Autopech,

Af en toe plaats ik eens iets wat ik eerder al eens schreef, maar nooit door de strenge *kuch* selectie heen kwam. Soms vind ik het leuk om nog eens door oude schrijfsels te bladeren, en valt er opeens een enorm op. Afgelopen week gebeurde dat met onderstaand verhaal. Een herinnering uit een tijd waar ik met veel plezier aan terug kan denken als ik achterom kijk. Deze past mooi bij mijn eerdere log ?Blik op de weg” Toen ik een jaar of 19, 20 was, net droog achter mijn oren, of misschien zelfs helemaal nog niet, speelde ik in diverse bandjes. Daardoor leefde ik op een totaal andere manier als mijn collega’s. Na het werk even douchen, een maaltijd bereiden, afwassen, en daarna was het vaak partytime. Een jamsessie, oefenen met de eigen band, een metalfeestje hier, een new wave feestje daar. Lang leven het leven, of zoiets. Op een van die avonden zouden we naar een metal feestje gaan. Ik heb geen idee meer wie het feestje gaf, maar er was iemand jarig tegelijkertijd met het uitkomen van een plaat van een bekende band. Een band overigens, die tegenwoordig iedereen voor het gerecht gooit als men hun muziek download van het Internet. Ik zal de naam van de band hier dan ook niet noemen. Dat zal ze leren. Frank K, een kameraad van me zou rijden. Frank was op dat moment de enigste die een auto bezat, dus eigenlijk een vrij logische keus.  Het feestje was niet echt boeiend, dus tegen een uur of 23:00 gingen we weer richting Goes oost. De thuishaven van de meesten van ons.

Via de Zaagmolenstraat reden we de Goese kade op richting de st Jacobsbrug, in de volksmond vaak het witte bruggetje genoemd. Toen mocht je daar nog met je auto overheen. Later werd het eenrichtingsverkeer, en nu is het voor al het motorverkeer verboden. Vlak voor de voetgangerssteeg richting de Mattheus Smallegangesbuurt liep er een hond over straat en maakte Frank uit reflex een scherpe draai naar rechts, en binnen luttele seconden stonden we met auto en al midden in een woonkamer. De auto ging in zijn achteruit, en met veel piepen en schuren reed Frank ons allemaal thuis. Daarna ging Frank naar het politiebureau om aangifte te doen van het gebeuren. Er was niemand thuis op het moment dat er een parkeergarage gemaakt werd van het huis. Achteraf hebben we er natuurlijk best om kunnen lachen. Of ik dit ooit op mijn weblog ga zetten weet ik niet. Als je dit leest heb ik het uiteraard wel gedaan…