Het was wel even wat. Had ik in december ’17 slecht nieuws te verwerken gekregen, toen overleed Esther ook nog eens zeer plotseling, 8 februari. Esther was mijn nicht. En ook nog eens een goeie vriendin. Samen opgegroeid. Twee jaar jonger dan ik. Dat hakte er bij mij redelijk in. Begrijpelijk natuurlijk. Inmiddels gaat het weer een stuk beter, al heb ik wel last van een lichte burn-out. Daar wordt ik overigens prima voor behandeld.
Alles wat er de afgelopen maanden gebeurde gaf me weinig zin tot bloggen. Logisch. En ik zou een ieder dan misschien alleen maar verveeld hebben met treurige verhaaltjes, en daar zit niemand op te wachten natuurlijk.
Ik ben echter zo sterk als een redelijke wilg, en heb weer weten te overwinnen. Naast dat het even niet zo goed ging, ging mijn leven natuurlijk wel door. Zo had ik nog een redelijke griep te pakken. Werkte gewoon door. Sport ook nog gewoon. En doe alles waar ik zin in heb.
Bij deze is het bloggen ook weer op het lijstje verschenen.
De foto nam ik 13 april. De Hooglandse dijk hierachter. Niet tijdens een van die heerlijke zonnige zomerse dagen, maar niet minder mooi ondanks de bewolking.
21 Comments
Mirjam Kakelbont
May 1, 2018 at 22:03Ik ben blij weer iets van je te lezen; ik heb je gemist.
Dat Esther heel bijzonder voor je was, had ik al begrepen. Soms bespringt het leven je en raak je uit balans. Dat je sterk ben, wist ik al. Maar ik vind het ook moeilijk als een ander het moeilijk heeft. Je zit weer in de lift!
klaproos
April 24, 2018 at 18:38hey John, ja dat hakt er nogal in, ik begrijp dat je daar tijd voor nodig hebt, voel je ook vrij om die te nemen,
hoop dat het vanaf hier alleen maar de betere kant op mag gaan met jou.
dikke knuffel
❤
gerdaYD
April 24, 2018 at 10:43Goede morgen John en een fijne nieuwe week gewenst.
Ai, je hebt nogal wat te verwerken gekregen de laatste tijd, geen wonder dat je niet aan bloggen toekwam. Het verdriet om je nicht zal waarschijnlijk niet slijten maar ik hoop dat de mooie herinneringen aan haar in de toekomst zullen primeren…
Nu ik ben aangekomen op de plaats
waar het zal moeten zijn waar ik van zing,
Ik ben een vijver zonder rimpeling
met alle hemelen in mij weerkaatst.
© G. Achterberg
En je had er nog eens een zware griep en een burn out er boven op, jongen toch…
Ik hoop dat je inderdaad een sterke wilg zal blijken te zijn en na die zware storm weer rechtop zal kunnen komen…
Yova
April 24, 2018 at 09:50Beste John,
Iemand doen verliezen kan heel erg moeilijk zijn. Zeker wanneer je iemand kent en zelfs ook mee om ging. En dit zomaar van de ene naar de ander moment zomaar uit beeld verdwijnt, dan komt daar voor in de plaats… enorm veel verdriet. Dit moet je kunnen verwerken en gelukkig had je daarvoor de tijd genomen. Het kon ook niet anders… Maar je bent gelukkig weer terug en begint dan ook allerlei dingen weer op te pakken. Langzamerhand komt dit allemaal weer goed. Maar dit heeft z’n tijd nodig. En je hebt gelijk, dat “gezeur” op je blog over dit soort dingen gooi je niet zo snel neer. Dit hebben wij namelijk ook. En dit valt soms echt niet mee. Men weet al snel dat er iets aan de hand is en dan met een korte uitleg, zal dit iedereen wel snappen. En dit is ook wel belangrijk. En soms kan je hart hier ook luchten, maar dit werkt niet altijd goed. We zijn ieder geval blij dat jet weer terug bent en dat zelfs bloggen ook terug is op jouw bekende lijstje. We wensen je nog veel sterkte met alles.
Groetjes, Ferry & Jacqueline.
marjolijn1
April 24, 2018 at 08:28Ha, welkom terug John.
Soms is het goed om even pas op de plaats te maken, om dan weer met veerkracht verder te gaan.
