1.0naast mijn schoenenhttps://naastmijnschoenen.nl/blogJohnhttps://naastmijnschoenen.nl/blog/author/visual-demon/Eenzaamheid, - naast mijn schoenenrich600338<blockquote class="wp-embedded-content" data-secret="leBy1IdRxE"><a href="https://naastmijnschoenen.nl/blog/eenzaamheid/">Eenzaamheid,</a></blockquote><iframe sandbox="allow-scripts" security="restricted" src="https://naastmijnschoenen.nl/blog/eenzaamheid/embed/#?secret=leBy1IdRxE" width="600" height="338" title="“Eenzaamheid,” — naast mijn schoenen" data-secret="leBy1IdRxE" frameborder="0" marginwidth="0" marginheight="0" scrolling="no" class="wp-embedded-content"></iframe><script>
/*! This file is auto-generated */
!function(d,l){"use strict";l.querySelector&&d.addEventListener&&"undefined"!=typeof URL&&(d.wp=d.wp||{},d.wp.receiveEmbedMessage||(d.wp.receiveEmbedMessage=function(e){var t=e.data;if((t||t.secret||t.message||t.value)&&!/[^a-zA-Z0-9]/.test(t.secret)){for(var s,r,n,a=l.querySelectorAll('iframe[data-secret="'+t.secret+'"]'),o=l.querySelectorAll('blockquote[data-secret="'+t.secret+'"]'),c=new RegExp("^https?:$","i"),i=0;i<o.length;i++)o[i].style.display="none";for(i=0;i<a.length;i++)s=a[i],e.source===s.contentWindow&&(s.removeAttribute("style"),"height"===t.message?(1e3<(r=parseInt(t.value,10))?r=1e3:~~r<200&&(r=200),s.height=r):"link"===t.message&&(r=new URL(s.getAttribute("src")),n=new URL(t.value),c.test(n.protocol))&&n.host===r.host&&l.activeElement===s&&(d.top.location.href=t.value))}},d.addEventListener("message",d.wp.receiveEmbedMessage,!1),l.addEventListener("DOMContentLoaded",function(){for(var e,t,s=l.querySelectorAll("iframe.wp-embedded-content"),r=0;r<s.length;r++)(t=(e=s[r]).getAttribute("data-secret"))||(t=Math.random().toString(36).substring(2,12),e.src+="#?secret="+t,e.setAttribute("data-secret",t)),e.contentWindow.postMessage({message:"ready",secret:t},"*")},!1)))}(window,document);
//# sourceURL=https://naastmijnschoenen.nl/blog/wp-includes/js/wp-embed.min.js
</script>
Mijn eigen woorden zetten me regelmatig aan het denken, en zo ook een paar woorden die ik gister in een reactie gaf bij Pascal. Armoede en een onzichtbare vorm van eenzaamheid. Vooral ‘onzichtbare vorm van eenzaamheid’ waren de woorden die me langzaam begonnen te fascineren. Niet omdat het zulke mooie woorden zijn, maar meer omdat...