‘Kill me, just kill me’ Wie de videoclip van Metallica’s hit ‘One’ nog kan herinneren, kent de beelden nog wel van een Amerikaanse soldaat, die zonder armen en benen, en met een kap over zijn gezicht, morse tekens gaf aan zijn dokter en verpleegster, met de vraag ‘kill me’. Voor de soldaat was dat op dat moment in zijn leven, de enige manier om een einde te maken aan zijn verschrikkelijke bestaan na de oorlog.
Gisternacht viel ik doordat ik van de warmte niet slapen kon over een reportage op BBC World, over de andere slachtoffers onder de Amerikaanse soldaten die in Irak hebben gevochten. Hoorden we voorheen alleen over de gesneuvelden, nu komen de beelden van de andere gevallenen via de media onze kant op. Jonge soldaten, het lijkt alsof ze zo uit moeders keuken geplukt zijn, die terug zijn gekomen als halve plantjes. Benen kwijt, hersenbeschadigingen, armen kwijt, en de groep is groot. Niet alleen een klap in het gezicht van de familie van deze gasten, maar zeker ook een klap in het leven van jongens die dachten goed te doen, met het vooruitzicht een leuk salaris te hebben aan het einde van de rit. Maar met dat salaris kunnen velen onder hen weinig leuke dingen doen. Voor deze jongens zit een leuk gezin niet in het vooruitzicht. Voor de gene onder hen met een gezin, zal een enorm aanpassingsvermogen gelden voor de ander gezinsleden.
Niet alleen kost deze oorlog een kapitaal aan wapens en ammo, ook de nazorg maken een enorme inbreuk op het Amerikaanse zorgbudget. “No matter what it cost, we will win this war” En dat terwijl anderen verstoken zijn van medische hulp in het land van vrijheid en democratie.
In de reportage werd de vraag gesteld aan een van de voorheen onzichtbare slachtoffers hoe hij zich voelde. Hij was blij dat hij naar Irak was gegaan. “ Ja, maar hoe voel je, je nu echt” Het enige wat de jonge soldaat nog kon was huilen.
