Naast Mijn Schoenen
Soms loop je ergens naartoe zonder precies te weten waarom.
Niet omdat er een doel is, maar omdat stilstaan geen antwoord geeft.
Dit is zo’n plek.
Geen handleiding.
Geen haast.
Alleen woorden die proberen te begrijpen wat zich niet altijd laat vangen.
Ik schrijf over wat zich aandient in het alledaagse.
Een vroege ochtend.
Een gesprek dat blijft hangen.
Een gedachte die zich niet laat wegduwen.
Soms gaat het over rust.
Soms over onrust.
Over dingen die kloppen op papier, maar wringen in de praktijk.
Over wat we denken te weten… en wat daaronder ligt.
Er is geen vaste richting.
Alleen een poging om iets dichterbij te komen.
Niet bij een antwoord, maar bij de vraag zelf.
En ergens tussendoor loopt Bentley.
Niet als symbool, maar gewoon zoals hij is.
Aanwezig. Onbevangen.
Soms wijzer dan alles wat ik opschrijf.
Misschien vind je hier iets dat blijft hangen.
Of juist iets dat zachtjes verdwijnt.
Beide is goed.