Vanmorgen bleef ik iets langer in bed liggen na het wakker worden. Ik lag heerlijk en ik lees graag, dus dat was een prima combinatie. Achteraf gezien had ik dat misschien beter niet kunnen doen, maar ja, dat wist ik toen nog niet. Bentley dacht er in ieder geval anders over—hij vond dat ik wel…
Oude rot, jonge ziel: het leven met Bentley en Xica
Met al het slechte nieuws dat ons dagelijks via allerlei kanalen bereikt, is het fijn dat er in onze eigen bubbel meestal wél leuke dingen gebeuren. Zoals de vreugde die huisdieren brengen. Het was alweer even geleden dat beide honden op mijn blog verschenen, dus tijd voor een update! Met beiden gaat het uitstekend. Bentley,…
De wilgen wachten nog wel even
Toen ik richting de Hooglandsedijk kwam, zag ik dat alle wilgen al geknot zijn. Wilgen knotten kan in principe het hele jaar door, maar de beste periode is tussen november en maart, wanneer de sapstroom stil ligt en de boom in rust is. Dit voorkomt onnodige schade en zorgt ervoor dat de boom in het…
Een minuut hier, een minuut daar
Gisteravond na het eten ontdekte ik dat ik iets bij mijn vriend had laten liggen. De tegenpartij moest om half zes weg, dus ik wilde het nog snel ophalen voordat ik op de hondjes ging passen. Via de reguliere weg ben je al snel 25 minuten onderweg heen en nog eens 25 minuten terug, maar…
Tijd, verlies en een kruipruimte vol geduld
Twee jaar geleden waren we in Zierikzee, toen nog met mijn ‘schoonvader’, die een paar weken bij ons logeerde. Dat kan nu niet meer. Zijn dementie heeft zulke bizarre vormen aangenomen dat we hem niet meer in huis kunnen – en eerlijk gezegd ook niet meer willen – hebben. De afgelopen maanden waren te heftig…
Bentley bepaalt de klok
Aan het eind van de maand gaat helaas de zomertijd weer in—een van de meest onnatuurlijke dingen die we als mens moeten ondergaan. Twee keer per jaar wordt ons bioritme verstoord, en ik heb daar al tijden genoeg van. Daarom houd ik nu al twee jaar dezelfde routine aan: wintertijd. Want laten we eerlijk zijn,…
Het is wat het is
Woensdag had ik een afspraak bij de tandarts. Ondanks een onverwacht obstakel onderweg, kwam ik – omdat ik altijd rekening houd met dat soort dingen – keurig op tijd aan. Sterker nog, ik had zelfs nog vijf minuten over om even rond te kijken in de wachtkamer. Iedereen zat op zijn telefoon te staren. Die…