Vandaag werd het een ander blog dan ik in gedachten had. Soms loopt het zo. Ik kreeg de afbeeldingen simpelweg niet op hun plek. Of nou ja, ze waren er wel, maar bleven onzichtbaar in de preview, alsof ze zich nog even wilden verstoppen.<\/p>\n\n\n\n
Omdat ik dringend ruimte moet maken in mijn werkplaats, kies ik voor nu een andere route. Later deze week duik ik wel in wat er precies misgaat. Voor nu laat ik het even rusten.<\/p>\n\n\n\n
Ik leerde de muziek van Opeth kennen rond de tijd dat Blackwater Park<\/em> verscheen. Vijfentwintig jaar geleden alweer. Het voelt vreemd hoe tijd zich kan opstapelen zonder dat je het merkt, tot je ineens terugkijkt en ziet hoeveel er veranderd is. Ook bij hen. De stijl verschoof, werd opener, misschien zelfs kwetsbaarder. Er waren wisselingen in de bezetting, hier en daar, maar de kern bleef staan.<\/p>\n\n\n\n Ter ere van dat vijfentwintigjarig bestaan kijken Mikael \u00c5kerfeldt en Mart\u00edn M\u00e9ndez terug op het album dat voor hen een kantelpunt werd. Ze praten over de eerste demo\u2019s, de studio, de samenwerking met Steven Wilson. Over wat zichtbaar werd, en misschien ook over wat altijd een beetje verborgen bleef.<\/p>\n\n\n\n Dit is het verhaal van Blackwater Park<\/em>.
Vijfentwintig jaar later. En nog altijd in beweging.<\/p>\n\n\n\n