Lang geleden is het alweer. Ik denk dat ik een jaar of zes, misschien zeven geweest moet zijn. Ik zat met een vinger in een van de bierflesjes te peuteren die op het terras stonden naast de stoel van mijn vader. Leuk speelgoed! Plop… daar zat mijn vinger opeens vast in de hals van de fles. Slik, wat nu? Hoe harder ik probeerde er uit te raken, des te dikker werd mijn vinger. Ik weet niet meer hoe ze me bevrijd hebben van dat bruine gevaarte, maar ik vond de ervaring net zo verschrikkelijk als toen een van mijn zusjes een kraal in mijn neus duwde toen ik iets jonger was. Die moest uiteindelijk van behoorlijk ver tevoorschijn gehaald worden door de huisarts, omdat ik deze eigenlijk steeds verder omhoog duwde in de hoop hem te kunnen pakken. Zo zijn er veel meer dingen geweest. Te veel om op te noemen. Zo sprong ik op elf jarige leeftijd\u00a0 eens tegen een plafond in een trappenhuis. Een gat in mijn kop, en bewusteloos in het portiek. Mijn ouders waren behoorlijk van slag nadat ze me hadden zien liggen in mijn eigen bloed.\u00a0 Ergens moet er nog een foto van rondzwerven bij een van mijn zussen.<\/p>\n
Zo zit ik redelijk onder de littekens zo hier en daar, en meestal door mijn eigen toedoen. Stage diving bijvoorbeeld, is echt kewl om te doen als je jong bent, maar dat komt soms ook hard aan. Ik bedoel maar. Sommige mensen worden gekweld door het verleden, of door de drank die hen constant roept. Je ziet het wel eens in een film. Een karakteristiek persoon, een wit hemd, een gezicht getekend door het leven, in een rokerige kamer met een fles drank in de ene, en een glas in de ander hand. Die films zijn meestal wel goed. Zulke kwellingen ken ik niet. Eigenlijk ken ik er geen een. Mijn grootste kwelduivel ben ik uiteindelijk zelf als ik er over nadenk. Is het niet door de eventuele beperkingen die ik mezelf kan opleggen, is het wel door precies het omgekeerde, en mijn zoektocht naar uitdagingen…<\/p>\n