De ouderdom van een steen

Soms buk ik tijdens een wandeling om een steen op te rapen. Klein. Grijs. Onopvallend. Moeiteloos past hij in mijn handpalm. Koel. Stil. Hij lijkt onaangedaan door mijn haast of mijn gedachten. Toch raakt hij me: miljoenen jaren heeft hij doorstaan, ik ben slechts een korte voorbijganger.

Langs het water zoek ik platte stenen om te laten ketsen. Niet voor records. Voor de lol. Ooit hoorde ik dat iemand het wereldrecord verbrak: meer dan veertig keer met één worp. Ik glimlach. Mijn stenen dansen misschien maar een paar keer. En dat is genoeg.

Dan kijk ik naar de steen. Hoeveel rivieren hebben over hem gerold? Hoeveel voeten, dierenpoten, misschien wielen uit een vergeten tijd? Terwijl beschavingen opkwamen en verdwenen, lag hij daar. Onaangedaan.

Wij mensen hechten waarde aan onze levensduur. Een verjaardag voelt als een mijlpaal, een eeuw als iets onvoorstelbaars. Maar tegenover de tijd van een steen zijn al onze jaren slechts speldenprikjes. Hij kent geen begin. Hij kent geen einde. Hij is er gewoon. Soms eeuwenlang, terwijl wij slechts een fractie van die tijd leven.

Misschien ligt daar de stille les van de steen. Waar wij voortdurend zoeken naar betekenis, zoekt hij niets. Hij hoeft niets te worden, niets te bereiken. Hij draagt zijn ouderdom zonder trots. Zonder last.

En ik? Ik laat de steen over het water scheren. Voor een paar seconden wordt hij licht en vrij. Dansend. Alsof zwaartekracht even geen vat op hem heeft. Tot hij onvermijdelijk zinkt naar de stilte die hem eigen is.

Misschien is dat ook ons lot. We zoeken sprongen, beweging, records misschien zelfs – maar uiteindelijk keren we, net als de steen, terug naar rust. Alleen de kringen in het water blijven nog even achter, als een korte herinnering dat we er waren.

Daarin ligt een les denk ik: hoe oud we ook worden, zonder spel wordt het leven zwaar. Spelen – een steen, een hond die achter een bal aanrent, spondaan danzen op een liedje, een lach die zomaar ontsnapt – tilt ons even uit de ernst. Het maakt de tijd lichter, beweeglijker, en misschien zelfs gelukkiger.

Misschien is dát wel de ware kunst van ouder worden: niet alleen de zwaarte van de jaren dragen, maar blijven spelen. Alsof elke steen nog een kans heeft om het water te kussen.

Zomaar een overpeinzing toen ik na veel te vroeg wakker worden nog even bleef liggen en dacht te gaan lezen. Dat lezen werd niets, en na deze hersenspinsel snel eruit om aantekeningen te maken.

Afbeelding gemaakt met AI