Het leven gaat niet altijd over rozengeur en maneschijn. Vaak genoeg gaat het over de mest waar de rozen het goed in doen, maar alles heeft voeding nodig. Over mest valt wel te betwisten of het echt nodig is, zeker in d ehoedanigheid zoals wij mensen er mee omspringen. Een plant -en dat geld net zogoed voor groenten- heeft vooral water nodig. Niet teveel, want dan verdrikt het.
Zoals elk ander mens, ben ik geworden wie ik ben door alles wat ik heb meegemaakt vanaf mijn geboorte.
Vandaag zou mijn moeder haar 80-jarige verjaardag vieren mocht ze 43 jaar geleden niet overleden zijn. Hadden we het als kinderen voordien al zwaar, mijn leven veranderde vanaf die dag drastisch en dramatisch.
Ik heb daar overigens vrede mee hoor. Ik kan daar nu toch niets meer aan veranderen. De tijd die was, is voorgoed voorbij en niet terug te halen. Mijn zus en ik, hadden gisteravond een enorm fijn, goed en warm telefoongesprek. Hoewel we 36 jaar lang geen onderdeel uitmaakte van elkaars leven, zijn we nu echt broer en zus en daar ben ik enorm dankbaar voor.
Vandaag gedenken we jouw leven,
Met water en aarde, zo verweven.
De golven fluisteren zacht jouw naam,
In de aarde vinden we jouw bestaan.
Water stroomt, net als jouw liefde,
Altijd aanwezig, altijd in beweging.
De aarde draagt jouw herinnering,
In elke bloem, in elk nieuw begin.
Jouw verjaardag vieren we met tranen,
Van vreugde en gemis, zo samen.
In water en aarde blijf je bestaan,
Voor altijd in ons hart, nooit vergaan
© John 2024
Vanmiddag lekker in het zonnetje zitten lezen in een boek van filosoof Coen Simon. Uiteraard kan ik nooit lang ergens alleen zitten zonder schootwarmer. Het is uberhaupt al een wonder dat ik zelf tijd nam om lekker te relaxen. Ik lees enorm graag, deed het na mijn werk voor de SP bijna nooit meer, maar pak het gelukkig weer op. Ik heb stapels boeken die wachten om gelezen te worden.
10 Comments
די מריו
October 7, 2024 at 06:33Het mooiste is dat je nu weer goed contact heb met je zus, dat doet me goed. Wat er ook gebeurd in het leven. Je hebt wel een familieband. Ik kan me er niets bij voorstellen om zo vroeg je moeder te verliezen, die pijn moet als kind toch ondragelijk zijn. Je mag trots zijn op hoe je nu in het leven staat, want dat heb je toch maar mooi voor elkaar gekregen. En lezen, ik moet zeggen, ik begin langzamerhand ook weer steeds hoe meer te lezen.
Love As Always
Dimario
ZON-nebloem
October 7, 2024 at 06:03Gelukkig heb je je zus, het verleden is niet altijd zoals je wil, maar je kan het achter je laten…
en lezen met je hondje is wel leuk, hij ziet je graag
Een @->- voor U.
Hans
October 6, 2024 at 21:12Veranderen wat was is niet mogelijk, of toch wel?
Je hebt nu weer een goed contact met je zus, dat is iets waar je samen beter van wordt.
Gelukkig heb je je moeder niet vergeten.
Bentley is dan wel geen schrijver, maar wel een enorm lieve vriend.
Het was wel weer om buiten te genieten. Hans
rietepietz
October 6, 2024 at 18:52Een prachtig gedicht maakte je voor je moeder, ik had je haar zó graag veel langer gegund. Fijn dat alles nu een plaats heeft en vooral dat je weer in goed contact met je zus bent. Ik geniet héél erg dat mijn kinderen een goede band met elkaar hebben ook al leven ze ieder in een ander werelddeel. Ik ben héél dankbaar dat ik ze wél ouder en grootouder mocht zien worden . Ik weet zeker dat je moeder trots zou zijn op wie je bent geworden.
Sjoerd
October 6, 2024 at 17:50Ik heb met niemand van de familie meer contact. Hoeft nu ook niet meer. het is wat het is, en wat er gebeurd is, zoals je al zegt, kun je toch niet veranderen.
Suskeblogt
October 6, 2024 at 17:24Het verleden moet je een plaats geven en loslaten. Dat verleden kan je toch niet meer veranderen.
Mooie foto van en met Bentley. Die ziet er heel belezen uit.
Lies
October 6, 2024 at 16:43Contact met m’n broer is 20 jaar geleden met de schaar doorgeknipt, John… Mijn mama mocht ik in har oude dag 12 jaar in huis hebben, een heel mooie tijd, ook voor haar.
Je foto met Bentley is énig!
Lie(f)s.
mizzD
October 6, 2024 at 16:01Allereerst: ge-wel-di-ge foto van Bentley hahahaa!
En ja.. we zijn een product van onze opvoeding.. daar verander je niks aan.. en de één had een warm nest en de ander niet. In het laatste geval is het aan jouzélf er nog wat van te maken voor je verdere leven.. maar ook voor de ‘bofferds’ kan het nog knap moeilijk zijn. Broers en/of zussen met wie je kunt praten over vroeger zijn dan best fijn.. mooi dat jullie het contact hebben kunnen herstellen. Je maakte in ieder geval een mooi eerbetoon voor je moeder.
Rebbeltje
October 6, 2024 at 15:45Wat fijn dat het contact met je zus er weer is…en ja het verleden veranderen gaat niet.
Het is wie je nu bent…dat telt.
Een prachtige foto van jullie in het zonnetje
Ria van Felius
October 6, 2024 at 15:44De dingen gaan zoals ze gaan. Fijn dat er weer contact is met je zus, ik weet maar al te goed hoe dat voelt. Mooi gedicht voor je moeder.