ZON-nebloem
April 24, 2018 at 08:07ja, iemand die je graag hebt, moeten missen, dat doet je geen goed
maar goed dat een mens sterk is, maar het gemis blijft
Een @->- voor jou.
ria
April 23, 2018 at 23:39En langzaamaan krabbel je dan weer een beetje overeind. Het valt allemaal niet mee soms. Fijn dat je het bloggen ook weer hebt opgepakt en ook al vertel je dan niet alles, het helpt wel.
Renesmurf
April 23, 2018 at 23:16Je hebt groot gelijk. Sommige dingen in het leven kan je nu eenmaal niks mee. En dan staat alles even stil, dat heeft zijn tijd nodig. De pijn zal minder worden, maar wel blijven, op een plek. En dat hoeft niet hier, dat zou ik ook niet doen denk ik.
Sjoerd
April 23, 2018 at 22:41De dood is een raar iets. Dat je ouder wordt en sterft gebeurd ons allemaal. Maar als dat sterven plots gebeurd zonder dat je daar op voorbereid bent wordt het een andere zaak. Dan wordt je persoonlijk geraakt. Dat is ook als je een kind verliest, of een vriend of vriendin die te jong sterven. Dat doet pijn en je krijgt andere prioriteiten. Dan moet jezelf aan de bak om te overleven…
Di Mario
April 23, 2018 at 21:32Welkom terug John, ik kan me voorstellen dat je een heftige periode achter de rug hebt. Hopelijk heb je het allemaal een plekje kunnen geven.
Love As Always
Di Mario
Trees
April 23, 2018 at 19:18Fijn dat je weer opveert John! Zoals een wilg in de wind. Soms wordt het een mens nou eenmaal wel een teveel. En een familielid zo jong verliezen, van je eigen leeftijd, is niet niks. Welkom terug!
merel
April 23, 2018 at 18:40adres is nu wordpress … stond bij jou nog op skynet
merel
April 23, 2018 at 18:30fijn dat je er weer bent
zo iets heeft tijd nodig en zeker als je zo close was en het zo onverwachts kwam.
het missen blijft maar de herinneringen worden warmen en warmen en kneden plots een mijmerende glimlach op je gelaat
Michel
April 23, 2018 at 18:21Soms komt alles tegelijk, ik heb ook zulke periodes gehad. En dan is het even pas op de plaats en aan jezelf denken. Fijn dat je er weer bent.
francky
April 23, 2018 at 18:17Soms wordt het een mens allemaal teveel.
Dat je geen zin had om te bloggen kan ik begrijpen.
Je zou voor minder.
Goed dat je weer onder ons midden bent.
Mooie foto.
willy
April 23, 2018 at 17:20soms lijkt alles tegen te zitten John
hopelijk ligt die periode grotendeels achter de rug
in elk geval, blij je hier terug te vinden
groeten
Rietepietz
April 23, 2018 at 17:15Ja soms lijkt het of alle ellende tegelijk op je afkomt. Blijkbaar bestaan niet alleen alle goede dingen uit driën maar ook de vervelende komen nooit alleen.
Heel verdrietig als zo’n jong leven ineens afgebroken wordt, dat is veel moei;ijker te plaatsen dan wanneer iemand op hoge leeftijd sterft.
Maar fijn dat je weer opkrabbelt en er weer bent!
Cassilda
April 23, 2018 at 16:38Iets met vallen en opstaan.. dat geldt overduidelijk voor jou. Gelukkig gaat het beter, doe je toch snel… neem alle tijd die je nodig hebt!
En dat maar blijven gaan, is dat wel zo handig met een burn-out? Doe voorzichtig!
Lies
April 23, 2018 at 16:17Het boek der herinneringen valt open, John… Sowieso een heel moeilijke tijd voor jou.
Toch blij dat je weer in blog-land bent !
Lie(f)s.
Hans
April 23, 2018 at 14:58Dat gaat natuurlijk niet in je koude kleren zitten.
Afscheid nemen van wat dierbaar is is altijd zwaar.
Dat je dan in een dip raakt begrijp ik wel, heb er ervaring mee.
Wel fijn dat ze de sterkte en flexibiliteit van een wilg hebt.
En fijn dat je schrijven op je weblog ook weer leuk vind te gaan doen. Hans
ot, je verzoekje ligt op de Bank om te worden gedraaid.
Morgaine
April 23, 2018 at 14:48ik had al een zwaar vermoeden dat het iets tegen zat, die perioden maken we allemaal mee in ons leven. Ik ben blij dat jij gewoon zo sterk bent en er altijd weer doorheen komt, en des te mooier dat je ook weer langzaam terug keert op blog, want gemist… heb ik je zeker!
En heel veel sterkte, nog steeds met alles.
X