Later op de dag vandaag hoorde ik dat Antonie Kamerling zelfmoord heeft gepleegd. Een trieste gebeurtenis vind ik. En dat op een leeftijd van 44 jaar. WTF (what the fuck)! Ik ben zelf 44, en zou me niet kunnen voorstellen zomaar vrijwillig uit het leven te stappen. Persoonlijk vind ik het leven te mooi, te waardevol, en ik geniet er dan ook enorm van. Enige dips in de vorm van chagrijnigheid daargelaten, want hey, ik ben naast blogger natuurlijk ook nog gewoon mens.
Iedereen die je achterlaat? Wat moeten die er van denken? Die mensen die van je houden, waar jij van houd, die laat je toch niet vrijwillig in de steek door de dood te omarmen?
Het leven heeft verschillende kanten. Dat blijkt. Een depressie kan erg veel met een mens doen. Ik weet daar zelf wel een en ander vanaf. Ongeveer 2, 3 maanden nadat ik uitviel, belande ik zelf in een enorme dip. Een zware dip die toch wel ruim een jaar of twee aanhield. Zeker omdat de reguliere revalidatie niet veel voor me kon betekenen. Toen ik uiteindelijk zelf aan de slag ging, ging de depressie vanzelf over. Ik had geluk denk ik.
25 Comments
Rietepietz
October 8, 2010 at 22:33Mijn moeder zei altijd “het is duister lezen in andermans boeken .Zo op het oog had deze man niets te klagen maar een depressie is onvoorspelbaar .
Ik kan me trouwens w?l voorstellen dat mensen niet juichend door het leven gaan ,je hebt immers weing keus wanneer je op de wereld gezet bent dan door te leven .
Eerlijk gezegd had het voor mij niet gehoeven maar zijn het inderdaad wel de mensen die van me houden ( en ik van hen) die me hier houden !
lin
October 8, 2010 at 19:39be proud of yourself…en de foto vind ik erg toepasselijk
wil/zizymarlene
October 8, 2010 at 18:00Ik sluit mij helemaal aan Bij Keepsmling en Ollie. En jij mag best trots op jezelf zijn!
Fijn weekend,
John
Liefs xxx
Fokkio
October 8, 2010 at 17:47Het was inderdaad vreselijk nieuws. Je kan het je haast niet voorstellen waarom hij dat heeft gedaan. Het lijkt alsof hij alles had en kon wat hij kon wensen. Dat is het rotte van een depressie. Dat iemand toch geen lichtpuntje meer ziet. Vreselijk. Zonde dat hij er niet meer is en vreselijk voor zijn naasten.
Mikelodeon
October 8, 2010 at 15:35idd fuck, behalve geluk heb jij ook veel moed en doorzettingsvermogen gehad. Daarin schuilt mi het verschil. Je hebt je bij tegenslag niet uit het veld laten slaan.
Terrebel
October 8, 2010 at 14:54De een is de ander niet. Gelukkig. In mijn eigen omgeving ken ik twee mensen die op die manier uit het leven zijn gestapt. Het is vrijwel altijd een weloverwogen keuze die gerespecteerd dient te worden. Al hoef je de keuze niet te begrijpen. Ook Antonie zal er niet licht over gedacht hebben. Wel raar. Sprak hem nog tijdens een premi?re-feestje waarbij hij lekker opschepte over zijn zoon en ik over de mijne…Fijne herinnering.
Liesbeth
October 8, 2010 at 14:42Dan had je zeker geluk. Ook ik ben depressief geweest, een langere tijd en een kenmerk daarvan is dat je het gevoel hebt dat het nooit meer over gaat. Ik denk dat hij er al jaren last van had.
Leibele
October 8, 2010 at 13:06Als het leven pijn doet is dat veel erger dan zomaar een gebroken been hebben of iets dergelijks. Dat er een taboe op “depressie” rust en de mens er niet over praat maakt het er niet makkelijker op.
Keepsmiling
October 8, 2010 at 12:07Ik vind het een erg moeilijk onderwerp.
Want uit ervaring weet ik dat mensen die zo diep zitten niet meer aan hun nabestaanden denken. Of juist denken dat ze op deze manier hen ontlasten. Want ze zien ook de pijn en machteloosheid vaak van mensen om hen heen die hen willen helpen maar dat niet kunnen. Dat is niet egoistisch denk ik. Voor sommige mensen is het leven intens zwaar omdat ze dag en dag uit vechten tegen depressieve gevoelens, en ik denk dat alleen mensen die het zelf ondervonden hebben zich dat kunnen indenken en er begrip voor op kunnen brengen.
Bewondering voor jou..maar dat wist je al. 😉
Een heeeeeeeeeeeeeel fijn weekend!
X
Marlou
October 8, 2010 at 08:09Hi Redstar,
ja… ik was er helemaal van ondersteboven.
Wat moet er in hem zijn omgegaan, om dit te doen.
Net als jij heb ik ook een hele zware depressie gehad.
Twee keer zelfs.
Maar ik ben er toch steeds uitgekomen.
Hoe?
Door langs de vloedlijn te gaan wandelen.
En maar lopen en maar lopen en alle gedachtes aan de zee geven.
En langzaam aan verdween het.
Maar ja… dit werkte voor mij.
