Kluizenaar,

Sinds het overlijden van zijn vrouw, veranderde hij langzaam in een onherkenbaar persoon. Van opgewekt, naar een neerslachtig persoon, die alleen nog maar leefde omdat het leven doorging. Elke ademhaling was in zijn ogen overbodig, maar een automatisch proces. Om er mee te stoppen zou hij wilskracht en lef moeten hebben. Wilskracht bezit hij wel, maar lef. Sinds de dood van zijn vrouw, is hij ook nooit meer samen geweest. Niet samen voor een langere tijd. Niet lang samen met een vrouw, maar ook gewone mensen is hij schuw. Zijn beesten, ja zijn beesten vervingen iets, en doen dat nog steeds.

Elke ochtend om vijf uur staat hij op om er voor te zorgen dat het hen aan niets ontbreekt. Zijn beesten zijn, zijn nieuwe kinderen. Contact met zijn eigen kinderen heeft hij verbroken, want zij lijken teveel, en roepen herinneringen op aan een periode eerder in zijn leven. Met een veeg heeft hij alles weg gewist, als zou het nooit hebben bestaan. Zijn huis is echter gevuld met schilderijen die doen herleven. Herleven wat ooit was, en niet meer te vervangen valt. Een schilderij heb ik van hem. Van toen hij net begon.

 
Soms zie ik hem wel eens op de fiets met een verwilderde blik. Echter herkennen schijnt hij mij niet te doen. Toch groet ik hem. Al was het voor mijn eigen gevoel.