH, Haha WIe niet zou ik bijna vragen, maar toen stak de perfectionist zijn hand op 😀
@ Frank, Ben ik het mee eens. Hier groeten we elkaar ook allemaal, en ook toeristen krijgen een groet 🙂
Frank
July 4, 2008 at 12:10Ik denk dat iedereen het wel eens meemaakt. De begroeting en daarna de twijfels. Maar het groeten om te groeten moet ook kunnen. Een wat hartelijkere sfeer op straat (of dijk) is nooit weg.
HKH
July 4, 2008 at 11:56LOL! Iemand uitbundig groeten om tot de ontdekking te komen dat het iemand anders is… IK maak het ook wel eens mee 😉
Belinda
July 4, 2008 at 11:47Hahahaha ja dat herkent iedereen wel! Ach beter een keer te veel begroet dan een keer te weinig!
Pluisje
July 4, 2008 at 11:43ik was vorige week… bedoelde ik daar 😀
Pluisje
July 4, 2008 at 11:43ik wa vorige nog heel enthousiast iemand aan het begroeten… maar dichterbij tot de conclusie komende dat hij het niet was die ik in gedachten had voelde mijn hoofd ook wat warm worden 😉
fijn weekend!
Liesbeth
July 4, 2008 at 11:38zoiets is dan wel genant als je iemand niet meer kan plaatsen of de naam niet meer weet, heb ik ook wel eens..moet ook wel lachen om de reactie van mikelodeon..dat zou ook nog kunnen 🙂
Chantal
July 4, 2008 at 11:31Dit kan je soms dagen bezighouden, wie was dat nou toch…
claartje
July 4, 2008 at 11:21goh dat je mij niet herkende lollz maar zoiets gebeurd me ook geregelt hoor iemand ff aantikken en dan erachter komen dat het de verkeerde is 🙁 oepsss
Leibele
July 4, 2008 at 11:20Het was toch zeker niet je buurvrouw?
mysterycouple
July 4, 2008 at 10:55Weet je zeker dat ze geen bordje om haar nek had met Free hugs?? ;))
inge
July 4, 2008 at 10:07onbekende mensen (of ? ; ) die enthousiast groeten, daar fleurt je dag van op toch !
mikelodeon
July 4, 2008 at 08:38Zeer herkenbaar, het kan natuurlijk zijn dat je inmiddels onbewust tot de locale beroemdheden behoort, Als blogger en designer/developer timmer je flink aan de weg :-)of misschien is het wel een van je blogleesters 😉
Mannie
July 4, 2008 at 07:03Hehehe het was toch niet je vrouw he ? 😀
Maar inderdaad ik heb dat ook wel eens gehad, nouja meer dan eens
Me!
July 4, 2008 at 06:42Troost je, dat is op zo’n moment wederzijds. De tegenpartij denkt hetzelfde, wie was dat toch?.
Wil/Rdam
July 4, 2008 at 00:06Zo, nu heb ik mijn tomtom niet nodig. Je route beschrijving is perfect 😉
En je had gelijk het was een toerist. Dat je mij niet herkende! ga je schamen. Maar het is je vergeven ik zie ook niet zo best met tranen in mijn ogen .
ria
July 3, 2008 at 23:42Hahaha, jaa heel herkenbaar. Mij overkomt het ook bijna dagelijks, ik zwaai wat af, wat dichterbij gekomen niet nodig was geweest. Er wordt wat naar me getoeterd en gezwaaid, waarbij ik denk…. het zal wel… maar tegelijkertijd zwaai ik dan ook wel terug 😉 (uit beleefdheid natuurlijk… hihihi)
Twan
July 3, 2008 at 23:30Ik mag vast zeggen dat ik dit heerlijk vond om te lezen. En inderdaad herkenbaar. Tot aan de rode kop aan toe:)