Voor ieder mens is het verschillend.
Ik denk toch, dat hij n?g meer hulp had moeten hebben.
Dit is veel te tragisch…
Enniweez, Redstar, we gaan er ondanks alles gewoon een fijn weekeinde van maken. En dat gaat helemaal lukken!
groetjes van Marlou
.
klaproos
October 8, 2010 at 07:53heel erg jammer redstar dat het zo gelopen is met hem,
wat moet het vreselijk zijn als je geen andere uitweg meer ziet dan dat….
Zon-nebloem
October 8, 2010 at 07:24eerst had ik wat persoonlijks geschreven, maar het lukt me niet, dus kom ik je gewoon een fijne vrijdag wensen en voor straks een leuk weekend, want het lukt me gewoon niet over mijn vorig leven te schrijven….
Gisella
October 8, 2010 at 06:58Wat iedereen al zegt, wij weten niet wat er in zo’n koppie omgaat..dat je alles wil achterlaten wat je lief heb en kiest voor de dood, dat is verschrikkelijk. Petje af voor mensen zoals jij die er doorheen gekomen zijn. Maar ik was gisteren ook geschokt door het nieuws.
Billy
October 8, 2010 at 05:54ik blijf het onbegrijpelijk vinden, je steekt gewoon wie achter blijft diep in de miserie
Renesmurf
October 8, 2010 at 00:26Dat denk ik ook. En Antonie had pech.
Ik vind het idee al zo ontzettend triest, dat het lijkt alsof je alles zo mooi voor elkaar hebt en dan toch in en in ongelukkig bent.
Jammer.
Sjoerd
October 7, 2010 at 23:20Om zelf uit het leven te stappen moet je denk ik heel moedig zijn en volkomen ervan overtuigd zijn dat het leven verder een inhoud heeft. Het laatste gaat volgens mij nooit op als je kinderen hebt, waar je met voor zorgen.
Di Mario
October 7, 2010 at 22:25Het blijft moeilijk om dat soort beslissingen te beoordelen als je er niet mee te maken hebt gehad. Dus misschien kun jij hier beter antwoord op geven dan ik.
Love As Always
Di Mario
jager
October 7, 2010 at 22:21Ik vindt het ook opmerkelijk en triest, zelf nog wat jonger maar heb geen idee van een depressie op een mensen leven, mij zal dat niet gebeuren denk ik nu!
ollie
October 7, 2010 at 21:46Ja , de dip , the dark side , waar Ollie ook mee te maken heeft gehad . Ollie kan er van meespreken , gelukkig had Ollie een heel begrijpende vrouw , die me hielp en niet in de steek heeft gelaten . Maar Ollie is nu sterker dan ooit ! Het “Blunderboek” is Ollie’s” uitlaat , kunnen afreageren met een glimlach tegen deze grijze wereld. En soms tegen de maatschappij zeggen ; FUCK YOU ! (sorry maar ‘t moest eruit!)
Nans
October 7, 2010 at 21:16Ik denk dat een echte depressie niet te onderschatten is, dus als je daar doorheen komt: petje af!
Mooi dat jij het het tij hebt kunnen keren!
Helaas lukt het sommigen niet.
Ik was in ieder geval wel weer geschokt, zoals ik dat altijd ben als ik dit soort nieuws hoor…
grtz
pleeboy
October 7, 2010 at 20:55het leven is net een spiraal, en je besluit zelf wanneer je met je eigen wilskracht naar boven wil gaan.
ria
October 7, 2010 at 20:48Het is erg triest, zeker voor de nabestaanden, maar er lijkt nu in dit land weer een soort zelfmoordhype te ontstaan. Net of zelfmoord nog erger is dan ‘gewoon’ dood. Petje af voor jou hoor!
Aukje
October 7, 2010 at 20:25Ja, misschien heb je geluk gehad, maar het was meer je wilskracht denk ik.
Maar dat soort dingen zijn odd f**k
Paul
October 7, 2010 at 20:17Altijd triest als zoiets op je pad komt. Depressie is inderdaad een verschrikkelijke valkuil in het leven. Mensen kunnen er zo diep in zitten dat ze de stap nemen om er uit te stappen. Ik ben het niet helemaal eens met Saltyletters. Mensen maken wel degelijk zelf de keus om er een eind aan te maken, tenzij ze schizofreen zijn. Dan ligt een en ander weer gevoeliger.
Vroeger een karate leraar gehad die er een eind aan maakte, en die had wel degelijk alles voorbereid.
Triest dit..
saltyletters
October 7, 2010 at 20:05Waarom de ??n het wel redt in het leven, en de ander niet… daarover kun je verschillende meningen hebben.
Maar ik geloof dat een zelfdoding nooit vrijwillig gebeurt. Als jouw ‘ik ‘ vast is gelopen in een doolhof van wanhoop, en de poorten naar ‘buiten ‘ zijn afgesloten door angst of depressie of anderszins een ernstig falen van gezondheid… dan ben je misschien onderworpen aan datgene wat bezit heeft genomen van jouw ‘ik’.
In feite slachtoffer van.
Maar dat is mijn bescheiden mening.
Het is een delicaat, kwetsbaar onderwerp. In die zin behoren we ook voorzichtig om te gaan met onze woorden c.q. mening.